برگرفته از کتاب «فرزند منگشت»؛

زخم‌هایی که جسم و روح را با هم درگیر می‌کرد

محرم آن سال با بگیر و بند و تهدید و ضرب و شتم و سلول انفرادی تمام شد. روزها عده‌ای را می‌بردند و در باتلاق گوشه غربی زندان می‌غلتاندند و بعد بدن‌های خیسشان را زیر ضربات کابل، سیاه می‌کردند.

خاطرات مهرداد فردوسیان در کتاب «جواهری در گونی»؛

صدای زنانی در اسارت که شب عاشورا را سنگین کرد

شب دهم و شب عاشورا بود. بچه‌ها حال‌وهوای خاصی داشتند و دوست داشتند راحت عزاداری و گریه کنند، ولی ممکن نبود و باید جانب احتیاط را رعایت می‌کردیم.

نارنجک در دست در چند قدمی صدام!

پس از مدتی صدای هلی‌کوپتری به گوشم رسید... افسرها سراسیمه سمت آن دویدند و نزدیک هلی‌کوپتر با احترام نظامی ایستادند. چند نفر نظامی از آن پیاده شدند و سریع همه عراقی‌ها ادای احترام نظامی کردند... از میان رزمندگان خودی صدایی می‌شنیدم که می گفت بچه‌ها، صدام، بچه‌ها صدام حسین!

در نقد و بررسی کتاب «آهوی‌گمشده»؛

مرز میان تجربه راوی و بازآفرینی ادبی مخدوش شده است

کارشناس منتقد اظهار کرد: در بخش‌هایی، قلم نویسنده آن‌قدر پررنگ است که مرز میان روایت راوی و تصویرپردازی ادبی مبهم می‌شود. مخاطب حق دارد بداند کدام بخش تجربه مستقیم راوی است و کدام بخش بازآفرینی ادبی.

باغ موزه انقلاب؛ میزبان گفتگوهای مسئولان تبادل اسرا؛

تبادل ۴۰ هزار اسیر ایرانی در یک ماه تجربه‌ای بی‌تکرار بود

سیدمحمودرضا آقامیری، مسئول تبادل اسرای ایرانی در دوران دفاع مقدس و رئیس دانشگاه شهید بهشتی گفت: تبادل گسترده اسرا تجربه‌ای تاریخی و منحصر به‌فرد بود که باید برای ثبت در تاریخ روایت شود.جوانان امروز از ابعاد این رویداد آگاهی کافی ندارند و لازم است واقعیت‌ها به‌صورت مکتوب و مستند منتشر شود.

«روزگاری اردوگاه رمادی ۱۳» بررسی و نقد شد؛

تصویری جامع از اردوگاه‌ها و شرایط اسرا در دسترس نیست

جواد کامور بخشایش، منتقد گفت: پژوهش که حرکتی از ناشناخته‌ها به سوی دانسته‌هاست و دوم روایت، که بازتابی از واقعیت‌ها را در اختیار قرار می‌دهد و لحظه به لحظه مخاطب را درگیر می‌سازد.

به مناسبت اربعین حسینی؛

ثبت تاریخی زیارت اسرا؛ نگاهی به تجربه‌ای ماندگار در اردوگاه‌های عراق

بسیاری از اسرا آرزو می‌کردند این مسیر را پیاده و با پای برهنه طی می‌کردند، همچون زائران اربعین. پس از ورود به نجف، مردم کوچه‌پس‌کوچه‌ها، اگرچه زیر نگاه مأموران استخبارات، با اشاراتی ساده محبت خود را نشان می‌دادند.

کتاب «آهوی گمشده» نقد و بررسی شد؛

ادبیات اردوگاهی، ادبیات تعلیمی و حماسی است

محسن شاهرضایی، منتقد ادبی گفت: ادبیات اردوگاهی، به‌ویژه آن‌چه پس از دفاع مقدس در کشور ما شکل گرفت، نوعی ادبیات تعلیم و تربیتی است. این ادبیات، برخلاف حبس‌نویسی که ماهیتی شکوه‌آمیز و مرثیه‌وار دارد، بر انتقال آموزه‌های اخلاقی، انسانی و معنوی تأکید دارد.

عصر خاطره «الماس‌های درخشان» برگزار شد؛

عزاداری‌های مخفیانه در اردوگاه‌های بعثی نماد پایداری بود

داوود حسین‌پور، یکی از آزادگان دفاع مقدس گفت: در میان ما، فردی به‌نام عبدالحمیدی بود که با سواد و اهل شعر بود. او روی تکه‌های کاغذ سیگار مطالب آموزشی و شعری می‌نوشت و میان اسرا توزیع می‌کرد. در زمان‌هایی که جمع در حیاط حضور داشت، تمرین‌هایی صورت می‌گرفت تا شب بتوانیم عزاداری کنیم.