به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در تبریز، آیین نکوداشت نصیر پایگذار، شاعر آذربایجانی و چهره نام‌آشنای جناس، با عنوان «بزرگداشت بزرگان» در دبیرستان فرزانگان دوره اول ناحیه دو تبریز برگزار شد؛ شاعری که در بیش از هفت دهه فعالیت ادبی، علاوه بر تألیف ۲۴ عنوان کتاب و معرفی شعر آذری در محافل ادبی، با بهره‌گیری از ظرفیت شعر خود در ساخت ۱۲ مدرسه نیز نقش‌آفرینی کرده است.
این آیین فرصتی برای پاسداشت سال‌ها تلاش ادبی و فرهنگی نصیر پایگذار بود؛ شاعری که بخش مهمی از عمر خود را در مسیر شعر، ادبیات ترکی و پاسداشت زبان مادری سپری کرده است.
نصیر پایگذار، متولد ۱۱ بهمن ۱۳۱۱، تاکنون ۲۴ عنوان کتاب تألیف کرده است که ۲۳ اثر آن در حوزه شعر جناس و یک اثر در قالب نثر و رمان با عنوان «اشک اسب» منتشر شده است؛ اثری که به‌عنوان کتاب سال نیز انتخاب شده است.
دعوت به ۲۳ کشور خارجی، حضور در حدود ۲۳۰۰ برنامه شعرخوانی و دریافت ۳۰۰ عنوان کتاب به‌عنوان هدیه، از دیگر بخش‌های قابل توجه کارنامه ادبی این شاعر آذربایجانی است.
یکی از ویژگی‌های برجسته فعالیت اجتماعی استاد پایگذار، پیوند شعر با مسئولیت اجتماعی و مدرسه‌سازی است. به گفته وی، اشعارش زمینه‌ساز ساخت ۱۲ مدرسه شده و از این طریق، شعر علاوه بر کارکرد ادبی و هنری، به ابزاری برای مشارکت در امور عام‌المنفعه تبدیل شده است.
در جریان این آیین، پایگذار درباره مفهوم جناس و ظرافت‌های ادبی آن توضیح داد و با خواندن نمونه‌هایی از اشعار و بیاتی‌های ترکی خود، حاضران را با ظرفیت‌های موسیقایی و معنایی این قالب شعری آشنا کرد. وی همچنین درباره آثار خود، از جمله نخستین کتابش با عنوان «تارلیمین تئللری» که در تبریز به چاپ رسیده است، سخن گفت.
یکی از بخش‌های این مراسم، روایت استاد از نقش مادر در شکل‌گیری علاقه‌اش به شعر بود. پایگذار با بیان جمله «من شاعر مادرم هستم»، از لالایی‌هایی یاد کرد که مادرش در دوران کودکی برای او می‌خواند و معتقد است عشق به شعر و موسیقی کلام از همان دوران و در آغوش مادرانه در وجودش شکل گرفته است.
این شاعر همچنین درباره کتاب «رسام» (نقاش) با حدود هزار و ۳۰۰ بیت توضیح داد؛ اثری که با موضوع خداوند آغاز می‌شود و پس از پرداختن به مادر و پدر، به هنر می‌رسد.
وی در تشریح نگاه خود به هنر نقاشی، آن را فراتر از ترسیم تصاویر دانست و بر این باور تأکید کرد که هنر باید بتواند مفاهیم و زیبایی‌های پنهان زندگی را نیز به تصویر بکشد؛ از آغوش گرم مادر گرفته تا خنده ابرها و جلوه‌های ظریف جهان پیرامون.
آیین نکوداشت نصیر پایگذار در دبیرستان فرزانگان تبریز، افزون بر تجلیل از یک عمر فعالیت ادبی، فرصتی برای یادآوری جایگاه زبان مادری، میراث شفاهی و نقش هنر در مسئولیت اجتماعی بود؛ بزرگداشتی برای شاعری که از لالایی مادر به شعر رسید و شعر را به مسیری برای خدمت به جامعه پیوند زد.
نظر شما