حجت‌الاسلام قاسم کاکایی در نشست «امام حسین و عاشورا به روایت عارفان»:

مولانا عزاداران حسینی که به راه و رسم او وفادار نیستند را نقد می‌کند

کاکایی گفت: مولانا عزاداران حسینی که به راه و رسم امام حسین(ع) وفادار نیستند نقد می‌کند نه خود امام حسین(ع) را و در اشعارش می‌گوید اگر شما حرف امام حسین(ع) را نمی‌دانید و نمی‌فهمید برخود عزاداری کنید نه بر امام حسین(ع).
مولانا عزاداران حسینی که به راه و رسم او وفادار نیستند را نقد می‌کند
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، سومین نشست از سلسله‌نشست‌های مجازی حسینیه حکمت به مناسبت دهه محرم و به همت مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران با سخنرانی حجت‌الاسلام قاسم کاکایی درباره «امام حسین و عاشورا به روایت عارفان» برگزار شد.

کاکایی در ابتدای سخنان خود بحث شهادت و جهاد در کربلا را عنوان کرد و گفت: یکی از فروع دین جهاد است که جنگ و مبارزه‌ با دشمن است ولی کسی که پا به صحنه جهاد می‌گذارد خودش این شهادت و فانی شدن را انتخاب کرده است. کسی که اهل جهاد است دیدگاهش این است که جهاد یک امر عبادی است و بر درون انسان اثر می‌گذارد مثل نماز و روزه که روی درون افراد کار می‌کند، جهاد نیز یک نوع سلوک است.
 
او ضمن توضیح جهاد اکبر و جهاد و اصغر اظهار کرد: اوج جهاد، جهاد با نفس است که امام حسین(ع)، هردو جهاد را در صحنه کربلا به منصه ظهور می‌گذارد.
 
کاکایی افزود: اگزیستانسیالیست‌ها معتقدند وجه تمایز انسان از حیوان مرگ‌اندیشی است و در جمله‌ای که پیغمبرمان فرمود: «مُوتُوا قَبلَ اَن تمُوتُوا»، «بمیرید قبل از اینکه بمیرید»، دو مرگ وجود دارد که اگزیستانیالیست‌ها به مرگ دوم می‌اندیشند اما آنچه عرفا بدان می‌اندیشند مرگ اول است.
 
او افزود: جهاد دری از درهای بهشت است که خدا فقط آن را برای اولیای خاص خود گشوده است نه حتی برای همه اولیای خود. لذا برای امام حسین(ع)، باب جهاد را باز کرد. یعنی دری را به روی امام حسین(ع) باز کرد که برای پدرش امام علی (ع) باز نکرده بود.

او همچنین با اشاره به کتاب «گلبانگ سربلندی» که مولف آن خودش است وحكایت‌گر سربلندى امام حسین(ع) است كه سرش بر نیزه گلبانگ سربلندى اوست، اظهارکرد: من در این کتاب از شهدای بسیاری یاد کردم که دیوان حافظ و مثنوی مولانا در جبهه جنگ با خود حمل می‌کردند و دیوان حافظ از دستشان جدا نمی‌شد.

او در ادامه بیان کرد: داستان مولانا و امام حسین(ع) داستانی است که برخی معترضند به اینکه مولانا به امام حسین(ع) توهین کرده است، اما اگر شما قسمتی از اشعار مولانا در مثنوی را که درباره امام حسین(ع) و سیل طرفداران اوست بخوانید متوجه می‌شوید که زیباتر از این اشعار جایی پیدا نمی‌کنید.

کاکایی در توضیح اشعار مولانا گفت: مولانا عزاداران حسینی که به راه و رسم امام حسین(ع) وفادار نیستند نقد می‌کند نه خود امام حسین(ع) را و در اشعارش می‌گوید اگر شما حرف امام حسین(ع) را نمی‌دانید و نمی‌فهمید برخود عزاداری کنید نه بر امام حسین(ع).
پس عزا بر خود کنید ای خفتگان
زانک بد مرگیست این خواب گران

او درباره درد نیز گفت: مولانا به دنبال درد است و معتقد است هر کسی درد دارد آن خوش است
پس بدان این اصل را ای اصل‌جو
هر که را دردست، او بُرده‌ست بو
هر که او بیدارتر پر دردتر
هر که او آگاه تر رخ زردتر

او همچنین درباره اینکه در کتاب خود درباره اشک بحث مفصلی کرده است اظهار کرد: من در کتاب گلبانگ سربلندی 10 درجه اشک برای امام حسین(ع) شرح داده‌ام و مولانا نیز درباره گریه می‌گوید زاری و گریه خوب است و کسی که اشک را نمی‌شناسد، نمرده از جانب بر بر او نماز کنید.



 
کد مطلب : ۳۲۴۶۵۳
https://www.ibna.ir/vdcamynee49nui1.k5k4.html
ارسال نظر
نام شما
آدرس ايميل شما

آینه نشر ایران بهار 1401