به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، اين نمايشنامه كه «ويليام شكسپير» در سال 1603 آن را نوشت، تاكنون توسط تعداد زيادي از كارگردانان بزرگ تئاتر و سينما به صحنه آمده يا به تصوير كشيده شده است.

هملت داستان شاهزاده جواني است كه پدرش با خيانت عموي خيانتكارش به قتل رسيده؛ ولي هيچ كس اين توطئه را نمي‌داند. تا اين كه روح پدر شبي او را آگاه مي‌سازد و او را به گرفتن انتقام خويش و بازپس‌گيري سلطنت از دست رفته‌اش آگاه مي‌كند و... 

«واروژ كريم مسيحي» ، كارگردان فيلم «ترديد» نيز با دست‌مايه قرار دادن اين داستان، گونه ايراني آن‌را با پرداختي بومي و مدرن و البته هدايت صحيح بازيگرانش به تصوير كشيد تا در بيست و هفتمين جشنواره فيلم فجر، سيمرغ‌هاي زيادي را دريافت كند كه در ميان آن‌ها بايد به سيمرغ بهترين فيلم‌نامه اقتباسي نيز اشاره كرد.

شايد همه ما وقتي كه نام هملت را مي‌شنويم ناخودآگاه مفهوم تئاتر به ذهنمان خطور كند. از داستان هملت در سينما اقتباس‌هاي بي‌شماري انجام شده است كه ما به 5 اقتباس مشهورتر و معروف‌تر آن كه به طور مستقيم از روي قصه برداشته شده است، اشاره مي‌كنيم.

هملت اول در سال 1948 توسط «سرلارنس اوليويه» با همكاري «آلنت دنت» فيلم‌نامه‌نويس بريتانيايي ساخته شد.

بسياري معتقدند كه اين فيلم از بهترين نمونه‌هاي آثار تئاتري است كه به فيلم بازگردانيده شده است. اوليويه با اجراي بي‌نقص خود در نقش هملت و فيلمبرداري بي‌نظير «ديكنسن» و نيز همراهي بازيگران بزرگي چون «سيدنيو» و «استنلي هالووي»، يك فيلم روانشناختي بر پايه عقده اديپ مي‌سازد كه سال‌ها به عنوان اثري كلاسيك در زمينه «سينه تئاتر» در سينما شناخته مي‌شود.

فيلم با 155 دقيقه زمان هرچند ممكن است كمي خسته كننده به نظر بيايد، اما با توجه به شخصيت‌پردازي خلاقانه اوليويه، مي‌توان شاهد هملت تازه‌اي بود كه قبلا اين جنبه‌هاي رواني او مورد توجه قرار نگرفته بود.

ديگر «هملت» قابل توجه سينما متعلق است به سينماي دوران شوروي و استالين كه براساس ترجمه «بوريس پاسترناك» و به كارگرداني «گريگوري كوزينتسف» و موسيقي بي‌نظير «دميتري شوستاكوويچ» ساخته شد.

فيلم‌، گويي ترجمان تصويري واژه به واژه نمايش هملت است و خلق فضاي واقع‌گرا به همراهي بازي نمايشي و ديدني «اسموكتونوفسكي». 

كارگردان اين فيلم 150 دقيقه‌اي را به اثري كه گويي اعتراضي نهفته نسبت به دروغ سياستمداران حاكم آن روزگار شوروي است، تبديل کرده و به عنوان يكي از فيلم‌هاي برتر كلاسيك سينماي شرق نيز ناميده مي‌شود.

هملت سوم را «فرانكو زفيرلي» كارگردان نامدار سينماي‌ هاليوود بر پرده تصوير مي‌كند. اين بار بايد «مل گيبسن» را بر پرده سينما در قامت و هيبت هملت ببينم. يك هملت با لهجه استراليايي اما به قول «راجر ابرت» منتقد نامدار سينما: "مهم نيست هملت را چند بار ببينم، مهم اين است كه اين بار او را چگونه ببينيم."

زفيرلي تمام تلاشش را كرده است كه برخوردي وفادارانه با متن داشته باشد تا هواداران شكسپير را نرجاند. در نوشتن فيلمنامه "كريستوف دوور" به زفيرلي كمك كرده است.

در سال 1996 شكسپيرين معروف بريتانيا يعني «كنت برانا» با كلكسيوني از ستاره‌هاي بزرگ هاليوود يك بار ديگر شخصيت معروف مردد ما (شاهزاده هملت) را بر پرده سينما آورد.
 
«كيت وينسلت»، «چارلتن هستن»، «ژراردپارديو»، «بيلي كريستال»، «جولي كريستي» و خود برانا هر چند فيلمي با شكوه و سرشار از صحنه‌هاي جادويي و ديدني خلق كرده‌اند، اما در نهايت فيلم با 142 دقيقه زمان تنها مي‌تواند مخاطبان جدي ادبيات را راضي كند كه گويي نمايشنامه را بر پرده مي‌خوانند.

اما آخرين هملت مهم سينما، به سال 2000 بر مي‌گردد و جايي كه «مايكل آلمريدا» قصد دارد هملت را آداپته كند و به سال 2000 به شهر نيويورك ‌آورد؛ كه هرچند فيلم جمع و جور و بي زرق و برقي است، اما گويي نسبت به اخلاف خود موفق‌تر و جسورانه‌تر به نظر مي‌رسد.

اين بار «ايتان هوك» نقش هملت را بازي می‌كند و در كنارش «دايان ونورا»، «سام شپارد» و «دكايل مك لاكلن» به ايفاي نقش مي‌پردازند.