سرشار به خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، گفت: آيين‌نامه هميشه جا براي اصلاح و تكميل دارد؛ ولي اساسنامه جايزه كتاب‌سال اهداف مشخص و خوبي دارد و نياز چنداني به تغيير آن نیست.

وي ادامه داد: نخستين آيين‌نامه‌ها هميشه با ذهنيت صرف و في‌البداهه نوشته شده و بر اساس تجربيات گذشته شكل مي‌گيرند كه در طول زمان مشخص مي‌شود كدام قسمت‌هاي آن مبهم و ناقص است يا نياز به اصلاح دارد و كدام قسمت اساسا عملي نيست.

به گفته سرشار بهترين اشخاصي كه مي‌توانند پيشنهاد اصلاح آيين‌نامه را بدهند، داوران و سرداوران جايزه كتاب سال هستند و در نهايت هيات علمي است كه به اين پيشنهادها شكل اجرايي می‌بخشد.

وي با اشاره به اينكه امتيازدهي داوران به آثار امري لازم و ضروري است، تصريح كرد: ممكن است كه در طول يک‌سال در يک حوزه هزاران كتاب چاپ اول منتشر شود كه داوران نتوانند همه آن‌ها را از ابتدا تا انتها مطالعه كنند، اما بر اساس نام نويسنده، ناشر و شكل ظاهري مي‌توان دريافت كه كتاب شرايط لازم را براي ادامه حضور در مراحل بعدي را دارد يا خير.

وي هچنين گفت: اما كتاب‌هاي ديگر در مرحله بعدي با دقت بيشتري خوانده شده و در مرحله نيمه نهايي كاملا بررسي مي‌شوند. بنابراين اينكه داوران امتياز دهند و معدل گيري امتيازها مورد نظر داوران باشد، ضروري است.