حسین مسرت، نویسنده و پژوهشگر یزدی، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)در یزد، با اشاره به درگذشت اصغر دادبه، پژوهشگر برجسته یزدی و چهره ماندگار ادبیات فارسی و فلسفه و به ابعاد مختلف زندگی و خدمات علمی وی گفت: استاد اصغر دادبه از حافظپژوهان و از چهرههای ماندگار ادبیات فارسی و فلسفۀ کشور بود که در ۱۸ اسفند ۱۳۲۵ در برزن میدان شاه یزد به دنیا آمد. پس از فراگرفتن آموزههای تحصیلی تا سال یکم دبیرستان در یزد، برای دانشاندوزی بیشتر راهی تهران شد و کارشناسی و کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت اسلامی و دکترای فلسفه، گرایش کلام اسلامی خود را همگی از دانشگاه تهران در سالهای ۱۳۴۷، ۱۳۵۰ و ۱۳۵۹ گرفت.
این نویسنده یزدی در ادامه به فعالیتهای دانشگاهی این پژوهشگر یزدی اشاره کرد و افزود: وی از سال ۱۳۵۳ به ترتیب به استادی فلسفه و ادبیات فارسی در دانشگاههای سپاهیان انقلاب (ابوریحان بیرونی)، علامه طباطبایی و دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرکزی تهران درآمد. در سال ۱۳۷۰ با بنیانگذاری گروه فلسفه در دانشگاه علامه طباطبایی تا پایان سال ۱۳۷۶ مدیر گروه آن بود و در سال ۱۳۸۶ دورۀ کارشناسی ارشد و در سال ۱۳۹۳ دوره دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال را راهاندازی کرد. وی در بهمن ۱۳۸۵ پس از حدود ۳۰ سال تلاش و کوشش دانشگاهی از این کار بازنشسته شد، ولی کماکان به تدریس و راهنمایی پایاننامهها در مقطع ارشد و دکتری در دانشگاه آزاد اسلامی تا سال ۱۳۹۷ ادامه داد و پس از آن یکسره به پژوهش و نگارش پرداخت.
مسرت با اشاره به نقش برجسته دکتر دادبه در عرصه دانشنامهنویسی بیان کرد: او از سال ۱۳۷۸ تاکنون مدیر گروه ادبیات دائرةالمعارف بزرگ اسلامی بود و جدای از نگارش مدخلهای فراوان در زمینههای ادبیات، فلسفه، کلام و رجال در دانشنامۀ جهان اسلام و نیز دائرةالمعارفهای بزرگ اسلامی و تشیع، صاحب آثار ارزندهای در زمینۀ ادبیات و فلسفه بوده که نامیترین آن کلیات فلسفه است. همچنین سردبیری دو فصلنامۀ ادبی «یگانه» و «جستارهای ادبی» را بر دوش داشت و از سال ۱۳۹۶ تاکنون عضو هیئت مدیره و شورای علمی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی ایران بود.
این پژوهشگر یزدی بیان کرد: او از استادان نامور ادبیات و فلسفه دانشگاههای تهران، کاشان و یزد و در عرصه ادبیات عرفانی، فلسفۀ اسلامی و کلام، صاحب کرسی و اثر بود. دیری بود دلبسته حافظ شیرازی شده و گفتارهای چندی در اینباره نوشته بود. او در دوران پس از بازنشستگی از دانشگاه علامه طباطبایی تهران، مدیر گروه زبان و ادبیات فارسی در دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال و مدیر گروه ادبیات دائرةالمعارف بزرگ اسلامی را برعهده گرفته بود و با اشراف او، گفتارهای ارجمندی در این دانشنامه در دسترس پژوهشگران ادب فارسی قرار گرفت. همو گفتارهای فراوانی در دورۀ ۱۶ جلدی دائرةالمعارف تشیع (۱۳۶۶-۱۳۹۶) دارد.
وی در ادامه به برگزاری آیینهای نکوداشت این استاد فقید اشاره کرد و گفت: دکتر دادبه در سال ۱۳۸۱، در دومین همایش چهرههای ماندگار، بهعنوان چهرۀ ماندگار در عرصۀ ادبیات عرفانی و فلسفۀ اسلامی شناخته شد و نخستین بار آیین نکوداشت او به پیشنهاد انجمن مردمی دوستداران کتاب یزد و همراهی بنیاد میبدی، دانشگاه یزد و ادارۀ کل فرهنگ و ارشاد استان یزد در زمستان ۱۳۹۳ در دانشگاه یزد برگزار شد و کتابی نیز همزمان با این آیین با نام «خرد ایرانی» در ارجگزاری بر خدمات فرهنگی و ادبی او چاپ شد. نیز در سال ۱۴۰۱ از سوی انجمن آثار و مفاخر فرهنگی مجلس نکوداشت او در تهران برگزار شد و کتاب «زندگینامه و خدمات علمی و فرهنگی دکتر اصغر دادبه» دستاورد آن است. قرار است در سال کنونی (۱۴۰۵) کتابی دیگر با عنوان «گوهر پاک» چاپ شود.
حسین مسرت با تأکید بر جایگاه حافظپژوهی دکتر دادبه بیان کرد: وی یکی از حافظپژوهان و حافظشناسان نامدار بود که «رندی» را در شعر و مکتب حافظ پی میگرفت و دستاورد آن کتابی شد با عنوان «رندی آموز و...» که نامش برگرفته از این بیت حافظ است: «رندی آموز و کَرَم کُن که نهچندان هنرست / حَیَوانی که ننوشد مِی و انسان نشود». کتاب نامبرده دربرگیرنده ۳۴ گفتار او در حوزۀ حافظپژوهی با تکیه بر «مکتب حافظ، مکتب رندی» است که پیشتر در برخی مجموعهها و نشریات ایران مانند ارمغان منوچهر مرتضوی، پیر ما گفت، جستارهای ادبی، حافظپژوهی، حافظشناسی، زبان و ادبیات فارسی، شعر، فرهنگ، کیهان فرهنگی، گلچرخ، نامۀ شهیدی، نشر دانش و غیره به چاپ رسیده بود و اکنون با ویرایش و بازنگری به چاپ دوباره میرسد. پیشازاین به کوشش او دو کتاب به نامهای: «مفهوم رندی در شعر حافظ» اثر فخرالدین مزارعی و «حافظ (زندگی و اندیشه)»، در زمینۀ حافظپژوهی چاپشده بود.
این نویسنده یزدی در بخش دیگری از سخنان خود به واپسین سالهای فعالیت علمی این استاد فقید پرداخت و اظهار کرد: دادبه که در پژوهشهای خود پیرو مکتب دقت است، در این 10 سال گذشته، کتابی از او به چاپ نرسیده بود تا سال ۱۴۰۴ که «رندی آموز» از زیر چاپ درآمد و آنچه از سال ۱۳۹۵ تاکنون از او دیده میشود، همان گفتارهای مندرج در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی و دایرةالمعارف تشیع و نظارت بر چاپ مدخلهای ادبی آن دو مجموعه و نیز دیباچههایی بر چندین کتاب به نامهای: «افلاطون» (۱۴۰۰)؛ «جانان عشق و جان خط» (۱۴۰۰)؛ «در چنبرۀ زروان: تأمّلی در تقدیرگرایی زروانی در ادبیات فارسی (از عصر فردوسی تا حملۀ مغول)»؛ «نامه به فرزند: پندنامه» (۱۳۹۷) و «ایراننامه: گزیدهای از ایراننوشتهها» (۱۴۰۲) هردو از دکتر اسلامی ندوشن؛ «اشراق میشوم» (۱۴۰۳)؛ «یک جام دگر، بازروایی رباعیات خیام نیشابوری» (۱۴۰۴) بود و کتاب «رندی آموز» واپسین کتاب اوست. وی چندین کتاب هم در دست کار داشت.
مسرت در پایان با ابراز تأسف از فقدان این استاد برجسته، گفت: افتخاری بس ارزنده برای این کمترین بود که در کنار سالها خوشهچینی از محضر دانش او، در خرداد ۱۳۹۸ در مجلسی که با نام «شب کاریز فرهنگ» با مهر دوستان برگزار شد، وی سخنرانی با عنوان «عاشقی شیوۀ رندان بلاکش باشد» داشت و در کتاب «کاریز فرهنگ» نیز گفتاری با نام «یزدانۀ حسین مسرّت» نوشت.
نظر شما