به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از ووکس، هم‌زمان با شمارش معکوس برای اکران فیلم پرستاره «اودیسه» ساخته کریستوفر نولان، بسیاری از منتقدان و نویسندگان، خواندن این اثر کلاسیک را بهترین راه برای آشنایی با یکی از تأثیرگذارترین داستان‌های تاریخ ادبیات جهان می‌دانند.

به گزارش Vox، «اودیسه» تنها روایت بازگشت یک قهرمان از میدان جنگ نیست؛ بلکه سفری است به ژرفای روح انسان؛ داستانی درباره امید، دلتنگی، غرور، شکست و اشتیاق پایان‌ناپذیر برای رسیدن به خانه. همین مفاهیم جهان‌شمول سبب شده است که این حماسه پس از نزدیک به سه هزار سال، همچنان برای مخاطبان امروزی تازه و تأثیرگذار باشد.

قهرمان داستان، اودیسئوس، پس از پایان جنگ تروا راهی سفری طولانی می‌شود تا به همسر و فرزندش بازگردد، اما در این مسیر با خدایان خشمگین، موجودات افسانه‌ای، طوفان‌های سهمگین و آزمون‌هایی روبه‌رو می‌شود که هر یک سرنوشت او را دگرگون می‌کنند. با این حال، بزرگ‌ترین دشمن او نه هیولاها، بلکه غرور و اعتماد بیش از اندازه به هوش خود است؛ ویژگی‌ای که شخصیت او را به یکی از پیچیده‌ترین و ماندگارترین قهرمانان ادبیات جهان تبدیل کرده است.

نویسنده مقاله معتقد است «اودیسه» الگویی برای شکل‌گیری بسیاری از شخصیت‌های محبوب ادبیات، سینما و فرهنگ عامه بوده است. قهرمان زیرک اما خطاکاری که با نبوغ خود از بحران می‌گریزد، اما بارها قربانی تکبر و تصمیم‌های نادرست خود می‌شود؛ الگویی که هنوز هم در آثار داستانی معاصر دیده می‌شود.

در عین حال، خواندن این شاهکار بی‌چالش نیست. «اودیسه» شعری است که در فرهنگ یونان باستان شکل گرفته و زبان، ساختار و ارزش‌های آن با جهان امروز تفاوت دارد. تکرارهای شاعرانه، شیوه روایت شفاهی و برخی نگرش‌های رایج آن دوران، از جمله خشونت و نگاه مردسالارانه، ممکن است برای خوانندگان امروزی دشوار یا حتی غریب به نظر برسد.

این گزارش همچنین چهار ترجمه شاخص انگلیسی «اودیسه» را معرفی می‌کند؛ از ترجمه روان و امروزی امیلی ویلسون گرفته تا نسخه وفادار ریچموند لاتیمور، نثر شاعرانه رابرت فیتزجرالد و کتاب صوتی رابرت فیگلز با روایت ایان مک‌کلن.

شاید راز ماندگاری «اودیسه» در همین باشد که با وجود گذشت ۲۸ قرن، هنوز از دغدغه‌هایی سخن می‌گوید که برای انسان امروز آشناست؛ از آرزوی بازگشت به خانه گرفته تا نبرد همیشگی انسان با غرور، سرنوشت و امید. به همین دلیل، بسیاری معتقدند اگر قرار باشد تنها یک اثر کلاسیک خوانده شود، «اودیسه» همچنان یکی از بهترین انتخاب‌هاست.