سرویس تاریخ خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- ۲۷ سپتامبر (۵ مهر) به عنوان روز جهانی گردشگری انتخاب شده است و سازمان جهانی گردشگری ملل متحد (UNWTO) که در شهر مادرید اسپانیا واقع شده است، از سال ۱۹۸۰ به بعد هر سال این روز را جشن میگیرد. هدف از انتخاب روزی با این نام و جشن گرفتن آن در واقع بالا بردن دانش و آگاهی مردم دنیا در مورد گردشگری و نشان دادن تاثیر آن بر ابعاد مختلف جامعه از بعد فرهنگی گرفته تا بعدهای اجتماعی و اقتصادی است. در ایران نیز بهگونههایی این هفته جشن گرفته میشود.
انوشیروان محسنیبندپی، معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی با اشاره به انتخاب شعار «دستور کار دیجیتال و هوش مصنوعی برای بازطراحی گردشگری» از سوی سازمان جهانی گردشگری، بر ضرورت استفاده از فناوریهای نوین در صنعت گردشگری و بازتعریف آن متناسب با مقتضیات کشور تاکید کرد.
وی با اشاره به شرایط جنگی کشور و تعریف سناریوهای مختلف در شرایط جنگ و صلح از سوی معاونت گردشگری افزود: تمرکز ما بر گردشگری داخلی است و در حوزه گردشگری خارجی نیز کشورهایی که با ایران مرز زمینی دارند، در دستور کار قرار گرفتهاند. اولویت گردشگری با عراق است و فعالکردن دفاتر خدمات مسافرتی در افغانستان و پاکستان و همچنین شرکت در نمایشگاههای بینالمللی بهمنظور تحریک گردشگری خارجی است.
سیدمصطفی فاطمی، مدیرکل توسعه گردشگری داخلی، با بیان اینکه برای نخستینبار هوش مصنوعی بهصورت روزمره در حال تصمیمگیری برای گردشگران و تعیین مقاصد گردشگری است، به تقدیر از بهترین فعالان حوزه هوش مصنوعی و فناوریهای نوین، برگزاری رویدادها و همایشهای تخصصی متنوع و رونمایی از طرحها در هفته گردشگری اشاره کرد. همچنین نامگذاری سال نو گردشگری به نام برادران امیدوار است و در هفته گردشگری بیش از ۶۵۰ رویداد با عنوان «مهر جنوب» در ۳۱ استان کشور و با تمرکز بر استانهای جنوبی برگزار میشود.
برادران امیدوار از چهرههای ماندگار ماجراجویی و سفرنامهنویسی معاصر ایران هستند؛ دو برادر به نامهای عیسی و عبدالله امیدوار که در دهه ۱۳۳۰ با کمترین امکانات، سفری چندساله به دور دنیا را آغاز کردند. سفرنامه و روایتهای آنان فقط شرح جغرافیا و دیدن سرزمینهای دور نیست، بلکه تلاشی برای شناخت انسان، فرهنگ و شیوههای متفاوت زندگی است. آنچه سفرنامه برادران امیدوار را جذاب میکند، نگاه کنجکاو و انسانی آنان به جهان است. آنان در دورانی سفر کردند که ارتباطات جهانی محدود بود و بسیاری از مناطق جهان برای ایرانیان ناشناخته به شمار میرفت. با موتور، خودرو و گاه پیاده، به میان قبایل آفریقا، مردم آمریکای لاتین، اسکیموها و ساکنان شرق آسیا رفتند و تجربههای خود را با زبانی ساده و صمیمی روایت کردند.
ویژگی مهم این سفرنامه، تلفیق ماجراجویی با مستندسازی فرهنگی است. برادران امیدوار فقط گردشگر نبودند؛ آنان تلاش میکردند آداب، پوشش، خوراک، باورها و سبک زندگی ملتها را ثبت کنند. عکسها، فیلمها و یادداشتهایشان امروز بخشی ارزشمند از حافظه فرهنگی سفر در ایران محسوب میشود. سفرنامه برادران امیدوار همچنین نمادی از امید، جسارت و روحیه جستوجوگری است. آنان نشان دادند که محدودیت امکانات نمیتواند مانع کشف دنیا شود، اگر اراده و شوق یادگیری وجود داشته باشد. به همین دلیل، آثار و روایتهایشان هنوز هم برای جوانان الهامبخش است و حس کنجکاوی نسبت به جهان را زنده نگه میدارد.
شیوه نگارش سفرنامه برادران امیدوار ساده، روان و مبتنی بر روایت مستقیم تجربههاست. آنان تلاش نمیکنند با زبان پیچیده یا توصیفهای ادبی سنگین مخاطب را تحت تأثیر قرار دهند؛ بلکه با نثری صمیمی و قابلفهم، خواننده را در جریان سفر و ماجراهای خود قرار میدهند. همین سادگی سبب شده سفرنامههایشان برای طیف گستردهای از مخاطبان جذاب و خواندنی باشد. یکی از ویژگیهای مهم نگارش آنان، توجه به جزئیات عینی و واقعی است. برادران امیدوار هنگام توصیف سرزمینها و مردم، به پوشش، غذا، آدابورسوم، نوع زندگی و حتی حالات روحی انسانها توجه میکنند. این دقت در مشاهده، سفرنامه را از یک روایت سرگرمکننده فراتر میبرد و به نوعی گزارش فرهنگی و اجتماعی تبدیل میکند.
نظر شما