به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در قم، امیر سعادتی نویسنده کتاب «پاپیون» در نشست عصر «ناداستان» درباره شکلگیری کتاب «پاپیون» گفت: من در پژوهشکده باقرالعلوم در قسمت روزنامهنگاری اندیشه کار میکنم. در آنجا در بخش عدالت اجتماعی نشریهای دارند با همین موضوع به اسم «نامه جمهور» و قرار شد یک شماره درباره فلسطین منتشر کنند.
وی ادامه داد: با بنده مشورت کردند و من با استفاده از سابقه روزنامهنگاری خودم مطالبی را مطرح کردم. من سالها روزنامه نگار بودم در سه روزنامه بزرگ مشهد یعنی خراسان، قدس و شهرآرا کار کردم. در دو روزنامه آن، سردبیر بودم. من در سه سالی که در شهرآرا بودم، این روزنامه را تبدیل به یک روزنامه مردمنگارانه کردم و اعتقاد دارم بهترین روزنامه مردمنگاری ایران است.
سعادتی افزود: با سه هزار نفر از مردم مشهد در محلات مختلف از مشاغل مختلف مثلا قدیمیترین پیتزا فروشی، گفتوگو کردیم که تمام آنها در پنج جلد کتاب چاپ شده است. در تهران با تیم بچههای نشریه و جمعی از فعالان فسطینی جلسه گذاشتیم و یکسری از مشاغل را نوشتم و گفتم باید از این مشاغل مثلا آشپزی یا فوتبال و راننده تاکسی و .... روایت تهیه کنیم.
این نویسنده بیان کرد: توانستیم با خبرنگاری مصری ارتباط برقرار کنیم با نام مستعار (احمد المصری) که از قاهره به شهر شرم الشیخ در استان سینا رفت که نزدیکترین مکان به غزه است و توانست به سختی با چندنفر از اهل غزه که با مصر مهاجرت کردهاند، مصاحبه کند. هیچ کدام اجازه ضبط سخنان خود را به احمدالمصری ندادند.
این روزنامهنگار تصریح کرد: نشریه «نامه جمهور» یک نشریه نظری است و ابتدا مصاحبهها به زبان عربی به دست ما رسید و سپس ترجمه شد و به صورت روایت درآمد، به دست اساتید رسید و اساتید علوم انسانی بر اساس این روایتها متنی نظری نوشتند.
وی اضافه کرد: علاوه بر اینها، کتاب شامل یک مصاحبه عربی یک زن فلسطینی و دو روایت از خبرنگاران آمریکایی است که از افراد فلسطینی گرفته شده است. در واقع میتوان گفت در شکلگیری محتوای این کتاب ۸ نفر درگیر بودهاند تا یک اثر متفاوت برای مردم فلسطین نوشته شود.
ما هیچ روایت اجتماعی از زن مسلمان فلسطینی نداریم
در بخش دیگری از این نشست مریم قربانزاده بیان کرد: ۴ سال پیش با یک زن فلسطینی گفتوگوی اینترنتی داشتم و به او گفتم یکی از دلایلی که ما به جهان زن فلسطینی نزدیک نیستیم این است که زنان فلسطینی خودشان روایت نمیکنند.
وی ادامه داد: ما خیلی از این فضا دوریم. اصلا نمیدانیم آشپزخانه یک زن فلسطینی چطوری است؟ مادر فلسطینی چطوری است؟ ما یکسری رمانهای محدود از زن فلسطینی داریم و اکثر کتابهایی که درباره فلسطین است درباره جغرافیا و تاریخ است. ما نمیدانیم که یک خانواده در غزه چگونه با سیستمی که میخواهد او نباشد، زندگی میکند.
قربانزاده یادآور شد: ما هیچ روایت اجتماعی از زن مسلمان فلسطینی نداریم. از یک جایی متوجه خلاء نبود روایت اجتماعی خودمان شدیم و آن را تا حدودی برطرف کردیم. اما این گسل روایی بین ما و فلسطینیها بسیار عمیق است. مثلا روایت تاکسیداران فلسطینی که در قاهره مجبور هستند، اسرائیلیها را اینطرف و آنطرف ببرند یا اینکه چطور در نوار غزهای که هر روز اسکن میشود توانستند ۳۰ متر زیرزمین تونل بزنند. ماروایتی از دیگر زنان مقاومت عرب نداریم.
نظر شما