به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران‌(ایبنا)، آیین بزرگداشت شهید علی لاریجانی، دبیر شورای‌ عالی امنیت ملی و وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی و فرزند دانشمند و برومند وی شهید مرتضی لاریجانی، با عنوان «سیاستمدار حکیم ایران» با میزبانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و اصحاب فرهنگ، هنر و رسانه، شنبه (۱۲ اردیبهشت‌ ۱۴۰۵) برگزار شد.

رسول جعفریان، با اشاره به سابقه آشنایی خود با شهید علی لاریجانی، گفت: سال ۷۶ اولین‌بار در دفتر ایشان در صدا و سیما، همراه با مرحوم استاد سیدجعفر شهیدی و مرحوم دکتر صادق آیینه‌وند، برای سریال «تنهاترین سردار» خدمتشان بودیم و بعد از آن هم برای سریال مختارنامه. بعد از آن هم همکاری‌هایی در کتابخانه مجلس با ایشان داشتیم.

وی با گرامیداشت یاد و خاطره استاد شهید مرتضی مطهری و روز معلم، گفت: باید تاکید کنم که ایشان همچنان متفکر منحصر به فرد ماست، هنوز، مع‌الاسف مثل مطهری نداریم، آخرین‌بار حدود دوسه ماه قبل، یکی از مجموعه آثار تازه انتشار یافته ایشان، که حدود ۷۰۰ صفحه داشت، مطالعه کردم؛ آنجا آدم، معنای تفکر را می‌فهمد؛ معتقدم تفاوت زیادی، میان ایشان و بقیه وجود دارد؛ او در اوج بود.

وی با بیان اینکه آقای لاریجانی از نظر فکری، زیرمجموعه آقای مطهری است، ادامه داد: ایشان از یک جهت تربیت شده از ناحیه استاد مطهری و خانواده و از جهت دیگر متاثر از دانشگاه و جریان‌های فلسفی آن روز ایران بود؛ به‌عبارت دیگر این دو بخش، در شخصیت مرحوم لاریجانی، ترکیب شده است. با تجربه‌ای که دارم، فکر می‌کنم مرحوم لاریجانی، به تدریج به سمت مرحوم مطهری آمد و تغییری که آقای استاد محقق به آن اشاره کردند، بخشی از آن در این رفت و برگشتی‌ است که ایشان بین این دو ساختار فکری، داشت.

جعفریان، سلطه این دو بخش در ایشان حفظ شده بود، افزود: به‌طور مداوم در جلساتی که قم خدمتشان بودیم و درباره مفهوم علم و حوزه علم بحث‌ داشتیم، این نفوذ، خود را نشان می‌داد. با تأکید بر اینکه ایشان به تدریج، روی شهید مطهری تاکید بیشتری داشتند و آنچه از فرمایشاتشان به دست می‌آمد، این بود که تقریبا هرچه فرصت دارند، آثار مرحوم مطهری را مطالعه می‌کنند و در گفت‌وگوهایشان، از ایشان شاهد می‌آوردند.

رئیس کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی دانشگاه تهران، با اشاره به تجربه‌هایی که طی سال‌های مختلف با شهید لاریجانی در کتابخانه مجلس داشت، گفت: عمده‌ترین نکته، اعتماد به نفسی بود که ایشان در اداره امور داشت. در عین حال انتقادپذیر بود و نسبت به کسانی که در یک حوزه‌ای تخصص و تسلط داشتند، حالت کاملا تسلیم داشت. ممکن نبود در کارهای کتابخانه پیشنهادی بکنیم و ایشان مقاومت و مخالفت کند.

جعفریان، با بیان اینکه همه موفقیت‌هایی که کتابخانه در آن دوره داشت به پشتوانه حمایت‌های بی‌بدیل ایشان بود، افزود: هر آنی که از ایشان درخواست می‌کردیم که در برنامه‌ای حضور پیدا کنند و در جلسات عمومی یا خصوصی حاضر باشند، حضور داشت. آقای ایرانی، در یک یادداشت، به تفصیل این موضوع را نوشتند.

وی ادامه داد: در صحبت‌ها اشاره شد که ایشان به «مسئله حل کن» نظام معروف بودند. واقعا همین‌طور بود؛ مسئله لاینحل برای مرحوم لاریجانی وجود نداشت، به هر شکلی و بیش از همه با گفت‌وگو و با مشورت مسائل رو حل می‌کرد. هیچ نوع خودخواهی در وجود ایشان نبود و همان‌طور که عرض کردم منفعل نبود، فعال بود اما گوش شنوایی برای مشورت و گفت‌وگو داشت؛ بنابراین دوستان آقای لاریجانی خیلی خیلی زیاد و فراوانند.

جعفریان، افزود: ‌او به همه احترام می‌گذاشت و نسبت به نکاتی که می‌گفتند توجه می‌کرد. صبوری‌اش و تحملش بسیار بالا بود و معمولا حتی در مقابل کسانی که بدگویی می‌کردند، صبر و بردباری‌اش را از دست نمی‌داد و معمولا کم‌حرف، گوش می‌داد و در نهایت راه حلی را مقابل طرف می‌گذاشت.

وی با اشاره به خصلت‌های شخصی شهید لاریجانی، توضیح داد: یکی از دلایل جذابیت شخصیت آقای لاریجانی توجه او به ورزش بود. هیچ‌وقت بین خودش و ورزش فاصله نمی‌انداخت و هربار که فرصت می‌شد، کوهنوردی می‌کرد. شخصیت‌های سیاسی که در خانه می‌نشینند و دانشمندانی که در خانه به متکا تکیه می‌دهند و حرکتی از خودشان نشان نمی‌دهند، واقعاً این جذابیت و این سلامت روحی را ندارند.

رئیس کتابخانه مرکزی، مرکز اسناد و تامین منابع علمی دانشگاه تهران، با بیان اینکه ایشان به این نکته که سلامتی روح، در سلامت جسم است، توجه داشت، گفت: ممکن نبود کسی به پای او برسد، قدرت و توان و تحرک کافی و فتح چندین باره قله دماوند سبلان و راه‌های بسیار سخت را تجربه کردند.

وی با بیان اینکه شهید لاریجانی یک شخصیت سیاسی کتاب‌باز به تمام معنا، اهل خرید کتاب و اهل مطالعه بود، توضیح داد: او از هیچ فرصتی برای مطالعه دست نمی‌کشید. او بخش زیادی از کتاب‌های خود را به کتابخانه مجلس و کتابخانه دانشگاه تهران اهدا کرد، چند روز پیش متوجه شدم، ایشان حدود ۸۵۰ کتاب بسیار فاخر و هنری را در زمانی که در کتابخانه دانشگاه تهران بودم، به کتابخانه دانشگاه اهدا کرد.

وی با تاکید بر علاقه شهید لاریجانی به کتاب، گفت: او واقعا مطالعه می‌کرد و عمیق هم می‌خواند، در مدتی که از سیاست فاصله گرفته بود در دانشکده ادبیات خدمت ایشان می‌رسیدم، روزهای دوشنبه بین کلاس‌هایشان و از دانشجوها می‌پرسیدم و می‌گفتند بهترین کلاس‌ها را به دلیل مطالعات‌شان، داشت.

جعفریان، با بیان اینکه سیاستمداران ما خیلی اهل مطالعه نیستند، به جز موارد نادر، مثل رهبر شهید که اهل مطالعه بودند، گفت: در تمام این‌ سال‌ها از نظر مالی، سلامت بود و هیچ نشانی ندیدم که ایشان سر سوزنی به مسائل مالی توجهی، داشته باشند. از لحاظ خانوادگی ایشان زندگی خوبی داشتند.

رئیس کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، با بیان اینکه او چشم و دل سیر بود، یادآور شد: اینکه رفتاری نشان بدهد، یا توقعی در مسائل داشته باشند، مطلقا ندیدم و هیچ افاضه اضافی هم برای اطرافیانش نداشت. خیلی نزدیک بودیم و می‌دیدیم، هیچ‌وقت دست و دل‌بازی از بیت‌المال یا امثالهم ندیدیم و چقدر حرف‌های زشت در قم برای ایشان گفتند که حتی یک سر سوزن آن هم درست نبود، حرف‌هایی که وقتی به ایشان می‌گفتیم، لبخند می‌زدند.

وی با طرح این موضوع که شهید لاریجانی واقعا بشاش بود،‌ گفت: او اهل نقل داستان‌های لطیف طنزگونه بود، همیشه خنده روی لب‌هایش وجود داشت، البته ناراحتی هم داشت و واقعا سختی هم از جهات زیادی می‌کشید ولی در برخوردها خیلی شوخی می‌کرد و خود را بشاش نگه می‌داشت و این هم یکی از جنبه‌های جذاب زندگی ایشان بود.

جعفریان، با اشاره به علاقه شهید لاریجانی به روحانیت، توضیح داد: مکرر شنیدید، ایشان به مراجع علاقه داشت اما آخوندهای منتقد و متدین، ولو اینکه زاویه‌ای داشتند هم محبوبش بودند و به دیدار آن‌ها می‌رفت. آقای معراجی شاهد است، او چقدر به سراغ آدم‌های متدین خانه‌نشین می‌رفت و برای ساعت‌ها با آن‌ها دیدار می‌کرد. همچنین وظیفه خود می‌دانست، به خانه استادان و مراجع می‌رفت و وضعیت کشور را برای آن‌ها توضیح می‌داد. کار و مشغولیت مهم ذهنی‌اش این بود که نظام از بعضی تندروی‌ها تعدیل شود و تاکید داشت که آن‌ها می‌توانند اثرگذار باشند.

رئیس کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران گفت: در مجموعه سیاستمدارانِ مهمی که می‌شناسم از رؤسای جمهور و غیره،‌ هیچکس به اندازه آقای لاریجانی با بدنه قم آشنا نبود و رفت و آمد نداشت. آدم‌هایی که سیاسی هم نبودند مثل آقای مددی یا مرحوم انصاری شیرازی، ایشان سوال‌هایی مطرح می‌کرد، نکاتی را می‌پرسید و فقط کسانی نبودند که ایشان تصور کنند که روزگاری کمکش می‌کنند که اغلب آن‌ها در لحظات حساس هم کمک خاصی به او نکردند.

جعفریان با طرح این موضوع که ایشان به جریان روشنفکری اعتقاد جدی نداشت، گفت: در یکی از این کلیپ‌هایی که این روزها پخش شده می‌ّبینیم، روشنفکری را قبول داشت که واقع‌گرا و دستش در کار باشد. اینکه جریان روشنفکری بنشیند کنار و فقط نق بزند، انتقاد کند و حرف بزند، مخصوصا از آن تیپ روشنفکرهایی که نماد روشنفکری را فقط به داشتن یه ادبیات تند می‌دانند، واقعا اعتقاد نداشت.

به گفته وی، رفتار ایشان اینگونه نبود که از انتقاد، نگران باشد و سالی دو تا سه‌بار در سال، با طلبه‌هایی که مرتب یادداشت‌های انتقادی می‌نوشتند، دیدار می‌کرد.

به گزارش ایبنا؛ در این آیین محمدرضا عارف، معاون اول رئیس جمهور، سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، غلامرضا نوری قزلجه، وزیر جهاد کشاورزی، حسین سیمایی‌صراف، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، آیت‌الله مصطفی محقق داماد، رئیس گروه علوم اسلامی فرهنگستان علوم، محسن جوادی، معاون امور فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، علی‌اکبر صالحی، رئیس بنیاد ایران‌شناسی،‌ رسول جعفریان، رئیس کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، قادر آشنا، دبیر شورای فرهنگ عمومی، مهدی شفیعی معاون امور هنری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و جمعی از اهالی فرهنگ و نشر و اصحاب قلم، در تالار وحدت حضور داشتند.