به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، خوان رامون خیمنس، شاعر اسپانیایی و برنده جایزه نوبل ادبیات، ۱۲۶ سال پیش در ۲۴ دسامبر ۱۸۸۱ میلادی، در شهر موگوئر، (در جنوب اسپانیا) دیده به جهان گشود.
وی در دانشگاه سویل، رشته حقوق را برای تحصیل برگزید و از این رشته فارغالتحصیل شد و ۱۹ سال سن داشت که اولین مجموعه از سرودههای خود را منتشر کرد.
درگذشت پدر خیمنس، در سال ۱۹۰۰ باعث اختلالات روانی جدی برای این شاعر شد، تا جایی که او مدتی در یک موسسه فرانسوی تحت درمان قرار گرفت. وی پس از درمان و در سال ۱۹۱۰، همزمان با جنگهای داخلی اسپانیا به کشورش بازگشت و در سن ۳۵ سالگی ازدواج کرد.
وی سپس با همسرش راهی سفر شد و در کوبا و امریکا، اقامت گزید و با تدریس در دانشگاه روزگار گذراند.
این شاعر هنگامی که در دانشگاه مریلند زبان و ادبیات اسپانیایی تدریس میکرد به انتشار سرودههای خود ادامه داد، تا جایی که در سال ۱۹۵۶ میلادی به جایزه نوبل ادبیات دست یافت. دو روز پس از اینکه جایزه نوبل به خیمنس اهدا شد، همسرش دیده از جهان فروبست و این شوک دوم در زندگی این شاعر بود.
خیمنس نیز دو سال پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۵۸ و در سن ۷۷ سالگی دیده از جهان فروبست.
در ایران چند مجموعه شعر از خیمنس با نامهای «من و پلاترو»، «ای دل بمیر، یا بخوان» و «من و خرک من»، با ترجمه افرادی چون عبدالله کوثری، عباس پژمان و باهره راسخ، منتشر شده اند.
دوشنبه ۳ دی ۱۳۸۶ - ۱۰:۴۶
نظر شما