قاب رفاقت؛ به وقت میلاد «امید»

به مناسبت دهم اسفندماه، زادروز مهدی اخوان ثالث، تصویری ماندگار از همنشینی او با حمید مصدق را به تماشا بنشینیم؛ دیداری میان معمارِ حماسه‌های مدرن و شاعرِ عاشقانه‌های نجیب. اخوان که با صلابتِ زبان خراسانی، راویِ صادقِ روزگارِ خویش بود، در این قاب در کنار دوستی نشسته که شعرش همواره نبضِ مطالبات اجتماعی مردم را در سینه داشت. این عکس، فراتر از یک ثبتِ ساده، یادآور روزگاری است که کلمات حرمت داشتند و رفاقت‌های ادبی، گرمابخشِ سرمای «زمستان» می‌شدند.

دستخط «اخوان ثالث» برای «شفیعی کدکنی»

خراسان رضوی - عکس مشترک مهدی اخوان ثالث با محمدرضا شفیعی کدکنی در کتاب «آواز چگور» نوشته محمدرضا محمدی‌آملی به چاپ رسیده است و تصویر و متن منتشر شده در پایین آن در زیر آمده است: (برای محمدرضا شفیعی کدکنی: -همشهری، هم روستایی عطار بزرگ- تصویر اوست و من، اما یادم نیست کی و کجا برداشته شده، امشب در آلبوم دیدم و دلم به هوایش پر زد. گفتم این عکس را به او بدهم. او بهتر از من و همه کس است، «واحد کالالف» است از همه جهات معنوی و روحی، قربان شفیعی عزیزم.)

تصویری از سنگ قبر و سردیس اخوان ثالث در جوار آرامگاه فردوسی

خراسان رضوی - سنگ قبر و سردیس استاد مهدی اخوان ثالث (م.امید) در جوار آرامگاه حکیم ابولقاسم فردوسی شاعر بزرگ در گوشه‌ای از داخل محوطه آرامگاه در توس به عنوان تنها مقبره موجود در این بخش است. بجز اخوان فقط محمدرضا شجریان نیز در این محوطه به خاک سپرده شده است. اخوان ثالث ۴ شهریور ۱۳۶۹ از دنیا رفت. عکس: نیمانجف‌زاده

در «نشست واژه در ضیافت اندیشه» مطرح شد؛

اخوان یکی از سیاسی‌ترین شاعران معاصر بود

اصفهان- منیر سلطانپور، شاعر و نویسنده کتاب «فردیت در شعر معاصر» گفت: اخوان هرچند خودش ادعا می‌کرد که سیاسی نیست؛ اما به باور بسیاری از پژوهشگران، سیاسی‌ترین شاعر معاصر است.

در غیاب مسئولان ارشد؛

بزرگداشت امید شعر ایران برگزار شد/ تلاش برای ثبت بزرگداشت «اخوان ثالث»

خراسان رضوی- محفل بزرگداشت «مهدی اخوان ثالث» شاعر و ادیب پرآوازه معاصر کشور با عنوان «امیدشعر» همزمان با سالروز درگذشتش در محل مقبره او در آرامگاه حکیم ابولقاسم فردوسی در توس برگزار شد.

احمد شاملو و مهدی اخوان ثالث در یک قاب

رابطه مهدی اخوان ثالث و احمد شاملو، دو تن از بزرگ‌ترین شاعران معاصر ایران، آمیخته‌ای از احترام، رقابت، تفاوت‌های فکری و نزدیکی‌های هنری بود؛ پیوندی که هم ریشه در دوستی داشت و هم در اختلاف دیدگاه.