سیاست
-
گام نو منتشر کرد؛
بدن‌مندی و بنیان استعلایی سیاست
نویسنده با رویکردی نو نشان می‌دهد که بدن‌مندی انسان و نحوه شکل‌گیری تجربه مشترک، فراهم‌کننده بنیانی استعلایی برای بازاندیشی سیاست است.
-
درباره کتاب «آداب حکمرانی: متون پایه ادبیات فارسی و سیاست»؛
هسته سخت تفکر سیاسی ایران
نویسنده با نثری روان اما استوار بر پژوهش، پلی میان ادبیات و سیاست می‌سازد و نشان می‌دهد که چگونه متونی چون مینوی خرد، عهد اردشیر، سیاست‌نامه نظام الملک، تاریخ جهانگشای جوینی، قابوسنامه، اخلاق‌الاشراف و رسائل مشروطه هسته سخت تفکر سیاسی ایران را شکل داده‌اند.
-
انجمن علوم سیاسی ایران برگزار می‌کند؛
نقد و بررسی کتاب «علم، سیاست و گنوسیسم»
نقد و بررسی کتاب «علم، سیاست و گنوسیسم» روز چهارشنبه ۲۸ آبان ماه ۱۴۰۴، ساعت ۱۷ در دفتر انجمن علوم سیاسی ایران برگزار می‌شود.
-
درک ایران؛ کتاب‌هایی برای مطالعه درباره مناقشه ایران و اسرائیل
کتاب‌هایی که باید درباره نقش ایران در خاورمیانه بخوانیم
رقابت پیچیده ایران با آمریکا و اسرائیل برای دهه‌ها سیاست‌های خاورمیانه را شکل داده است. با تشدید تنش‌ها در منطقه، درک ریشه‌ها و پیامدهای این مناقشه بیش از هر زمان دیگری ضروری است.
-
موسسه پژوهشی اندیشه و قلم منتشر کرد؛
رویای ایران یا ایران رویایی
در این کتاب درباره تجربه‌های زیسته سیاسی در ایران پس از انقلاب با محوریت رابطه توسعه سیاسی با گفتگوی عقلانی و انتقادی تحقیق شده و اینکه در ایران برای دستیابی به توسعه راهی جز سامان سیاسی و توسعه نهادها و فرهنگ دموکراتیک وجود ندارد
-
«بازی اولتیماتوم» و روزنامه‌نویسی در گفت‌وگو با عباس عبدی؛
سعی می‌کنم لج مخاطب را در نیاورم
عباس عبدی گفت: در درجه اول من برای کسی نمی‌نویسم. آنچه را که خودم فکر می‌کنم برای جامعه مفید است و برای آینده بهتر لازم است می‌نویسم. بنابراین در درجه اول خود را می‌نویسم. ولی همیشه سعی می‌کنم که هیچ مخاطبی را از دست ندهم و لج او را در نیاورم و حس همدلی او را با متن تقویت کنم.
-
مروری بر رمان «وطن» فرناندو آرامبورو؛
زخم‌هایی که جغرافیا نمی‌شناسند
رمان «وطن» فرناندو آرامبورو داستان مردمانی عادی است که ناخواسته درگیر خشونتی تاریخی شده‌اند. نویسنده با زبانی ساده و صادقانه، ساختاری پاره‌پاره و روایتی چندصدایی، چهره‌ی جامعه‌ای فروپاشیده را بازمی‌نمایاند. این رمان به ما نشان می‌دهد که ادبیات چگونه می‌تواند حافظه‌ی جمعی را زنده نگه دارد، زخم‌ها را یادآور شود و از دل یک تجربه‌ی محلی، معنایی برای رنج و امید در سراسر جهان بیافریند.