به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به نقل از فوربس، سال ها پیش مایا آنجلو گفته بود هیچ رنجی بالاتر از آن نیست که قصه ناگفته ای در وجودت داشته باشی. امروز این رنج در دل میان میلیون ها آفریقایی- آمریکایی که داستان هایشان ناگفته و ناشنیده باقی می ماند، جا خوش کرده است، اما به مدد انتشار و چاپ می تواند در سراسر جهان انعکاس یابد.
 
بسیاری از این قصه ها و صداهای قابل شنیدن الهام بخش داستان هایی شده که در طی سال ها منتشر شده اند. این قصه ها از حنجره نویسندگان آمریکایی آفریقایی تباری خارج شده که رنج مشترک تحقیر نژادی را تاب آورده اند ، اما بیش از هر چیز بر انسانیت مشترک ابدی تاکید کرده اند. 

از همین رو در ماه فوریه، ماهی که به «ماه تاریخ سیاه» شناخته می شود، به معرفی 10 نویسنده آمریکایی آفریقایی تباری می پردازیم که همه باید آن‌ها را بشناسند و آثارشان را بخوانند. آثار این نویسندگان اگرچه امروز در بسیاری از کتاب های درسی آمریکا جای گرفته و یا به عنوان کتاب های جانبی خوانده می شوند، اما هنوز جای دارد که درباره آن‌ها، در سراسر دنیا بیشتر صحبت شود. 

این فهرست برمبنای اطلاعات کتابخانه های آمریکا درباره بیشترین کتاب های نویسندگان سیاه پوست که برای مطالعه امانت گرفته می شوند، تهیه شده است. 

1. لنگستون هیوز (1967-1902): او شاعر، رمان نویس و نمایشنامه نویسی آمریکایی بود. هیوز بیش از هر چیز برای نوشته هایش در دهه 20 قرن بیستم درباره رنسانس هارلم شناخته می شود. او که اشعار مشهوری چون «کاکا سیا با رودها حرف می زند» و «بگذار آمريكا دوباره آمریکا باشد» شناخته می شود. او در آثارش با غرور به زندگی سیاهپوستان فقیر از ورای نوآوری آن‌ها که به عنوان «شعر جاز» می نامد، شناخته می شود. و به همين دلیل به عنوان یکی از نخستین خالقان شعر جاز شناخته می شود. از او 16 مجموعه شعری به جای مانده که نخسیتن آن‌ها در سال 1926 با عنوان «بلوز کسل» و آخرینشان در سال 1994 با عنوان «مجموعه اشعار لنگستون هیوز » از سوی انتشارات ناپف به بازار آمد. او نویسنده 11 مجموعه داستان و رمان و 7 کتاب غیرداستانی است که «قهرمانان مشهور کاکاسیاه آمریکا» در سال 1958 و «نبرد برای آزادی: ماجرای انجمن ملی برای پیشرفت مردم رنگین پوست» در سال1962 از جمله آن‌هاست. 

2. ریچارد رایت (1960-1908) که با رمان های مناقشه برانگیزش در آن زمان از جمله «پسر محلی» شناخته می شد، در سال 1945 کتاب پرفروش «پسر سیاه» را نوشت که تصویرگر جستجوی مردی سیاهپوست برای یافتن واقعیت وجودی خودش در جامعه نژادپرست بود. او با این اثر راه را برای دیگر نویسندگان سیاهپوست در دستیابی به موفقیت باز کرد. وی علاوه بر نوشتن رمان و داستان های کوتاه، آثار غیرداستانی را نیز در کارنامه اش دارد. بیشتر آثار این نویسنده بر زندگی آفریقایی تباران آمریکا به ویژه در سال های پایانی قرن نوزده تا نیمه قرن بیستم تمرکز دارد. در کارنامه او 10 اثر داستانی به چشم می خورد که «بچه های عمو تام» نخستین آن‌ها در سال 1938 منتشر شد. او 8 عنوان کتاب غیرداستانی و 6 جلد از مجموعه مقاله هایش را نیز منتشر کرد. 

3. تونی موریسون برنده جایزه ادبی نوبل و پولیتزر رمان نویس سرشناس آمریکایی است. این بانوی 81 ساله که با موضوع های حماسی که در رمان هایش انتخاب می کند، شناخته می شود، با شخصیت هایی که جزییاتشان به دقت پرداخت می شود، در آثاری مثل «آبی ترین چشم»، «ترانه سلمان» و «محبوب» شناخته شده است. با این حال او جمله مشهوری هم دارد که می گوید «بیل کلینتون نخستین رییس جمهور سیاهپوست ماست». 

4. زورا نیل هارستون (1960-1891) فولکلوریست، انسان شناس و نویسنده 4 رمان و بیش از 50 داستان کوتاه، نمایشنامه و مقاله، نویسنده سیاهپوستی بود که مهم ترین رمانش یعنی «چشمانشان خدا را می دید» را در دوره اقامتش در هاییتی نوشت. این بانوی نویسنده که برای خلاقیت های هنری اش بارها تجلیل شد، به عنوان نویسنده زندگی جنوبی شناخته می شود. داستان های او درباره مقاومت در هارلم است. نخستین مجموعه داستان های او با عنوان «شیرین» در سال 1926 منتشر شد و «موسی، مرد کوهستان» که در سال 1939 منتشر شد یکی دیگر از رمان های مطرح اوست. 

5. فردریک داگلاس (1895- 1818) سخنرانی تاثیرگذار در جنبش مبارزه با بردگی بود. او چند جلد زندگینامه خودنوشت دارد که در آن‌ها جزییات زندگی اش به عنوان یک برده را بیان می کند. او جوایز متعددی را به پاس مبارزه اش با بردگی و مبارزات اجتماعی برای آزادی زنان دریافت کرد. 

6. آلیس واکر (متولد 1944) نویسنده و فعال اجتماعی بیش از همه برای رمان مطرح «رنگ بنفش» شناخته شده و با آن جایزه پولیتزر را دریافت کرده است. با اقتباس از این رمان استیون اسپیلبرگ فیلمی موفق با شرکت اپرا وینفری ساخت و از آن نمایشی موزیکال در براودی روی صحنه رفت. او از اعضای جنبش حقوق شهروندی در سال 1963 واشنگتن بود. خانم واکر که جایزه ملی کتاب را به عنوان نخسیتن زن برنده این جایزه دریافت کرده، جایزه معتبر او هنری، جایزه لیلیان اسمیت و یک دوجین جایزه دیگر در کارنامه اش دارد. او 14 عنوان رمان و مجموعه داستان کوتاه منتشر کرده که نخستين آن‌ها با عنوان «سومین زندگی گرنج کوپلند» در سال 1970 و جدیدترین شان با عنوان «وقت این است که قلبت را باز کنی» در سال 2005 منتشر شد. علاوه بر این او 9 مجموعه شعر منتشر کرده و 10 عنوان کتاب غیرداستانی نیز نوشته است. 

7. دبلیو.ای.بی.دو بویس (1963-1868) جامعه شناس، تاریخدان و فعال حقوق بشر، نخستین آمریکایی آفریقایی تباری بود که موفق به کسب مدرک دکتری از دانشگاه هاروارد شد. او یکی از اعضای جنبش سیاسی سیاهپوستان آمریکا در اوایل قرن بیستم بود و به افزایش امکانات سیاهپوستان کمک زیادی کرد. او از موسسان انجمن ملی برای دستوردهای مردم رنگین پوست بود و چندین مجله را در این زمینه اداره و منتشر می کرد. او نویسنده ای پرکار بود و مجموعه مقاله هایش با عنوان «روح مردم سیاه» که در سال 1903 منتشر شد، یکی از کارهای اساسی در زمینه ادبیات آمریکاییان آفریقایی تبار است. این کتاب قابل مقایسه با کتاب «کلبه عمو توم» است. او 24 عنوان کتاب غیرداستانی ، 3 زندگینامه خودنوشت و 5 عنوان رمان در کارنامه اش دارد. 

8. رالف الیسون (1994-1914) منتقد ادبی، چهره دانشگاهی و نویسنده بود. او مجموعه ای از مقاله های سیاسی، اجتماعی و نقدهایش را با عنوان «سایه و عمل» منتشر کرد و سال ها در دانشگاه ییل به تدریس پرداخت. او جایزه ملی کتاب را در سال 1953 برای «مرد نامریی» کسب کرد. این کتاب در سال 1998 از سوی انجمن کتابخانه های آمریکا به عنوان یکی از 100 رمان برتر قرن بیستم انتخاب شد. 

9. آگوست ویلسون (2005-1945) نمایشنامه نویسی آمریکایی است که بیش از همه برای «چرخه پیتسبورگ» شناخته شده است. این اثر مجموعه ای از 10 نمایشنامه است که در دهه های مختلف قرن بیستم به بیان تجربیات زندگی سیاهپوستان می پردازد. او برای دو عنوان از این نمایشنامه ها جایزه پولیتزر را دریافت کرد. او 27 جایزه معتبر در کارنامه اش دارد که 2 جایزه پولیتزر، جایزه تونی، جایزه حلقه منتقدان نیویورک، جایزه شیر ادبی و جایزه شیکاگو تریبیون از جمله آنهاست. 

10. جیمز بالدوین (1987-1924) رمان نویس، شاعر، مقاله نویس و منتقدی اجتماعی بود. او به بررسی مسایل نژادی، جنسیتی و طبقه ای در جوامع غرب آمریکا در قرن بیستم پرداخته و با رمان «برو و به کوه بگو» در جایگاه 39 برترین آثار قرن بیستم جای گرفته است. او 18 عنوان داستانی و غیرداستانی در کارنامه اش دارد که «اگر خیابان بیل می توانست حرف بزند» در سال 1974 و «درست بالای سر من» در سال 1979 از جمله رمان های اوست.