به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در مشهد، زهرا خوشدل، مددکار اجتماعی، روان‌شناس و عضو انجمن نویسندگان اهل‌قلم خراسان است که در آثار نوشتاری خود همواره پیوندی میان «داده‌هایِ بالینی» و «ادبیاتِ تحلیلی» برقرار کرده است. او که تجربه‌ زیسته‌ خود را در میدان مددکاری و جلسات روان‌شناختی به دست آورده، نوشتن را نه یک فعالیتِ جانبی، بلکه «مداخله‌ای حرفه‌ای» برای واکاویِ دردهای خاموش جامعه می‌داند.

آثار او تلاشی است برایِ ترجمه‌ مفاهیمِ پیچیده‌ انسانی به زبان زندگی. تلاشی که در آن، این نویسنده سعی دارد تا «ناآگاهی» را با ابزارِ کلمه، به «آگاهیِ عمیق» بدل کند.

زهرا خوشدل در خصوص کتاب تازه چاپ شده‌اش یعنی «درد تا قدرت» در گفت‌وگو با خبرنگار ایبنا بیان کرد: این کتاب در واقع بیانیه‌ای‌ست در بابِ تبارشناسیِ رنج. در این اثر تلاش کردم با نگاهی موشکافانه که ریشه در فعالیت‌هایِ تخصصی من در حوزه‌ مددکاری دارد، به سراغِ لایه‌های پنهانِ «درد» بروم.

وی افزود: این کتاب دعوتی است به یک «سفرِ آگاهانه»، سفری که در آن پرسش‌های بنیادین انسانِ امروز را واکاوی کردم، نظیر اینکه «چرا ما متحمل این دردها می‌شویم و چگونه می‌توان این آلام را نه به عنوانِ یک مانع، بلکه به مثابه‌ سکویی برایِ بلوغ و قدرتِ درونی بازتعریف کنیم؟».

این نویسنده گفت: در این اثر، رنج را کالبدشکافی کردم تا مخاطب را از «وضعیت قربانی بودن» به «جایگاهِ مسئولیت‌پذیری» برسانم.

خوشدل ادامه داد: در گامِ دوم و کتابی که هم‌اکنون در آستانه‌ انتشار قرار دارد یعنی کتاب «آگاهی تا خوشبختی» افق نگاهم را به حوزه‌ روابطِ انسانی و هوشِ عاطفی باز کردم. این اثر که عصاره‌ سال‌ها فعالیت بالینی و پژوهشی‌ام است، نقشه راهی برایِ عبور از تله‌های ناخودآگاهی است که زیست مشترک را تهدید می‌کنند.

وی ابراز کرد: در این کتاب با ظرافتی مددکارانه، نشان دادم که چگونه می‌توان با افزایشِ «آگاهی»، الگوهایِ تکرارشونده و آسیب‌زای رفتاری را شکست و به ساحلی از آرامش رسید.

او یکی از ویژگی‌های این کتاب را پیوندِ ناگسستنیِ «دانشِ تخصصی» و «نگاهِ انسانی» دانست و تصریح کرد: به عنوان یک روان‌شناس، تلاش می‌کنم تا کلمات را برای پر کردن قفسه‌های کتابخانه به کار نگیرم، بلکه برای گشودنِ دریچه‌های تازه در اتاق‌های تاریک ذهن انسان از آن‌ها بهره ببرم و در آثارم پلی میان «انسانِ دردمند» و «انسانِ آگاه» بزنم، روایتی صادقانه که از درد شروع می‌شود، با تکیه بر شناختِ ریشه‌ها به بلوغ می‌رسد و نهایتاً نویدبخشِ حیاتی مبتنی بر اصالت و آگاهی است.