روشنفکری
-
گفتوگو با احمد بنیجمالی در سالروز درگذشت جلال آلاحمد؛
سختترین و بیرحمترین منتقد آلاحمد، خودِ او بود
احمد بنیجمالی گفت:وقتی نخستین بار سراغ آلاحمد رفتم، اصلاً از او خوشم نیامد؛ اما هرچه جلوتر رفتم، بیشتر احساس کردم چقدر جالب است. اینهمه تناقض، اینهمه کنتراست در شخصیتش، آدم را جذب میکند؛ برخلاف کسانی که خیلی یکدست و مستقیماند. اینکه چقدر میتوانست اینهمه تناقض را در خود تحمل کند، کار سختی است؛ آدم بالاخره نیاز دارد چیزی روشن داشته باشد که بر اساس آن زندگی کند، سلوکش را شکل دهد، و عمل کند. اما جلال آدمی بود که مدام پای خودش را سست میکرد.
-
نگاهی به کارِ روشنفکریِ مصطفی ملکیان در هفتادسالگی او؛
فانوسِ دریایی
محمد صادقی نوشت: ملکیان توضیح میدهد که با توجه به اینکه مردمسالاری، بهترین نظام سیاسی و حکومتی است که بشر به آن دست یافته و بر مبنای تصمیمگیریهای جمعی و رای مردم شکل میگیرد، خالی از نقص نیست. او پیوند معنویت با مردمسالاری را بهترین راه برای جبران کمبودها و نارساییهای مردمسالاری دانسته تا بر اساس آن بتوان از عیبها و نقصهای قابل تحقق و قابل پیشبینی جلوگیری کرد.
-
گفتوگو با علیرضا غفوری مترجم کتاب «کلماتی که میکشند»؛
روشنفکران در زمانه بحران
بهگفته غفوری: «ژیزل سَپیرو با تکیه بر نظریۀ «قدرت نمادین» پیر بوردیو نشان میدهد که زبان هرگز در خلأ عمل نمیکند، بلکه قدرت خود را از ساختارهای اجتماعی و نهادهای حاکم میگیرد. وقتی در یک جامعه، حاکمیت استبدادی یا شرایط بحرانی ناشی از جنگ، آزادی بیان را سرکوب کرده و انحصار گفتاری ایجاد مینماید، کلمات روشنفکران همسو با قدرت، به ابزار اصلی خشونت نمادین بدل میشوند.»
-
گفتوگو با بیژن عبدالکریمی در زادروز رضا داوریاردکانی؛
داوریاردکانی روشنفکر نیست
بهگفته عبدالکریمی: «داوری اردکانی درصدد دفاع از فلسفه در برابر ایدئولوژیکزدگی، سیاستزدگی و نظامهای اندیشهگی تئولوژیک بودهاند و درهمانحال از جایگاه تفکر به نقد فلسفه میپردازند».
-
از سوی کانون ایرانشناسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران؛
«درنگی بر روشنفکران ایرانی» از حسن پیرنیا تا محمدعلی فروغی
نشستهایی با عنوان «درنگی بر روشنفکران ایرانی» از حسن پیرنیا تا محمدعلی فروغی از سوی کانون ایرانشناسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران برگزار میشود.