اگزیستانسیالیسم
-
پایان یک رفاقت طلایی؛
چرا رفاقت سارتر و کامو به بن‌بست رسید؟
تصور کنید دو غول فکری که روزگاری در کافه‌های پاریس دوشادوش یکدیگر علیه فاشیسم و پوچی جنگ قلم می‌زدند، ناگهان چنان تیغ قلم را بر گلوی هم بگذارند که ترکش‌های جدال قلمی‌شان فضای روشنفکری جهان را دگرگون کند. قصه ژان پل سارتر و آلبر کامو تنها روایت یک قهر روشنفکرانه نیست؛ آینه تمام‌نمای تلاطم‌های فکری سده بیستم است.
-
درباره کتاب «یافتن معنا» نوشته استیون هاینه؛
تسلی بخشی در عصر اضطراب
کتاب «یافتن معنا» هم کتابی است که می‌توان برای آشنایی اولیه با اگزیستانسیالیسم مطالعه کرد و هم نمونه‌ای کارگشا در جهت تقویت بهره بردن از معنا در زندگی.
-
هستی و نیستی در فلسفه هایدگر در یادداشتی از فرهاد همتی؛
فیلسوف نیستی و مرگ
فرهاد همتی پژوهشگر فلسفه در این یادداشت ادعا می‌کند که هایدگر بیش از اینکه فیلسوف هستی باشد فیلسوف نیستی، عدم و مرگ است.
-
مروری بر زندگی آلبر کامو؛
بی‌منطقی ذاتی زندگی
نوشته‌های کامو در شرح بی‌منطقی ذاتی زندگی دغدغه بسیاری از مردمان اهل فکر بود که در میان آسیب، اضطراب، ناامیدی و بدبینی‌های خود نیازمند فلسفه‌ای بودند که در حوزه عقل بگنجد. برای کامو علاوه بر فجایع اخیر و چشم‌اندازهای کلی مایوس‌کننده، قطعیت مرگ، نفسِ بودن را به یک «سیاه‌بازی» و در پی آن زندگی را به مخمصه‌ای بی‌منطق بدل کرده است.
-
نگاهی به زندگی و اندیشه‌های فیلسوف فمینیست از نگاه کارین مولر؛
سیمون دوبووار و جست‌وجوی خوشبختی
خواننده این کتاب همچنین با تصویری انسانی و نزدیک از دوبووار مواجه می‌شود: فیلسوفی که لحظات شک، تردید و درد نیز داشته، اما توانسته است با تعمق، تلاش و آزادی‌خواهی، زندگی و کار خود را معنا دهد.
-
به‌همت شهر فلسفه ایران و نشر ثالث برگزار می‌شود؛
رونمایی از کتاب «دوشنبه اگزیستانسیال»
مراسم رونمایی از کتاب «دوشنبه اگزیستانسیال» روز پنجشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۷-۱۹ در شهر فلسفه ایران برگزار می‌شود.
-
تجربه‌ای فلسفی در مرز رؤیا و واقعیت؛
مجموعه داستان «وینستون آبی» منتشر شد
قزوین- مجموعه داستان «وینستون آبی» نوشته امیرمهدی سلیمی‌مقدور از سوی انتشارات دکتر سین در سال ۱۴۰۴ منتشر شد.
-
نگاهی به «اضطراب: یک راهنمای فلسفی» اثر سمیر چوپرا؛
رهایی از اضطراب جهان با «پذیرش، تامل و کنشگری»
شاید در انتهای این کتاب با نویسنده همدل باشیم که برای مواجه شدن با اضطراب نه می‌توان به طور مطلق به پذیرش اضطراب و درمان آن همچون آیین بودا یا نظریات روانکاوانه رسید نه همچون اگزیستانسیالیست‌ها ضمن پذیرش، به تامل در آن بسنده کرد و آن را نشانه آزادی دانست و نه مانند مارکسیست‌ها رفع آن را به کنشگری حواله داد، او معتقد است پیکار و مقابله با اضطراب مستلزم پذیرش، کنشگری و تامل است؛ و چه بسا ترکیبی هوشمندانه از این سه، دستورالعملی سودمند برای کنار آمدن با اضطراب به دست دهد.