به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در قم، امیر سعادتی نویسنده کتاب «پاپیون؛ نسخه غزّه» در نشست عصر «ناداستان» درباره شکل‌گیری کتاب «پاپیون» گفت: من در پژوهشکده باقرالعلوم در کارگروه روزنامه‌نگاری اندیشه کار می‌کنم. کارگروه «عدالت اجتماعی» پژوهشکده ما  نشریه‌ای به اسم «نامه جمهور» دارد و بعد از آغاز «طوفان الاقصی» قرار شد یکی دو شماره آن به فلسطین و انسان فلسطینی بپردازد.

وی ادامه داد: دوستان این مجله با توجه به سابقه روزنامه‌نگاری مردم‌نگارانه من برای بخش روایت‌های مردمی آن با بنده مشورت کردند و پس از جلساتی که در تهران با تیم تحریریه نشریه و جمعی از فعالان حوزه فلسطین داشتیم به ایده روایت مشاغل مختلف فلسطینی رسیدیم.

این نویسنده بیان کرد: بچه‌های مجله «نامه جمهور» توانستند با خبرنگاری مصری با نام مستعار احمد المصری ارتباط برقرار کنند. او از قاهره به شهر شرم‌الشیخ در استان سینا رفت که نزدیک‌ترین مکان به غزّه است و توانست به سختی با چندنفر از اهالی غزّه که به مصر مهاجرت کرده‌اند، مصاحبه کند. بدین ترتیب ما توانستیم با کوشش احمد المصری به روایت‌هایی از زندگی هاله الغزالی، محمود علی السید، محمد عزّالدین و محمود ابراهیم خلیل دست پیدا کنیم. فاطمه ابراهیمی و حسین عندلیب، به‌ترتیب در برقراری هماهنگی‌های لازم برای مصاحبه و ترجمه مصاحبه‌ها (از عربی به فارسی) ما را یاری کردند.

وی گفت: علاوه‌بر این فاطمه ابراهیمی که خود از فعالان حوزۀ فلسطین است، گفت‌وگویی نیز با مهیب ابوجزر روزنامه‌نگار فلسطینی انجام داد. همچنین روایتی اولیّه از زندگی اسراء جعابیص (بر پایۀ داده‌های مستند منتشر شده) توسط او تدوین شد.

این روزنامه‌نگار حوزه فرهنگ و اندیشه ادامه داد: در این مرحله به‌دلیلِ محدودیت‌ها مجبور شدیم برای افزودن به این شش روایت، علاوه‌بر گفتگوهای مستقیم به سراغ ترجمه نیز برویم. در جستجوی روایت زندگی روزمرّه انسان فلسطینی، صفحات شبکه‌های اجتماعی و مستندهای تلویزیونی بسیاری را دنبال کردیم. همین‌طور چندین کتاب مرتبط را بررسی کردیم و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که پنج روایت از کتاب «فلسطین سخن می‌گوید: روایت‌هایی از زندگی تحتِ اشغال» را برای ترجمه و بازنویسی انتخاب کنیم.

وی ادامه داد: این کتاب در سال ۲۰۱۴ منتشر شده و شامل گفت‌وگوهای مشترک «کیت مالک» و «ماتیو هوک» با فلسطینیان است. آن‌ها بیش از ۱۵سال است که به‌طورِ مشترک دربارۀ فلسطین کار می‌کنند. پنج روایتی که از میان ۱۶ گفت‌وگوی این کتاب برای ترجمه انتخاب کردیم شامل روایت زندگی ابتصام ایلزغایر، وفا العُدینی، احمد القرآین، لیث الحلو و عبدالرحمن الاحمر می‌شود. محمدحسین نجابت این گفت‌وگوها را از انگلیسی به فارسی ترجمه کرد.

امیر سعادتی در پایان گفت: در نهایت همۀ این پژوهش‌ها، گفتگوهای خام و ترجمه‌ها جهت نگارش نهایی در اختیار مریم قربان‌زاده و من قرار گرفت تا آنها را به روایت‌هایی یک‌دست و خواندنی تبدیل کنیم. مریم قربان‌زاده نویسنده چندین کتاب پُرمخاطب دربارۀ روایت زندگی به‌خصوص در حوزۀ ادبیات مقاومت است. لازم به ذکر است که بدون تلاش‌ها و پیگیری‌های مستمر حجت‌الاسلام مجتبی نامخواه و علی اسکندری نداف  سردبیر و دبیر تحریریۀ فصلنامۀ «نامۀ جمهور»این ایده به ثمر نمی‌نشست.

ما هیچ روایت اجتماعی از زن مسلمان فلسطینی نداریم

در بخش دیگری از این نشست مریم قربانزاده بیان کرد: ۴ سال پیش با یک زن فلسطینی گفت‌وگوی اینترنتی داشتم و به او گفتم یکی از دلایلی که ما به جهان زن فلسطینی نزدیک نیستیم این است که زنان فلسطینی خودشان روایت نمی‌کنند.

وی ادامه داد: ما خیلی از این فضا دوریم. اصلا نمی‌دانیم آشپزخانه یک زن فلسطینی چطوری است؟ مادر فلسطینی چطوری است؟ ما یکسری رمان‌های محدود از زن فلسطینی داریم و اکثر کتاب‌هایی که درباره فلسطین است درباره جغرافیا و تاریخ است. ما نمی‌دانیم که یک خانواده در غزه چگونه با سیستمی که می‌خواهد او نباشد، زندگی می‌کند.

قربانزاده یادآور شد: ما هیچ روایت اجتماعی از زن مسلمان فلسطینی نداریم. از یک جایی متوجه خلاء نبود روایت اجتماعی خودمان شدیم و آن را تا حدودی برطرف کردیم. اما این گسل روایی بین ما و فلسطینی‌ها بسیار عمیق است. مثلا روایت تاکسی‌داران فلسطینی که در قاهره مجبور هستند، اسرائیلی‌ها را این‌طرف و آن‌طرف ببرند یا اینکه چطور در نوار غزه‌ای که هر روز اسکن می‌شود توانستند ۳۰ متر زیرزمین تونل بزنند. ماروایتی از دیگر زنان مقاومت عرب نداریم.