ادبیات عرفانی
-
به مناسبت ۵ بهمن، روز جهانی جذام؛
از سفره حلاج تا گوشواره سهراب؛نگاه مشفقانه ادبیات ایران به جذام
در طول تاریخ، جذام فراتر از یک بیماری، آزمونی برای سنجشِ عیارِ انسانیت بوده است. در حالی که جامعه، مجذومان را به دلیلِ هراس از «خوره»، به حاشیههایِ تاریک و انزوا میراند، عارفان و شاعرانِ ما مسیری متفاوت را برگزیدند.
-
به مناسبت هزار و هفتمین سالگرد درگذشت معمارِ عرفان انسانی؛
ابوسعید ابوالخیر و ضرورت بازخوانی میراث عرفانی او
چهارم شعبان و سالروز درگذشت ابوسعید ابوالخیر یادآورِ اندیشهای است که مرگ را به سخره گرفت. ابوسعید ابوالخیر با بهجا گذاشتنِ مکتبی که در آن «انسان» محورِ توجه است، پلی میانِ زمین و ملکوت بنا کرد. او ثابت کرد که حرف حق، اگر با زبان خلاقیت و لحن محبت بیان شود، از مرزهای قرون و اعصار میگذرد و بر جان آیندگان مینشیند.
-
بهمناسبت روز بزرگداشت شمس تبریزی؛
بازتاب عرفان در ادبیات معاصر ایران
بهمناسبت روز بزرگداشت شمس تبریزی که از چهرههای برجسته عرفان ایرانی – اسلامی و مقالات او از شاهکارهای ادبیات کلاسیک عرفانی فارسی است، به مرور و معرفی بعضی از مصداقها و نمونههای حضور و تأثیر عرفان و ادبیات عرفانی در متن ادبیات معاصر فارسی `پرداختهایم.
-
یک مدرس و پژوهشگر ادبی؛
امروزه بیدارگری عرفانی شعر در سایه مانده است
اردبیل- مدرس و پژوهشگر ادبیات در اردبیل گفت: در سالهای اخیر، بیدارگری عرفانی در هنر شعر در سایه مانده و باید فکری برای جبرانش کرد.
-
گفتوگوی اختصاصی ایبنا با محمود عابدی؛
تصحیح متون ادبی، بدون عشق و آگاهی ممکن نیست
محمود عابدی، محقق و مصحح برجسته، گفت: اگر کسی علاقه دارد متنی را تصحیح کند، باید اطلاعات جانبی آن را هم پیدا کند. تصحیحکردن متنی مثل «شاهنامه» و امثال آن، افتخار بزرگی است، خدمت بزرگی است. ولی مقدمات بسیاری لازم دارد. یکی از این مقدمات، خوب خواندن همان «شاهنامه» است. این کار به مداومت، ممارست، و مطالعه دائم نیاز دارد. امیدوارم که آیندگان ما بیش از ما در این راه آماده شوند و اطلاعات اولیه را کسب کنند.
-
نویسنده کتاب «نشانهشناسی تفسیر عرفانی»:
تفسیر عرفانی، مبنای بخش بزرگی از ادبیات فارسی است
مریم مشرفالملک، پژوهشگر ادبی و نویسنده کتااب «نشانهشناسی تفسیر عرفانی» با بیان اینکه تأثیر عرفان و تصوف بر ادبیات فارسی و به طریق اولی بر فرهنگ و جهانبینی ایرانی انکارناپذیر است، گفت: تفسیر عرفانی به عنوان یک نوع (ژانر) ادبی مبنای ادبیات عرفانی فارسی است.