شلومیت شوستر در نقدی فلسفی به یالوم نشان میدهد که رمانهای مشهور اروین یالوم، با همهی جذابیت رواییشان، فلسفه را از جایگاه پرسشگری انتقادی به سطح ابزاری برای تسکین رنج فردی فرو میکاهند. این کتاب ۵۸ صفحهای، که در سال ۱۴۰۴ با ترجمهی مهدی خسروانی از سوی نشر کرگدن و زیرمجموعهی آن، نایش، منتشر شده، تلاشی است برای بازگرداندن فلسفه به ساحت مستقل و سختگیرانهی خود
جنگ، ویرانیِ ساختارهایِ امنیتیِ ذهنِ انسان را به همراه دارد و «توهمِ ابدیت» را در هم میشکند تا فرد را باِ «هیچِ مطلق» روبرو سازد؛ تابآوری واقعی در این عرصه، نه در انکارِ رنج که در پذیرشِ عمیقِ مرگ و بازآفرینیِ معنا در دلِ ویرانیهاست.
