به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)؛ نشست یکصدوهشتادم موسسه فرهنگی هنری موعود عصر همزمان با میلاد حضرت حجتابنالحسن مهدی موعود (عجلالله تعالی فرجهالشریف) با موضوع «نقش حضرت مسیح در دولت مهدوی» در ۱۴ بهمن ماه سال جاری در سالن اجتماعات مسجد امیر برگزار شد.
در آغاز این نشست حجتالاسلام علوی تهرانی در اهمیت نیمه شعبان و چگونگی گفتوگو درباره حضرت مهدی (عج) صحبت کرد و سپس اسماعیل شفیعی سروستانی پژوهشگر حوزه مهدویت به بیان فراز و فرودها و نقش تعیینکننده حضرت مسیح (ع) در واقعه ظهور پرداخت. در ادامه گزارش بخشهایی سخنان حجتالاسلام علوی تهرانی و اسماعیل شفیعی سروستانی از نظر میگذرد.
حجتالسلام علوی تهرانی: سخن از ذکر حقیقی و احیای امر امام زمان (عج)
به مناسبت این میلاد شریف، نکتهای اساسی را عرض میکنم که ریشه قرآنی و روایی دارد و آن، مسئله «ذکر» است. خداوند متعال در قرآن کریم، در سوره مبارکه بقره میفرماید: «فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ»؛ مرا یاد کنید تا من نیز شما را یاد کنم. این آیه، یک وعده الهی است؛ اما سؤال اساسی اینجاست که ذکر خدا چگونه محقق میشود؟ آیا ذکر، صرفاً گفتن الفاظی بر زبان است یا حقیقتی عمیقتر دارد؟ و اگر حقیقتی دارد، راه درست رسیدن به آن چیست؟ برای پاسخ به این سؤال، باید به کلام اهل بیت (ع) رجوع کنیم. امام باقر (ع) میفرمایند: «ذِکرُنا ذِکرُ الله و ذِکرُ عَدُوِّنا ذِکرُ الشَّیطان»؛ یاد ما، یاد خداست و یاد دشمن ما، یاد شیطان است.
در همین راستا، روایتی از ساحت مقدس حضرت صدیقه طاهره (س) وجود دارد که بسیار قابل توجه است. حضرت فاطمه الزهرا (س) فرمودند: «من از دنیای شما سه چیز را دوست دارم» و یکی از آنها را نگاه کردن به چهره رسول خدا (ص) بیان کردند. اینجا ممکن است این تصور ایجاد شود که این سخن، صرفاً از باب علاقه دختر به پدر است؛ اما پیامبر اکرم (ص) بلافاصله حقیقت را روشن میکنند و میفرمایند: «مَن رَآنِی فَقَد رَأَی الله»؛ کسی که مرا ببیند، خدا را دیده است. یعنی نگاه به معصوم، نگاه به مظهر تجلی خداوند است. اهل بیت (ع)، مسیر شناخت خدا هستند، نه صرفاً شخصیتهای تاریخی یا عاطفی. به همین دلیل، توجه به آنان یک امر سلیقهای یا مستحبیِ ساده نیست، بلکه یک ضرورت ایمانی است.
امام صادق (ع) نیز همین معنا را با بیانی دیگر مطرح میکنند و میفرمایند: هرگاه ما یاد شویم، خدا یاد شده است و هرگاه دشمن ما یاد شود، شیطان مورد توجه قرار گرفته است.این روایت، معیار روشنی به ما میدهد؛ یعنی ذکر الهی و ذکر شیطانی قابل تشخیص است. اگر انسان در مسیری حرکت کند که به یاد اهل بیت (ع) منتهی شود، در مسیر ذکر خداست و اگر به مسیری برود که یاد دشمنان اهل بیت در آن پررنگ شود، در حقیقت در زمین شیطان بازی کرده است.
قرآن کریم بهصراحت میفرماید: هر کس از ذکر خدا رویگردان شود، شیطان بر او مسلط میشود و قرین او خواهد شد. قرآن، این نوع همنشینی را «قرین سوء» معرفی میکند؛ به معنی بدترین نوع همراهی. اگر ترک ذکر خدا مساوی با تسلط شیطان است و اگر ذکر خدا واجب است و اگر ذکر خدا بدون ذکر اهل بیت (ع) تحقق پیدا نمیکند، نتیجه روشن است: ذکر اهل بیت (ع) یک ضرورت است، نه یک انتخاب، اما ذکر اهل بیت (ع) چگونه محقق میشود؟ آیا صرف گفتن نامها کافی است؟ یا ذکر، مصادیق عملی و عمیقتری دارد؟ با مراجعه به روایات، میتوان سه مصداق اصلی برای ذکر اهل بیت (ع) برشمرد. نخست، بیان فضائل است.
امام صادق (ع) میفرمایند: فرشتگان آسمان نگاه میکنند و میبینند که در زمین، دو یا سه نفر کنار هم نشستهاند و فضائل آلمحمد (ص) را بیان میکنند، در حالی که دشمنان بسیارند.این روایت نشان میدهد که بیان فضائل اهلبیت (ع)، حتی اگر جمع اندک باشد و فضا، فضای مخالفت، کاری بسیار ارزشمند و مورد توجه ملائکه است. بنابراین، یکی از مصادیق مهم ذکر، این است که در مجالس خود، درباره فضائل امام زمان (ع) سخن بگوییم؛ با استناد به متون معتبر، دعاها و به ویژه زیارت جامعه کبیره که یک متن جامع و دقیق در معرفی اهلبیت (ع) است.
دومین مصداق ذکر، بحث و گفتوگو درباره امامت و ولایت است. ما ادعا میکنیم مسلمان و شیعه هستیم؛ اما آنچه تشیع را از سایر فرق متمایز میکند، مسئله امامت است. اگر امامت حذف شود، تشیع هویت خود را از دست میدهد.امام صادق (ع) میفرمایند: خدا رحمت کند بندهای را که جمعی تشکیل دهد و در آن، درباره امامت ما سخن بگوید. حتی اگر دو نفر درباره امامت گفتوگو کنند، خداوند به فرشتگان مباهات میکند. احیای امر امام زمان (عج) فقط با احساسات و شعار محقق نمیشود؛ بلکه نیازمند تبیین، استدلال و گفتوگوی عالمانه است. همانگونه که در کربلا با شمشیر از امامت دفاع شد، امروز باید با بیان، قلم و اندیشه از امامت دفاع کرد.
سومین مصداق ذکر اهل بیت (ع)، یاد مصائب آنان است. امام صادق (ع) میفرمایند: هر کس نزد او یاد ما شود و اشکی، حتی به اندازه بال مگس از چشمش جاری گردد، خداوند آتش جهنم را بر او حرام میکند.این اشک، اشک احساس صرف نیست؛ اشک بر مظلومیت بر حق پایمالشده و بر غربت حجت خداست. چنین اشکی انسان را به سرعت به خدا نزدیک میکند و دل را آماده پذیرش هدایت میسازد. در پایان، از خدای متعال میخواهیم که توفیق دهد ذکر ما، ذکر حقیقی باشد؛ ذکری که از مسیر اهل بیت (ع) میگذرد. امیدواریم دستکم به یکی از این سه مسیر ملتزم باشیم و اگر توفیق بیشتری داشتیم، هر سه را در زندگی خود زنده نگه داریم.
اسماعیل شفیعی سروستانی: تاریخ مقدس در وجود حضرت مهدی (عج) به کمال میرسد
بررسی تحولات تاریخی و اجتماعی بدون در نظر گرفتن تاریخ مقدس امکانپذیر نیست. چرا که تاریخ مقدس بیانگر نقشه کلی الهی است، آنچه مرضی رضای خداوند رحمان است امری متفاوت با آن چیزی است که تاریخنویسان مطرح میکنند.
آنچه از تاریخ مقدس یاد میکنیم منطبق است با آن چیزی که مرضی رضا خداوند رحمان است، همه آنچه که خداوند اراده کرده است، مطرح میشود. تاریخ نامقدس مرضی رضای خداوند رحمان نبوده و نیست. در هر دورهای جماعتی آمدهاند و گفتهاند ما دولتمردیم. از خلقت حضرت آدم (ع) ۱۰ هزار سال میگذرد. برای هر جماعتی دولتی آمده است و مردم به آن اقبال داشتهاند. بنابراین طول تاریخ نامقدس آمد و شد افرادی بوده است که منطبق با نقشه کلی الهی عمل نکردند.
تاریخ انبیاء زنجیره تاریخ مقدس است و عموم سلاطین که آمدهاند در زمره تاریخ نامقدساند، آن روزی که فرمود «انی جاعل فیالارض خلیفه» نقطه آغازین تاریخ مقدس بود و امت واحدهای شکل گرفت. سلاطین و حکام آمدند و تاریخ نامقدس را رقم زدند. نه خلیفه منصوب حضرت حق مجال یافت در زمین خلافت تام و تمام داشته باشد، نه زمین به مستضعفان ارث رسید تا لحظهای که به اذن خداوند در آخرین حلقه در آخرین زنجیر تاریخ مقدس تا لحظهای که جبرئیل امین فریاد بزند ایهاالناس آنکه منتظرش بودید، آمد.
حضرت مسیح (ع) آخرین پیامبر بنیاسرائیل است، از همان لحظهای که نوح (ع) به پیامبری منصوب شد تا عروج حضرت مسیح (ع)، قوم یهود بارها و بارها پیامبران خود را به مسلخ مرگ بردند و آنها را شهید کردند.
بر اساس روایات شیعی نزول حضرت عیسی (ع) پس از ظهور و استقرار حکومت امام مهدی (عج) در میان اصحاب خاص رخ میدهد نه پیش از ظهور او. مسیح درحالی نزول اجلال میکنند که دستانش را در دستان دو فرشته قرار داده و در روایتی آمده است که مسیح با شمشیر رجعت میکند. نبردی بین رهروان حق و پیروان شیطان در میگیرد، نبردی برای آزادی نوع انسان. آنچه در این سیر تاریخی دیده میشود، امتداد یک خط واحد است؛ خط تاریخ مقدس که از آدم (ع) آغاز شده، از عیسی بن مریم (ع) گذشته و در وجود امام مهدی (عج) به کمال خود میرسد. ما منتظر روزی هستیم که حضرت مسیح (ع) بار دیگر فرود آید، در کنار امام عصر (عج) نماز بگذارد، صلیب را بشکند، تحریفها را رسوا کند و جهان را به حقیقت وعده دادهشده بازگرداند؛ روزی که همه خواهند فهمید معنای حقیقی «إنی جاعل فی الأرض خلیفه» چیست.
نظر شما