به مناسبت بیست و نهمین سالگرد درگذشت بزرگ علوی؛

از پشت میله‌ها تا ژرفای چشم‌ها؛ معمای ناتمام آقا بزرگ علوی

بیست‌وهشتم بهمن‌ماه، سال‌گشت هجرت ابدی نویسنده‌ای است که رئالیسم اجتماعی را در ایران از یک گزارش ساده به هنر تراز اول بدل کرد. بزرگ علوی، نه‌فقط خالقِ شاهکارهایی چون «چشم‌هایش» و «گیله‌مرد»، بلکه پیشگامِ جسوری بود که با ترکیبِ نبوغِ داستانی و تعهدِ سیاسی، موفق شد رنجِ زندان، فریادِ عدالت‌خواهی و پیچیدگی‌های عشق را در کالبدِ نثری معماگونه و مدرن جاودانه کند.

مجتبی مینوی و بزرگ علوی در یک قاب

در این عکس‌ که متعلق به آرشیو «کتابخانه و مرکز اسناد مجتبی مینوی» است، مجتبی مینوی و بزرگ علوی، دو چهره اثرگذار فرهنگ و ادبیات معاصر ایران، در دل طبیعت کنار هم نشسته‌اند؛ جایی دور از هیاهوی شهر و نزدیک به سکوتی که اندیشه را بارور می‌کند. مینوی و علوی، در کنار صادق هدایت و مسعود فرزاد، از چهره‌های اصلی گروه موسوم به «ربعه» بودند؛ گروهی که دربرابر ادبای سنتی، از نوآوری در ادبیات دفاع می‌کرد و اعضای آن تأثیری بی‌چون‌وچرا بر شکل‌گیری و تثبیت ادبیات نوین ایران داشتند.

نگاهی به نمایشنامه مستنطق که به تازگی با ترجمه بزرگ علوی منتشر شده است

نمایشنامه مستنطق اثر معروف جی.بی.پریستلی با ترجمهٔ بزرگ علوی بعد از نزدیک به هشتاد سال توسط انتشارات نریمان منتشر شد.