نویسنده کتاب «دیپلماسی آب»، با تاکید بر اهمیت موضوع آب برای نسل‌های آینده و بیان این نکته که باید صحبت و مذاکره کرد و به صلح رسید، گفت: مدام می‌گویند جنگ آینده بر سر آب است؛ من می‌گویم چرا صلح آینده بر سر آب نباشد؟!
چرا به‌جای جنگ آینده، صلح آینده بر سر آب نباشد؟
به گزارش خبرنگار خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در اصفهان، محمدحسین پاپلی یزدی، جغرافیدان و موسس فصلنامه علمی پژوهشی تحقیقات جغرافیایی، در نشست «مسأله فولکلور و فرهنگ عامه در ایران» در عصارخانه شاهی اصفهان، گفت: می‌توان با بازنگری بسیاری از فولکلورها، تاریخ شفاهی و مدیریت‌های سنتی آنها را دوباره به کار گرفت زیرا تلفیق دانش بومی و دانش مدرن می‌تواند بسیار کارگشا باشد.

وی یادآور شد: در کتاب «نگاهی به دیپلماسی آب ایران هیدروژئوپلیتیک» که در سال 90 منتشر و در سال 97 تجدیدچاپ شد، درباره مدیریت آب و مسائلی که در اثر سوء مدیریت ایجاد می‌شود، به طورمفصل نوشته‌ام و اینکه با بازنگری مدیریت سنتی بسیاری از مشکلات حل خواهد شد.

این جغرافیدان، محقق و نویسنده در این نشست افزود: مدیریت آب‌های سطحی در گذشته به شکل خطی و پیوسته و دارای نظم و نظام دقیقی بوده است. همه روستاها در طول رودخانه‌ها به هم متصل بوده‌اند و هیچ روستایی نمی‌توانسته است بگوید روستای مجاور به من ربطی ندارد، اما امروز مدیریت آب به‌صورت نقطه‌ای است و منافع مشترک کمرنگ شده است.

وی در ادامه فردگرایی به‌جای هم‌گرایی را نتیجه گذر از سنت به مدرنیته دانست و افزود: این فردگرایی مانند سایر حوزه‌ها در حوزه آب و خاک نیز دیده می‌شود. نمی‌خواهیم بگوییم باید به مدیریت گذشته بازگردیم اما می‌بینیم که نتیجه مدیریت دولتی و مدرن، تصدی‌گری شدید و بروکراسی پیچیده و بلعیدن بودجه است.

پاپلی یزدی بیان کرد: ایرانی‌ها حداکثر استفاده را از آب می‌بردند و یخ‌سازی یکی از ویژگی‌های تمدن ایرانی است در حالی که در سایر کشورها از ژاپن گرفته تا انگلستان یخ وجود نداشته است.

وی تصریح کرد: مدیریت سنتی آب حساب و کتاب دقیقی داشته که همه آن را پذیرفته بودند و موجب اختلاف و کشتار هم نمی‌شده و عدالت اجتماعی نیز برقرار بوده است، در حالی که این نظام امروز به‌هم ریخته است.

این جغرافیدان گفت: در گذشته به جای دستگاه‌های عریض و طویل دولتی، امور مراتع، کوچ عشایر و ... به دست خود عشایر و محلی‌ها اداره می‌شد و هزینه‌ای نیز به دولت تحمیل نمی‌شد و کسی حقوق‌بگیر دولت نبود.

وی با بیان اینکه مردم ایران درباره آب اقدامات زیادی انجام داده‌اند، اضافه کرد: برای مثال رودخانه هلیل‌رود به انهار اصلی، شاخه، انهار درجه دو، انهار فرعی، شاه‌جوب و جوب‌های اصلی تقسیم‌بندی می‌شده تا به زمین زراعی برسد و مدت‌زمان جاری بودن آب در هرکدام با ثانیه مشخص است.

پاپلی یزدی گفت: در قدیم گروهی از مردم و کشاورزان که با هم کار می‌کرده‌اند نوعی تعاونی جمعی سنتی داشته‌اند که هیچکس نمی‌توانسته کار انفرادی انجام دهد و این تعاونی امور آب هر روستا، چاه‌ها و انهار را مدیریت می‌کرده است، پس وقتی مردم را جدی بگیریم کارها رو به راه می‌شود.

وی ادامه داد: در سال 84 شرکتی در شیرین‌دره بجنورد سد ساخته بود و می‌خواست آب را تقسیم کند و بر طبق مهندسی، 14 هزار و 200 شیر با 15 میلیارد تومان هزینه برداشت نصب کرده بود. مردم چون نمی‌توانستند این شیرها را تعمیر و نگهداری کنند، به شرکت آب اعتراض کردند. مطالعه‌ای انجام دادیم و فهمیدیم این کشاورزان برنج می‌کارند و برای هر 5 تا 8 هکتار واحد تقسیم‌بندی دارند و یک میرآب، آب را تقسیم می‌کند و کشاورزان به ازای هر هکتار به این شخص مقدار مشخصی برنج می‌دهند. در نهایت با مدیریتی که انجام شد به 625 شیر برداشت رسیدیم و درصد زیادی از کشاورزان ناراضی هم راضی شدند.

این محقق و جغرافیدان با اشاره به تشکیلات عریض و طویل سازمان تعاون روستایی و وزارت کار، تعاون و امور اجتماعی و حضور هزاران کارشناس در آنها گفت: این در حالی است که در کل کشور هزاران تعاونی مردمی وجود داشته که اساسنامه و مدیرعامل نداشته‌ است و بدون دخالت دولت بسیار هم خوب مدیریت می‌شده است.
کد مطلب : ۲۸۵۹۹۳
https://www.ibna.ir/vdcdnk0xsyt0jn6.2a2y.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما

سی‌وسومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران