به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، اين نشست با سخنراني رحمت اميني، استاد دانشگاه و كارگردان تئاتر و محسن حسيني بازيگر و استاد دانشگاه برگزار شد.
در ابتدا اميني با بيان اينكه حوزه تئاتر پست دراماتيك ارتباط تنگاتنگي با تئاتر پست مدرنيسم دارد، اظهار داشت: در اين زمينه شاهد نظرياتي هستيم مبني براينكه تئاتر فقط ادبيات، كلمه و متن نيست و در اين حوزه مقوله متن و اجرا را داريم و همه چيز در حال تغيير، نو و تازه شدن است.
وي ادامه داد: برخي منتقدان اعتقاد دارند بعد از بكت نوع نوشتن و انديشيدن دچار تغييرات ذاتي و ماهوي شده است و متن «در انتظار گودو» در تاريخ درامنويسي سرمنشا تغيير و تحولات محسوب ميشود.
اميني افزود: از اين زمان به بعد اوضاع ساختاري در نمايشنامهها به چالش كشيده ميشود و نظمي در نوشتن و روايت ديده ميشود كه اثرات آن در تئاتر پست مدرنيسم بروز پيدا ميكند.
در ادامه حسيني از دو كتاب كه به نوعي به تئاتر پست دراماتيك پرداختهاند نام برد و گفت: كتاب «هنر معاصر فرانسه» نوشته كارتين ميه توسط مهشيد نونهالي به طور دقيق و موجز ترجمه شده. در اين كتاب بيش از 85 نام كمپاني، تئاتر، شخصيت هنري، بازيگر و كارگردان نام برده شده است كه در سه دهه اخير بسيار شاخصاند.
وي افزود: مخالف ترجمه اينگونه كتابها به زبان فارسيام. اين متون بايد خيلي دقيق ترجمه شود. متاسفانه كتاب مقدمه جامعي ندارد در حالي كه اينگونه كتابها بايد كامل و دقيق آغاز شوند چون كتاب منبع محسوب ميشوند.
حسيني در ادامه از كتاب «نظريه اجرا» نوشته ريچارد شكنر كه توسط مهدي نصراللهزاده ترجمه شده، گفت: اين اثر سخت خوانده ميشود. اين اثر مقدمه ندارد و بلافاصله به معرفي نويسنده پرداخته است. هر صفحه اين كتاب نيازمند پينوشت است. كتاب علمي مقدمه و موخره ميخواند. اين كتابها خوانده ميشود ولي فهميده نميشود.
وي با بيان اينكه زبان پست دراماتيك زبان سختي است، اظهار داشت: متنهاي اين سبك سخت است چون با كلمات بازي ميكنند. تئاتر پست دراماتيك نسبت به پست مدرنيسم تخصصيتر ميشود.
به اعتقاد حسيني، تئاتر پست دراماتيك بعد از درام است ولي ضد درام نيست و ريشه آن به دادائيسم ميرسد.
در ادامه اين نشست نمايشنامه «آخرين گودو» نوشته ماتئي ويسنييك كه توسط محمد كريميان ترجمه شده خوانش شد. اين اثر به كارگرداني غلامحسين شمس و با بازي صادق سروعليشاهي، محمد كريميان و شمس اجرا شد.
سپس نمايشنامه توسط حاضران و سخنرانان مورد بررسي قرار گرفت.
به اعتقاد اميني، اين نمايشنامه نمونهاي از تئاتر پست دراماتيك ارايه ميدهد. اين متن معترضه است و از دو نام بزرگ گودو و بكت استفاده كرده كه بسيار جذابيت اجرا ميكند.
حسيني با بيان اينكه در اجراي نمايش هميشه اصول را فراموش ميكنيم، افزود: اگر ريشهها را نشناسيم و ندانيم تئاتر به سمت لودگي و لوسبازي ميرود. «رومئو و ژوليت » تبديل به نمايش تخت حوضي و «مرغ دريايي» با زبان رشتي اجرا ميشود.
دوشنبه ۲۶ مهر ۱۳۸۹ - ۱۱:۲۲
نظر شما