کاکایی در گفتوگویی با خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به مناسبت هشتم آبان، سالروز درگذشت قیصر امینپور و درباره برجستهترین مجموعه شعر این شاعر توضیح داد: بهطور طبیعی شاخصترین اثر هر شاعر، آخرین دفتر شعر او به حساب میآید، درباره زنده یاد امینپور نیز این اتفاق افتاد و این شاعر در کمال پختگی از دنیا رفت.
وی ادامه داد: بنابراین میتوان مجموعه شعر «دستور زبان عشق» قیصر را که دربرگیرنده سرودههای وزین و پخته این شاعر است، برجستهترین اثر وی دانست.
این شاعر اشارهای به نخستین دفتر شعر زنده یاد امینپور با عنوان «در کوچه آفتاب» داشت و تشریح کرد: قیصر از نخستین مجموعه تا آخرین دفتر شعرش حرکتی به سوی قالبهای آزاد شعری و به ویژه قالب نیمایی را طی کرد. البته من گزیده آثار منتشر شده پس از درگذشت قیصر یا آثار منتشر نشده او را ندیدهام و چندان هم موافق این گونه جمعآوريها نیستم؛ چراکه نظارت شاعر بر چاپ مناسب یک مجموعه نقش بهسزایی دارد.
وی درباره حرکت شعر قیصر به سمت شعر نیمایی افزود: قیصر از معدود شاعرانی بود که مانند مهدی اخوانثالث به اسلوب نیما یوشیج وفادار ماند و رفتار عروضی را در شعر کنار نگذاشت. برهمین اساس در «دستور زبان عشق» غزل، مثنوی و چهار پاره هم دیده میشود.
کاکایی از وفاداری قیصر امینپور به شعر سنتی به عنوان مشی وی یاد کرد و گفت: قیصر به سنت شعر فارسی وفادار بود و این وفاداری در وی ریشه داشت، وی در این باره با شاعرانی که به سوی شعر نو رفتند و ریشه ارتباطی خود را با شعر سنتی قطع کردند، متفاوت بود.
وی درباره مضمون و موضوع اشعار امینپور اظهار کرد: قیصر همیشه در شعرش دغدغههای اجتماعی داشت و شاعری بود که در اوج شکفتن شعر دهه 60 و شعر اجتماعی ظهور کرد و آثارش در آن دوران شکل گرفت و به همین موضوعات اجتماعی نیز وفادار ماند.
این منتقد شعر تاکید کرد: در حقیقت برای قیصر همزیستی با مردم نخستین محرک ذهنی برای سرودن بود. این مساله نیازمند داشتن ایمان محکم و تقوای انقلابی است تا شاعر در سرودن شعر میل و احساسات شخصیاش را فراموش کند و به میل جمعی بپردازد.
وی در پایان یادآور شد: بنابراین قیصر شاعری بود که همیشه در سرایش شعرهایش احساسات دیگران و دغدغههای آنها را به خود ترجیح میداد و میتوان از او به عنوان یک شاعر متعهد به زمان خودش نام برد.
قیصر امینپور دوم اردیبهشت 1338 در شهرستان گتوند در استان خوزستان متولد شد. وی تحصیلات ابتدایی را در در همان شهرستان و متوسطه را در دزفول سپری کرد. در سال 1357 در رشته دامپزشکی دانشگاه تهران پذیرفته شد، اما پس از مدتی از این رشته انصراف داد.
وی در سال 1363 در رشته زبان و ادبیات فارسی پذیرفته شد و تحصیلات خود را در این رشته تا مقطع دکترا ادامه داد. در سال 1376 از پایاننامه دکترای خود با عنوان «سنت و نوآوری در شعر معاصر» و با راهنمایی محمدرضا شفیعی کدکنی دفاع کرد. این پایاننامه در سال 1383 و از سوی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شد.
امینپور از شاعرانی بود که در شکلگیری و استمرار فعالیتهای واحد شعر حوزه هنری تا سال 1366 تاثیرگزار بود. همچنین طی این دوران، مسوولیت صفحه شعر هفتهنامه سروش را نیز بر عهده داشت.
نخستین مجموعه شعر او «در کوچه آفتاب» نام داشت كه دفتری از رباعی و دوبیتی بود. پس از آن «تنفس صبح» منتشر شد که تعدادی از غزلها و شعرهای سپید او را دربرمیگرفت. امینپور هیچگاه اشعار فاقد وزن نسرود اما هرگز این قالب شعری را نیز رد نکرد.
وی تدریس در دانشگاه را در سال 1367 و در دانشگاه الزهرا آغاز کرد. پس از آن در سال 1369 در دانشگاه تهران به تدریس مشغول شد. وي در سال 1368 جایزه نیما یوشیج، موسوم به «مرغ آمین بلورین» را کسب کرد و در سال 1382 بهعنوان عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شد.
امینپور ساعت 3 بامداد سهشنبه 8 آبان 1386 در بیمارستان دی درگذشت. پیکر این شاعر در زادگاهش گتوند و در کنار مزار شهدای گمنام این شهرستان به خاک سپرده شد.
«طوفان در پرانتز» (نثر ادبی، 1365)، منظومه «ظهر روز دهم» (شعر نوجوان، 1365)، «مثل چشمه، مثل رود» (شعر نوجوان، 1368)، «بیبال پریدن» (نثر ادبی، 1370)، «به قول پرستو» (شعر نوجوان، 1375)، «آینههای ناگهان» (مجموعه شعر،1372)، «گزینه اشعار» (1378، مروارید) و «گلها همـه آفتابگرداناند» (مجموعه شعر،1380 ، مروارید) عنوان آثار منتشر شده از امینپورند.
«دستور زبان عشق» عنوان آخرین دفتر شعر قیصر امینپور بود که تابستان 1386 از سوی نشر مروارید منتشر شد و در کمتر از یک ماه به چاپ دوم رسید.
دوشنبه ۸ آبان ۱۳۹۱ - ۱۲:۱۹
نظر شما