این کتاب، هشداری است به متفکران، سیاستورزان و آحادِ مردم که «عقلانیت» گیاهی نیست که همیشه در باغچهیِ تمدن سبز بماند؛ بلکه باید آن را با نقدِ دائمی و پرسشگریِ مستمر آبیاری کرد.
«زنها و مردهایِ آزادیخواه، در آخرین نامههایِ خود با ابرازِ نابترین احساسات، و جملههایی سرشار از مهر و شفقت، کوشیدند به عزیزان خود روحیه دهند تا رویایِ آزادی و امید به روزهایِ سپید زنده بمانَد. گیوتین و سپیدهدمهایِ خونین نیز نقطه پایانی برایِ رویاهایِ آنها نبود که در مواجهه با مرگ، وقار خود را از دست ندادند.»
