به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، «فتوریسم»، «فتوریسم روسی و کانستراکتیویسم»، «دادا»، «سوررئالیسم»، «باوهاوس»، «هنر آرا و شرکت لیوینگ آرت 1933 تا دهه 1970» و «هنر آرا و تولید رسانه‌ای از سال 1968 تا سال 2000» از بخش‌های این کتاب است.

در بخش‌هايي از پیشگفتار اين كتاب عنوان شده، هنر اجرا به عنوان رسانه مستقل بیان هنری در دهه هفتاد پذیرفته شده است. در این زمان، هنر مفهومی (کانسپچوآل) که بر هنر آرا بیش از اثر و هنری که نتوان آن را خرید و فروخت، پافشاری می‌کرد دوران شکوفایی خود را می‌گذراند و هنر اجرا، اغلب ابراز یا آفرینشی از آن آرا بود. بدین ترتیب هنر اجرا به ملموس‌ترین فرم هنری دوران تبدیل شد. فضاهای هنری مختص هنر اجرا در مراکز مهم بین‌المللی هنری پدیدار شد؛ موزه‌ها از برگزاری چنین جشنواره‌هایی حمایت کرد، در مدارس هنری واحدهایی درباره این هنر ارایه شد و مجلات تخصصی در این عرصه به چاپ رسید. 

در بخشي از كتاب آورده شده: «هنر اجرا می‌تواند آیین قبیله‌ای، نمایشی دینی قرون وسطایی، تماشاواره عصر نوزایی (رنسانسی) یا دور هم جمع شدن هنرها در دهه بیست كه در استودیوهای خود در پاریس ترتیب می‌دادند، باشد. این هنر برای هنرمندان امکان حضور در جامعه را فراهم کرده است. این حضور، بر ماهیت اجرا بستگی دارد، می‌تواند تمثیلی، جادویی، آموزشی، تحریک‌آمیز یا سرگرم کننده باشد».

به اعتقاد مولف، هنر اجرا در قرن بیستم، هنری است سهل با بی‌ثباتی‌های بی‌پایان. هنرمندانی که از محدودیت فرم‌های تثبیت شده و کلیشه‌ای بی‌تاب شده بودند این آثار را آفریدند، هنرمندانی که مصمم بودند تا هنر خود را بی‌پرده به مردم ارایه نمایند.

رزلی گلدبرگ در بخش «فتوريسم» عنوان مي‌كند، نخستین نمایشنامه‌های فتوریستی بیش از آنکه شیوه‌ای اجرایی باشد مانند ابزار نظر بود و بیشتر تبلیغاتی بود تا نمایش.

به نوشته نویسنده، تاریخ فتوریسم از 20فوریه سال 1909 در پاریس با انتشار نخستین بیانیه در روزنامه کثیرالانتشار لوفیگارو آغاز شد. نویسنده این بیانیه، شاعر ثروتمند ایتالیایی، فیلیپو توماسو مارینتی بیانیه یاد شده را در خانه مجلل خود نوشت و پاریسي‌ها را به عنوان هدف بیانیه «خشونت فتنه انگیز» خود برگزید. چنین یورش‌هایی به ارزش‌های تثبیت شده در نقاشی و ادبیات شهری که به آوازه خود به عنوان «پایتخت فرهنگی جهان می‌بالید» نادر نبود و نخستین باری هم نبود که شاعری ایتالیایی خواسته‌های شخصی خویش را در جمع عمومی آشکار می‌کرد».

گلدبرگ در بخش «باوهاوس» می‌نویسند: «گسترش اجرا در دهه بیست در آلمان بیشتر مدیون آثار راهگشای اسکار شلمر در باوهاوس بود. وی در سال 1928 نوشت: اکنون در باوهاوس مرگ تئاتر را اعلام می‌کنم. و این زمانی بود که شورای شهر دساو بیانیه‌ای مبنی بر ممنوعیت فعالیت احزاب در باوهاوس صادر کرد و آن بیانیه در انظار عمومی خوانده شد».

وي ادامه داده: «در آوریل سال 1919 باوهاوس نهاد آموزشی هنرها، در حال و هوایی بسیار متفاوت گشایش یافت. برخلاف شورشی‌ها فتوریست یا کارهای تحریک کننده دادا بیانیه رومانتیک باوهاوس، صادره توسط گریپوس فراخوانی برای یکپارچگی همه هنرها در زیر کاتدرال سوسیالیزم بود».

كتاب «هنر اجرا» نوشته رزلی گلدبرگ با ترجمه مریم نعمت‌طاوسی در شمارگان 2000 نسخه و با قیمت 6000 تومان از سوي انتشارات نمايش روانه بازار كتاب‌فروشي‌ها شده است.