به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، سردار آزادی در این مراسم با گرامیداشت نام و یاد شهدای دفاع مقدس، شهدای جنگ ۱۲ روزه، شهدای انقلاب و امام خمینی (ره)، گفت: عنوان این برنامه «روایت فاتحانه» است و از همین عنوان مشخص میشود که قرار است گفتمان هشت سال دفاع مقدس و جنگ ۱۲ روزه را روایت کنیم.
وی افزود: چرا «روایت فاتحانه»؟ چون ملت ایران در این جنگ پیروز شد و اجازه نداد دشمن به اهداف خود برسد. روایت فاتحان، ایجاد قدرت و فتح میکند و این خط، همان خطی است که راویان و نویسندگان باید دنبال کنند.
رئیس سازمان حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس بسیج با اشاره به تلاش نویسندگان و پژوهشگران در ماههای گذشته اظهار کرد: خدا را شاکریم که در این هفت ماه، عزیزان ما تلاش کردند و به سهم خود گوشهای از این مجاهدت را در قالب پژوهش و اثر مکتوب ماندگار کنند. از جایجای کشور، این تلاشها به ۴۰ اثر تبدیل شده که امروز از آنها رونمایی میشود.
آزادی ادامه داد: وظیفه خود میدانم از همه عزیزانی که در این حوزه مجاهدت کردهاند، تقدیر و تشکر کنم؛ کسانی که نگذاشتند این مجاهدت بزرگ، چه در هفت ماه گذشته در عرصه امدادرسانی و چه در عرصه افتخارآفرینی، فراموش شود و تلاش کردند آن را ثبت و ضبط کنند.
وی با اشاره به فعالیتهای انجامشده در استانهای مختلف کشور گفت: عزیزانی در استانها حضور دارند که امروز در این مراسم غایب هستند و از آنها نیز تقدیر میکنم. انشاءالله این روایتها، چه در عرصه نویسندگی، چه در فیلم و چه در روایتهای میدانی، در میدانها و عرصههای مختلف، با تلاش و پشتکار شما عزیزان ادامه پیدا کند.
سردار آزادی تأکید کرد: آنچه امروز شاهد آن هستیم، بخشی از یک حرکت برای ثبت و ماندگار کردن وقایع و مجاهدتهای صورتگرفته است و این مسیر باید با جدیت ادامه یابد.
در این مراسم همچنین از ۴۰ عنوان کتاب مرتبط با جنگ ۱۲ روزه و دفاع مقدس رونمایی شد. این آثار حاصل فعالیت نویسندگان، پژوهشگران و فعالان حوزه ثبت و روایت رویدادهای این دوره است.
نویسنده باید در صحنه باشد
سمیه جمالی، نویسنده کتاب «خط خاک»، در این مراسم گفت: امروز خوشحال نیستم؛ از وجدان خودم شرمندهام و شاید تکتک شما هم چنین احساسی داشته باشید؛ چون خیلیها رفتند تا ما امروز بتوانیم برای این عزیزان جشن رونمایی برگزار کنیم.
وی ادامه داد: روز ۲۳ خرداد، نخستین اصابت بمب در تهران اتفاق افتاد. من فکر کردم باید پشت لپتاپ بنشینم و بنویسم؛ چون کار من نویسندگی است. اما بعد از ۱۲ روز، دیگر نتوانستم بنویسم. اتفاقات آنقدر سریع و گسترده بود که احساس میکردم از زمان عقب افتادهام.
جمالی افزود: به ۹ اسفند که رسیدیم، با صدای انفجار از خواب بیدار شدم و دوباره شروع به نوشتن کردم. هنوز اتفاقات برای خودمان هم روشن و جمعبندی نشده بود. حتی آمار شهدا و مجروحان، مثلاً در میناب، هر روز تغییر میکرد و باید دوباره بررسی میشد.
وی گفت: من از زبان شما میگویم؛ شما درد کشیدید و حالا ما باید روایت کنیم. اتفاقات با سرعت زیادی در حال رخ دادن است و ما باید از همان کلماتی که سالها در ذهنمان ساختهایم و برای وطن به کار بردهایم، برای روایت این روزها استفاده کنیم.
جمالی ادامه داد: شب ۱۱ اسفند تصمیم گرفتم گروهی از نویسندگان را دور هم جمع کنم و از آنها دعوت کردم. گفتم کار همه ما روایت کردن است، اما این بار باید کنار هم بنویسیم؛ حتی جزئیاتی را که شاید در ظاهر مهم نباشند، ثبت کنیم و اجازه ندهیم چیزی از بین برود.
وی افزود: نام این گروه را «خانه راوی» گذاشتیم. عکس، شعر و روایتهای زیادی از سراسر ایران به دستمان رسید؛ گاهی آنقدر زیاد بود که از افراد میخواستیم فقط یک یا دو اثر بفرستند. با این حال، معتقدم وظیفه نویسنده نوشتن است و ممکن است در میان مردم هم روایتهایی وجود داشته باشد که باید شنیده و ثبت شود.
نویسنده باید در میدان باشد
نویسنده کتاب «خط خاک» گفت: در مقطعی احساس میکردم فقط عدهای را دور هم جمع کردهام و خودم نمیتوانم کاری انجام دهم. از این موضوع عصبانی بودم. دلم میخواست وقتی جایی موشک اصابت میکند، همان لحظه در محل باشم و در کنار نیروهای امدادی و هلالاحمر، روایتها را ثبت کنم؛ اما نمیتوانستم. به من میگفتند مجوز نداری، زن هستی و نمیتوانی به محل بروی.
وی ادامه داد: به همین دلیل خودم به میدان رفتم؛ نه از سر وظیفه، بلکه از روی اعتراض. آنجا دیدم که هیچکس مانع حضور من نشد. همانجا با خودم گفتم: ما نویسندهایم؛ مگر نویسنده نباید در صحنه باشد؟
جمالی تأکید کرد: نویسندهای که دغدغه دارد، باید در صحنه باشد. به نظرم روایتهای اصلی را باید از میدان جمع کرد؛ چون آنچه مردم در این روزها تجربه کردهاند، بخش مهمی از روایت جنگ است.
روایتهای مردمی؛ بخش مهم ادبیات جنگ
وی گفت: اصل ماجرا، روایتهای مردمی است. در کنار روایت زندگی و شهادت شهدا، باید تجربه مردم را هم ثبت کنیم. همه ما بخشی از این مردم هستیم و نویسندهای که خودش را نسبت به انقلاب و خون شهدا مسئول میداند، باید برای ثبت این وقایع قلم به دست بگیرد.
جمالی افزود: بعضیها میگفتند آینده مشخص نیست و شاید دیگر جشنواره و جایزهای وجود نداشته باشد و به همین دلیل نوشتن را کنار گذاشتند. اما عدهای دیگر، از جمله برخی از نویسندگانی که امروز اینجا حضور دارند، قلم برداشتند، نوشتند و تلاش کردند این روزها را روایت کنند.
وی در پایان تأکید کرد: اگر قرار است این جنگ در حافظه تاریخی ما باقی بماند، بخشی از این حافظه باید از دل روایتهای مردمی و روایت نویسندگانی شکل بگیرد که در صحنه حضور داشتهاند.
نظر شما