نکتهی حائز اهمیت این است که در این کتاب تشکیل دولت رفاه مرتبط با مقطعی کوتاه در دوران پس از جنگ جهانی دوم نیست. بلکه نویسنده معتقد است نهادهای اصلی دولت رفاه یعنی حوزههای بازنشستگی، مزایای بیکاری و بیماری و مراقبتهای درمانی همچنان بر پا هستند، هرچند با ترویج سیاستهای نئولیبرال در دههی ۱۹٨۰ و ۱۹۹۰ تعدیل شدند و در کشورهای مختلف به اشکال گوناگون تغییر شکل دادند.
اهمیت این کتاب در زمانه فعلی، یادآوری این حقیقت است که صلح بدون زیرساختهای اقتصادی عادلانه، تنها آتشبسی موقت خواهد بود. مولف و محقق در این اثر، با دقتی وسواسگونه، بر این نکته تأکید میورزد که فروپاشی نظم اقتصادی، پیشدرآمدی بر سقوط نظم سیاسی است.
