به گزارش خبرنگار سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، نعمت میرزازاده که با تخلص «م. آزرم» در سپهر ادبیات ایران میدرخشید، در شهر پاریس به ایستگاه آخر زندگی رسید. این خبر را دخترش با انتشار پیامی در فضای مجازی تأیید کرد. آزرم که زاده سال ۱۳۱۷ در مشهد و پرورشیافته در خانوادهای با ریشههای عمیق در جنبش مشروطه بود، دانش و ذوق را در هم آمیخت؛ او که دکترای مردمشناسی و جامعهشناسی سیاسی از دانشگاه پاریس داشت، زبان شعر را به سلاحی برای بیداری و عدالتخواهی بدل کرد و به یکی از چهرههای مطرح شعر اجتماعی - سیاسی. در ایران بدل شد.
شاعری که با کلماتش حماسه میآفرید
آزرم در دنیای شعر، همزمان استادِ سنت و نوآوری بود. او در قصاید استوارش، فخامت سبک خراسانی را زنده میکرد و در اشعار نیماییاش، نبضِ زمانه و دردهای مردم را بازتاب میداد. مجموعه شعر «سحوری» او در سال ۱۳۴۹، نه تنها یک اثر ادبی، بلکه یک اتفاق اجتماعی بود که با وجود توقیف، به یکی از پرخوانندهترین آثار زیرزمینی آن دوران تبدیل شد. او از معدود شاعرانی بود که میتوانست روح حماسی را در کالبد مفاهیم ملی و مذهبی بدمد و از آن برای ستیز با بیعدالتی بهره بگیرد.
از زندان تا کرسیهای تدریس در اروپا
میرزازاده سالهای طولانی از دوران جوانی خود را در سالهای پیش از انقلاب در زندانهای سیاسی مشهد و تهران سپری کرد و حتی در آستانه انقلاب ۵۷ در فهرست سیاه مرگ قرار گرفت. او پس از مهاجرت به فرانسه با تأسیس «ایرانکده فرهنگ و زبان فارسی»، پاریس را به پایگاهی برای آموزش حافظشناسی و تاریخ فرهنگ ایران تبدیل کرد و سالها به عنوان استاد میهمان در معتبرترین دانشگاههای جهان، سفیرِ دانایی و ادب فارسی بود.
از شعر و شاعری تا همکاری با مجتبی مینوی در ویرایش علمی شاهنامه
کارنامه نعمت میرزازاده تنها به شعر خلاصه نمیشود؛ همکاری در ویرایش علمی شاهنامه زیر نظر مجتبی مینوی، تدریس در دانشگاههای هنر و شهید بهشتی (ملی سابق) و نگارش دهها مقاله پژوهشی، از او چهرهای جامعالاطراف ساخته بود. از آثار او میتوان به «پیام»، «لیلةالقدر»، «گلخون» و «گلخشم» اشاره کرد.
یادش مانا و نامش در تاریخ فرهنگ ایران جاودان باد.
نظر شما