«بوف کور» از آن کتاب‌هایی نیست که بتوان آن را فقط خواند و بعد بست و کنار گذاشت. بعضی رمان‌ها پس از تمام شدن، در ذهن می‌مانند چون قصه‌ای خوب گفته‌اند یا شخصیتی به‌یادماندنی ساخته‌اند. اما بوف کور به شکل دیگری می‌ماند. این کتاب چیزی را در خواننده ته‌نشین می‌کند، چیزی از جنس هوا، مزه، تیرگی، و نوعی آشنایی مبهم با زخمی که شاید پیش از آن هم در آدم بوده، اما نام نداشته است.
محمد راغب، منتقد و پژوهشگر ادبی، گفت: هدایت کسی است که شکل مدرن داستان فارسی را می‌سازد. بدون شناخت هدایت، فهم سیر داستان‌نویسی فارسی ناقص می‌ماند و تقریباً هیچ اثر مهمی در ادبیات داستانی معاصر نیست که از هدایت تأثیر نگرفته باشد.
