ما وارثان جنگ در کتابخانه‌های سوخته‌ایم

دختر گریه می‌کرد. دورش جمع شدیم. کتابش را می‌خواست. کتاب فارسی اول دبستان. بابایش دوید. مردها هم پشت سرش. برای آوردن یک کتاب! کتابی که دخترک می‌خواست شعرش را بخواند، اما این بار فقط برای «ایران»؛ بخوانیم برای ایران ...

یادداشت؛

زمین سوخته؛ زیست‌جهان جنگ و تاب‌آوری انسان

قم- کانون نگاه رمان زمین سوخته بر «مردمان عادی» استوار است؛ آنانی که غالباً در روایت‌های رسمی به حاشیه رانده می‌شوند. محمود، زندگی کارگران، خانواده‌ها، آوارگان، بیماران و حتی روابط ساده و روزمره همسایگی را در دل هیاهوی جنگ به ثبت می‌رساند. او نشان می‌دهد که زخم جنگ، تنها در خط مقدم نبرد نیست؛ در صف نانوایی، در راهروهای بیمارستان، در کوچ اجباری از خانه و در نگرانی شبانه مادران نیز جاری است.

چهار سطح زمان ایرانی در یادداشت اختصاصی مقصود فراستخواه؛

هستی‌شناسی فلات ایران

مقصود فراستخواه نوشت: نوعی پدیدارشناسی در ایران که تفسیری عمیق از کائنات داشت، در دل تاریکی، صبح امید و روشنی را باور داشت. از باغ و راغ  داد و دهش؛ و از  بهار، رویش دوباره الهام می‌گرفت. شرارت اهریمنی در عالم می‌دید ولی ایمانش را به حکمت نور و به بنیاد نیکی از دست نمی‌داد.

یادداشت گشت و گذاری احمد مسجد جامعی در روزهای جنگ؛

چو ایران نباشد تن من مباد

احمد مسجد جامعی نوشت: در این گشت و گذار، ایران برایم همچون کوه دماوند بلند و باصلابت و باشکوه تداعی شد و چون گفتم دماوند جا دارد از کار بزرگ هنرمند گرانمایه علی قمصری یاد کنم که این روزها جسم و جان و تار و هنرش را برداشت و در مقابل نیروگاه دماوند آماده شد تا همگی را فدای ایران کند.

یادداشت؛

توپ‌های آیت‌الله؛ خرجِ موشک‌ها و پاسخِ زمانه…

این همان پاسخ قاطع، روشن و بی‌ابهامی است که این جنبش مردمیِ یگانه و بی بدیل، به یاوه‌گویی‌های قدرت‌طلبانِ نوخاسته و کارگزاران خشونت و جنگ ـ آنان که امروز در منطقه و آن‌سوی مرزها بر اریکه قدرت تکیه زده‌اند ـ داده و می‌دهد؛ پاسخی برخاسته از ژرفای تاریخ، هویت و ایمان یک ملت.

یادداشت بزرگمهر بشیریه در واکنش به جنگ اخیر؛

وطن‌فروشی، مقدمه‌ی بی‌وطنی‌ست!

بزرگمهر بشیریه نوشت: وطن‌فروشی، مقدمه‌ی بی‌وطنی‌ست؛ آن کس که وطنِ خویش را بفروشد، بی‌وطن می‌شود! این یک استدلال منطقی و عقلانی است که شما هر چه را معامله کنی، دیگر آن را نداری؛ مهم نیست در ازای فروشِ وطن چه به دست بیاوری: آزادی، پول، بی‌شرفی یا دگرهای دیگر؛ به هر روی تو وطن نداری.

دیدگاه عبدالکریم سروش درباره جنگ اخیر و مقاومت ایران؛

صدها درود برتن و بر روحت ای وطن

عبدالکریم سروش در واکنش به جنگ اخیر گفت: این ابر شوم، بالاخره برطرف خواهد شد، این سایه سیاه مرتفع خواهد شد و سیاهی بر کسانی خواهد ماند که جانب خائنان ایستادند و منافع زودگذر را بر منافع واقعی و طولانی مدت این مردم ترجیح دادند و ندانستند که دشمن کیست و دوست کیست.

غلامرضا اعوانی در یادداشت اختصاصی به ایبنا نوشت؛

سپاه حق بر باطل چیره خواهد شد

چهره ماندگار فلسفه نوشت: چنان که خداوند وعده داده است در پایان سپاه حق بر باطل و عدل و داد بر ظلم و ستم و قوای ایزدی بر اهریمنی چیره خواهند شد. 

یادداشت احمد بستانی با موضوع «جنگ اسراییل و نیهیلیسم پهلوی»؛

 وطن‌دوستان راستین در برابر کشته شدن هموطنان توسط اسراییل و آمریکا موضع‌گیری کردند

احمد بستانی نوشت: به عنوان یک شخص ملی‌گرا که تحصیلات و تخصصی هم در علوم سیاسی دارد صادقانه امیدوارم در این ارزیابی بدبینانه برخطا باشم، اما نمی‌توانم نگویم که روندی که درحال طی شدن است، دل بستن جمعی از هم‌وطنان ساده‌دل و نادان به خیرخواهی نتانیاهو و ترامپ و تمجید و تقدیر از آنها برای کلنگی کردن کشور، برای ایران ما نتایج بسیار هولناکی خواهد داشت.

یادداشت؛

این گربه ایران ماست، باید توی ذهنتان بماند

من حتی می‌توانم توی خیالم وسط چین‌هایی که روی کاغذ و دورِ شهرِ اصفهان کشیده‌ام ستون‌های چهل‌ستون و شکوه نقش جهان و عالی‌قاپو و هویت ایرانی را ببینم و غصه بخورم برای این تاریخ‌های زنده در دل خشت و معماری ایرانی که این روزها مورد تجاوز قرار گرفته‌اند.

یادداشت اختصاصی رضا داوری اردکانی به مناسبت روزهای جنگ؛

ایران بیش از یک کشور است

رضا داوری اردکانی نوشت: کشور ما موقع و مقام ژئوپلیتیک حساس و مهمی دارد. این وضع و موقع می‌تواند برای ما سودمند باشد یا موجب شود که قدرتهای جهانی از پیشرفت ایران جلوگیری کنند که مبادا با اعمال قدرت منافع آنها را به خطر اندازد. از حیث تاریخی هم سابقه خرد عملی چند هزارساله و خرد نظری ریشه‌دار دارد اما ایران مبتلی و دردمند است و طبیبانی که دردش را بشناسند کم و اندکند.

شهدای «نظامی» یا شهدای «غیرنظامی» کدام لایق سوگ بیشتراند؟؛

ما همه «ایران»ایم

سید امیراحسان میری نوشت: من جان هر انسانی‌ که از روی این خاک پرواز می‌کند را به یک ترتیب عزیز می‌دارم. من با هر سرباز و دانش‌آموز و کارمند و فرمانده، جداگانه و یک شکل مرده‌ام. من تاکنون، نه به تعداد غیرنظامیان، بلکه به اندازه هر انسانی که جان باخته، من هم جان داده‌ام.