به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از گاردین، نوشتن رمان‌ بر اساس زندگی افراد مشهور، کار سختی نیست زیرا فقط باید اطلاعات و اتفاقات واقعی زندگی یک فرد را جمع‌آوری و تألیف کرد. اما برخی نویسندگان کار سختی انجام می‌دهند و آن نوشتن رمان بر اساس زندگی یک فرد غیرواقعی و ساختگی است.

برای نوشتن چنین زندگینامه‌های غیرواقعی نویسنده باید وقایع را متناسب با تفسیر خود از زندگی فرد موردنظر تحریف و بازنویسی کند. البته این کار به معنی فریب خوانندگان و اینکه آن‌ها تصور کنند چنین افرادی واقعاً وجود داشته‌اند نیست، اما برای دستیابی به این نوع خاص از نگارش فرض می‌کنیم این افراد وزندگی‌هایشان مبتنی بر واقعیت هستند.

در اینجا به 9 بیوگرافی ساختگی تأثیرگذار نگاهی می‌اندازیم:

1. «دکتر فوستوس» نوشته «توماس مان»
کتاب مان داستان زندگی «آدریان لورکان» آهنگساز مدرنیستی است که از زبان دوست دوران کودکی‌اش «سرنوس زیتبلوم» روایت می‌شود. این کتاب لحنی کند، یکنواخت و کسل‌کننده دارد و این حالت خسته‌کننده کتاب ازآنجا ناشی می‌شود که زیتبلوم می‌فهمد هرگز نمی‌تواند شخصیت بی‌ثبات و دمدمی دوست نابغه‌اش را به‌درستی ثبت کند ولی بااین‌وجود باید سعی خود را بکند.

2. «اورلاندو» نوشته «ویرجینیا وولف»
ماجراجویی وولف یک شیطنت طنزآمیز در چارچوب بیوگرافی یک اشراف‌زاده دوره الیزابت در سال‌های دهه 1920 است. در جمله به جمله این کتاب لذتی برای زنده کردن زمان‌های گذشته وجود دارد که تعداد کمی از شرح‌حال‌های تاریخی می‌توانند به چنین الگویی دست یابند.

3. «زندگی واقعی سباستین نایت» نوشته «ولادیمیر ناباکوف»
تعجب‌آور نیست که بسیاری از «بیوگرافی‌های ساختگی» شامل زندگی برخی زندگی‌نامه نویسان می‌شوند. این کتاب که نخستین کتاب ناباکوف به زبان انگلیسی است، داستان زندگی نویسنده معروف، سباستین نایت از زبان برادر ناتنی او است. واقعیت داستان مانند شکاری که از شکارچی فرار می‌کند از خواننده می‌گریزد و تا انتها نمی‌توان از هیچ‌چیزی مطمئن بود.

4. «سارتور ریسارتوس» نوشته «توماس کارلایل»
این کتاب تقریباً شکل و قالب یک بیوگرافی انتقادی از فیلسوفی آلمانی که لباس را استعاره‌ای از وجود انسان می‌دانست، دارد. کتاب کارلایل ازنظر لحن و تن نگارش ثقیل و دشوار است و سبک نویسنده در آن تقلیدی مسخره‌آمیز از نثر علمی است. بااین‌حال نویسنده از شخصیت این فیلسوف آلمانی برای ارائه زندگی‌نامه نویسی شخصی (حدیث نفس) استفاده می‌کند.

5. «نات تیت» نوشته «ویلیام بوید»
جعل هنرمندانه بوید، یک تک‌نگاری جدی و واقعی در مورد یک نقاش اکسپرسیونیست آمریکایی غیر مشهور است. ظاهراً این نقاش در سن 31 سالگی تمام نقاشی‌‎های خود را بین برده است. این کتاب چیزی بیشتر از یک شوخی و حقه است، بااین‌حال تک‌نگاری غم‌‎انگیزی در محدوده بیوگرافی است. خواننده در انتهای کتاب به‌زحمت چیز بیشتری در مورد تیت نسبت به آغاز آن متوجه می‌شود.

6. «آرامش برابر» نوشته «فرانسیسکا کی»
بیوگرافی‌های ساختگی با حفظ ساختارهای خود، مناسب رمان شدن هستند و این همان اتفاقی است که در کتاب فرانسیسکا کی افتاده است. گرچه او پیش‌ازاین کتاب، بیوگرافی «جانت مالو» نقاش انتزاعی را در کارنامه خود دارد.

7. «موسیقی بزرگ» نوشته «کرستی گان»
این کتاب بیشتر خاطرات ساختگی است تا بیوگرافی ساختگی، اما بسیار تمایل به حذف و از قلم انداختن مطالب دارد. گان ترفند «توماس کارلایل» را به‌عنوان نویسنده فرضی با تشریح تاریخ نی‌انبان و «جان ساترلند» آهنگساز بکار می‌گیرد. گرچه موسیقی چیزی است کگان در کتاب خود به دنبال آن است ولی هرگز هجو و هزل ارائه نمی‌کند.

8. «دوودا: هنر باله گاوین تویینگ» نوشته «رالف استدمن»
طبیعی است که نویسندگان تمایل دارند افراد دیگری غیر از سیاستمداران، فوتبالیست‌ها و اعضای خانواده‌های سلطنتی را برای نوشتن بیوگرافی‌های ساختگی انتخاب کنند. این کتاب سرشار از طنز بی‌قاعده‌ای است که تاریخ دیگری از هنر بین‌المللی و انگلیسی را با هنری اصیل برای زنده کردن صفحاتش روایت می‌کند.

9. «فصل تابستان» نوشته «جی.ام کوتزی»
کوتزی پس از دو کتاب زندگی‌نامه نیمه داستانی (دوران کودکی و دوران جوانی) فصل تابستان را در این ژانر نوشت. این کتاب خاطراتی است که در قالب یک رمان و به شکل یادداشت‌هایی، زندگی‌نامه ساختگی یک شخصیت جعلی را که مدلی از خود نویسنده است، روایت می‌کند. این بیوگرافی تا حد زیادی برگرفته از مصاحبه‌هایی است که با مردم توسط نویسنده جایگزین کوتزی در داستان گرفته‌شده است.