به گزارش سرویس بینالملل خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به نقل از گاردین جرمی پریین، که نامش از دهه ۱۹۶۰ به یکی از ارکان ادبیات تجربی بریتانیا بدل شده بود، ۲۲ آوریل چشم از جهان فروبست. همکاران و شاگردان قدیمیاش او را شاعری «اصیل»، «استثنایی» و انسانی بینهایت فروتن توصیف میکنند؛ تصویر مردی که با کمترین حضور عمومی، بیشترین اثر را بر جریانهای شعری گذاشت.
از بروملی تا کمبریج؛ مسیری آرام اما پیگیر
پریین در سال ۱۹۳۶ در بروملیِ کِنت به دنیا آمد، مدتی در ارتش بریتانیا خدمت کرد و سپس راه دانشگاه کمبریج را در پیش گرفت؛ جایی که بعدها بیش از سه دهه در آن تدریس کرد و بهعنوان کتابدار کالج گانویل و کیوس شناخته شد. دورهای کوتاه در هاروارد نیز گذراند، اما کمبریج خانهٔ اصلی فعالیتهای او باقی ماند.
اولین مجموعهاش، Force of Circumstance and Other Poems (نیروی شرایط و شعرهای دیگر)، در ۱۹۶۲ منتشر شد و پس از آن Kitchen Poems (شعرهای آشپزخانه) در ۱۹۶۸. پریین با بهرهگیری از تأثیراتی چون چارلز اولسن، پیوندی میان شعر پستمدرن آمریکا و سنتهای شعری بریتانیا ایجاد کرد؛ پیوندی که بهویژه در دهههای بعدی اهمیت آن روشنتر شد.
با وجود انتشار دهها مجموعهـاغلب نزد ناشران کوچکـاو بهندرت مصاحبه میکرد، از شعرخوانی عمومی پرهیز داشت و حتی علاقهای به ثبت عکس از خود نشان نمیداد. همین رفتار محتاطانه، او را به چهرهای «کالت» در میان علاقهمندان شعر تبدیل کرد.
بازگشت غافلگیرکننده یک شاعر خاموش
آثار پریین در دو جلد با عنوان Poems گردآوری شدهاند. انتشار جلد دوم در سال ۲۰۲۴، با بیش از ۷۰۰ صفحه اثر تازه، بسیاری را شگفتزده کرد؛ گواهی بر اینکه او حتی در سالهای پایانی زندگی همچنان بیوقفه مینوشت.
شعرهای دشوار، شاعری دوستداشتنی ابهام و پیچیدگی شعرهای پریین سالهاست موضوع بحث منتقدان است. جف نیکلسون، رماننویس بریتانیایی، زمانی نوشته بود: «چه شعر او را بفهمیم و چه نه، پیشاپیش جذبش میشویم.» جان سیمپسون، روزنامهنگار کهنهکار، نیز گفته بود هرگز اشعار پریین را درنیافته؛ اما شخصیت او را «دلنشین، شوخطبع و بسیار باوقار» میدانست.
فراتر از شعر؛ معلمی اثرگذار پریین علاوه بر کمبریج، در دانشگاه ساسکس و همچنین در دانشگاه سان یات-سن چین تدریس کرده بود. او مجموعهای از سخنرانیها و نوشتههای انتقادی درباره آثاری از ویلم دکونینگ تا شکسپیر نیز از خود به جا گذاشته است.
پیتر گیزی، شاعر آمریکایی، او را چنین توصیف میکند: «سخاوتش زبانزد بود و شیوه تدریسش افسانهای. با وجود تمام درخشش فکری، انسانی بینهایت خاکی و مهربان بود. رفتنش ضایعهای بزرگ برای ادبیات بریتانیاست.»
نظر شما