نویسنده کتاب «سارکوزی، اسرائیل و یهودها» می گوید: در فرانسه، "سرزمین مدافع حقوق بشر و آزادی بیان"، حرف زدن از اسرائیل جرم سختی در سیاست و تاریخ است. در فضاهای گفت و گوی آزاد، یک دیکتاتوری تفکر واحد ایجاد شده است./

خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)، پاریس، مینو خانی: شايد تصور غالب در خيلي از كشورها و حتي کشور ما، اين باشد که اروپا، مهد آزادی، دموکراسی و آزادی بیان است و هیچ محدودیتی در هیچ موردی وجود ندارد! البته این تصور در ظاهر درست است و محدودیتی در پوشش و رفتار عامه مردم (حتی اگر خلاف عرف و اخلاق عمومی باشد) وجود ندارد. سیاستمداران و مسوولان مملکتی هم با مقاصد خاصی (که ما در ادبیات سیاسی- اجتماعی مان از آن به عنوان سوپاپ اطمینان یاد می کنیم) اجازه می دهند در باره آنها یا بهتر، علیه آنها مطالبی نوشته و برنامه های طنزی در تلویزیون ساخته شوند. در زمینه نشر و مطبوعات، اصولاً بخشی با عنوان بخش نظارتی و ممیزی وجود ندارد. ولی این به معنی این نیست که آزادی بیانی که از آن دم زده می شود، واقعیت دارد. به واسطه فعالیت در زمینه کتاب و بازار نشر فرانسه، اخیراً اثری به دستم رسیده است که می تواند کمی تصور اشتباه ما را از دموکراسی و آزادی بیان در این کشور تصحیح کند. مطلب زیر را بخوانید، شاید با من هم عقیده شدید. 

«پل - اریک بلانرو» مورخ و نویسنده فرانسوی است که در سال 1967 در متز، شهری در شرق فرانسه متولد شد. او معلم تاریخ در دبیرستان بوده و از سال 1989 مدیر انتشاراتی "بولتن قانونگرایی" را برعهده گرفت و سپس در سال 1993 انجمن غیر انتفاعی "حلقه شکاکیون" را با هدف تحقیقات در زمینه علم و تاریخ راه اندازی کرد و ریاست آن را تا سال 2004 برعهده داشت. همکاری با نشریات مختلف از جمله نوول اوبزرواتور یا نشریه ادبی بوردل و ... و انتشار آثاری چون «راز معبد، مرگ واقعی لویی هفدهم» (1996)، «تاریخ در تمام حالاتش. ایده‌ها، اشتباه‌ها و دروغ ها از ابراهیم تا کندی» (2003)، «جهان علیه خودش» (گزیده ای از مطالب علیه یهودی ها، یهودیسم و صهیونیسم- 2007) و ... از جمله آثار مکتوب بلانرو اند.
 
وی که در سال 2007 به مراسم نویسندگان در "بنای بریت" (سازمان مدافع یهودی ها) دعوت شده بود تا گزیده ای از عقایدش درباره ضدیهود را ارائه دهد، در سال 2009 با انتشار کتاب «سارکوزی، اسرائیل و یهودی ها» به یک ضدصهیونیست واقعی در فرانسه تبدیل شد. کتابی که در فرانسه نه به راحتی ناشر پیدا کرد و نه توزیع کننده و او مجبور شد برای انتشار آن به خارج از مرزهای فرانسه، بلژیک، برود!

برای اطمینان از آنچه شنیده و خوانده بودم از رییس انتشاراتی بلژیکی «جرات گفتن»، ناشر آخرین اثر بلانرو خواستم تا حواشی مربوط به این کتاب را برایم روایت کند. او تاکید کرد که بخش عمده ای از گفتنی ها در مقدمه و یادداشت کتاب آمده است. درست می‌گفت. نخستین صفحه کتاب مزین به نامه رییس انتشارات پاریسی "بلانش" بود که در آن به دلایل عدم انتشار این کتاب اشاره کرده بود. بلانش انتشاراتی است که در سال 2007 کتاب «جهان علیه خودش» (يهودی ها، یهودیسم و صهیونیست» نوشته پل- اریک بلانرو را منتشر کرده بود. وی بر نسخه دست نوشت آخرین کتاب بلانرو، «سارکوزی، اسرائیل و یهودی ها» نوشته است: «سلام دوست من... مایه افسوس است که نمی توانم این کتاب را منتشر کنم، چون علاوه بر تمام ریسک های موجود در ارتباط با انتشار آن، اینکه بتوانیم ارتباط مطبوعاتی برای معرفی این کتاب پیدا کنیم، همچنان بسیار کمتر از رادیو و تلویزیون خواهد بود، هر چند نمی‌توانیم اسم آنها و نوچه هایشان را بگوییم. و فقط بعضی سر و صداهای محدود بر اینترنت است که باعث فروش کتاب در کتابفروشی ها می شود. انتشار کتاب، ممنوع نیست، ولی مطمئناً در سکوت و بایکوت خبری خواهد بود و میزان فروش پایین تری نسبت به «جهان علیه خودش» خواهد داشت. افسوس که کتاب اخیر به دلیل سکوت خبری به موفقیتی که شایسته اش بود، دست نیافت و باعث تاسف است که نمی توانم کتاب جدید تو را منتشر کنم، هر چند که موضوع آن واقعیت است. با احترام. فرانک سپنجلر، رییس انتشارات بلانش، 12، آوریل، 2009.»

بعد از این، کتاب به انتشارات «جرات گفتن» (مستقر در بلژیک) ارائه می شود که ناشر در یادداشت خود می نویسد: «اگر به حرف همسرم گوش داده بودم («باز می‌خواهی برای خودت دشمن درست کنی») این کتاب را منتشر نکرده بودم. ولی واقعاً باور دارم که این کتاب مفید است و پیامی انسانی دارد. متن آن کاملاً ضدصهیونیست نیست، حتی ضدیهود هم نیست، بلکه اشاره صریح به خطرات فعلی دارد که برای فرانسوی ها و حتی تمام اروپا وجود دارد؛ خطری که به دنبال «تاثیر» نظرات بین‌المللی اسرائیلی‌ها در سیاست فرانسه به وجود آمده؛ خطری که خوش خدمتی برخی عناصر قدرت در فرانسه سارکوزی به خاطر  اعمال سیاست رادیکال اسرائیل در این کشور به وجود آمده و باعث می شود امروزه نتوان به راحتی در فرانسه از آن انتقاد کرد. اخیراً خبردار شدیم که چند روزنامه نگار فرانسوی از سوی رییس شان «تنبیه» (نویسنده از کلمه "اعدام" استفاده کرده است) شدند. من هم اگر به موضوع حساس هستم به این خاطر است که ما نیز در مطبوعات بلژیک تا همین چند وقت پیش دچار پدیده ای شبیه به مطبوعات فرانسه بودیم. سردبیر یکی از پرتیراژترین مطبوعات فرانسه زبان در بلژیک در نشریه اش طی چند ماه اخیر، روزنامه نگاری را منصوب کرده بود که از قبل سمت و سوی لازم به وی داده شده بود. لحن این نشریه اساساً تحت تاثیر مطبوعات فرانسه بود؛ حقایق عینی در این نشریه حذف می شدند، رفتار فلسطینیان یا مسلمانان را دستکاری و در عوض، رفتار  اسرائیلی ها را توجیه می کردند. در مدت کمی طرفداران این نگاه شدیداً در تحریریه ها زیاد شدند... علاوه بر این، این مجله که به روشی بسیار مردم گرا نوشته می شد، مرتب علیه «خطرات» اسلام  می‌نوشت و حتی انتقادهایی در باره مذهب کاتولیک را در آن می خواندیم! اما انتقادهاي خوانندگان و اشتراک های لغو شده، باعث شد تا طی 24 ساعت این سردبیر با تمام گروهش دفتر مجله را ترک کنند. نشریه خیلی سریع رنگ های دیگری گرفت، نوشته های واقعی که فضای دموکراتیک و البته اشتراک های مجدد را به دنبال داشت. واکنش ها اینگونه بود، رادیکال، سریع و تقریباً خشن. مطبوعات 48 ساعت از این اتفاق نوشتند و بعد همه چیز خیلی زود فراموش شد. روش این نشریه، به نظر من ادامه همان روشی است که در سیاست فرانسه وجود دارد.» 

ناشر به ریموند بار، سیاستمدار فرانسوی اشاره می کند که مدت کمی بعد از اینکه جمله کوتاهی علیه دولت گفت و مطبوعات فرانسه به شدت از او انتقاد کردند، از دنیا رفت و اشاره می کند: «انگار پوست موز زیر پایش انداختند» و در بخش آخر یادداشت وی می‌خوانیم: «فروختن این کتاب در کتابفروشی های فرانسه سخت است. از خوانندگانم می خواهم که پوزش مرا بپذیرند. توزیع کننده فرانسوی من با خواندن فصل نخست کتاب، از توزیع آن در فرانسه صرف نظر کرد. نظرش را می پذیرم و به آن احترام می گذارم و امیدوارم امروز که این کتاب منتشر شده، با خواندن تمام آن نظرش عوض شود.»

و اما موضوع کتاب چیزی است که به قول بلانرو، امروزه طرح آن در فرانسه به راحتی امکان پذیر نیست. وی در یادداشتش بر کتاب می‌نویسد: «امروزه در فرانسه حرف زدن  با آرامش و صداقت از اسرائیل غیرممکن شده است. این موضوع تابو است. هر کس به خودش اجازه دهد که دولت یهود را نقد کند، این خطر را برای خود ایجاد کرده تا "ضدیهود" لقب بگیرد. در «سرزمین مدافع حقوق بشر و آزادی بیان»، حرف زدن از اسرائیل جرم سختی در  سیاست و تاریخ است. در فضاهای گفت و گوی آزاد، یک دیکتاتوری تفکر واحد ایجاد شده است...» 

بلانرو اشاره می کند که اسم کتابش را از اسم کتاب فیلسوف لیبرال، ریموند آرون گرفته است و می گوید: «در سال 1968، این فیلسوف کتابی  با عنوان "دوگل، اسرائیل و یهودها" منتشر کرد. درواقع یک سال قبل از این کتاب و در سال 1967، به واسطه رای رییس جمهور ژنرال دوگل، فرانسه برای نخستین بار فاصله اش را با دولت یهود، که در رژیم قبل بهره های زیادی از فرانسه برده بود، زیاد می کند. این رژیم پيشين فرانسه بود که باعث شد تا دولت یهود به بمب اتمی دسترسی پیدا کند. در جمهوری پنجم که با ژنرال دوگل (1958) شروع می شود، روسای جمهور فرانسه معمولاً تلاش داشتند رفتار متعادلی با احزاب موجود در خاور میانه، فلسطینی یا  اسرائیلی داشته باشند. این نکته ای است که ژنرال دوگل بر آن تاکید بسیار داشت. ولی در سال 2007 ناگهان با انتخاب نیکلا سارکوزی به عنوان رییس جمهور همه چیز عوض شد. با وجودی که سارکوزی مدتهای طولانی در راس حزب معروف به "گلیست‌ها" (طرفداران ژنرال دوگل) بود، ولی در باره مساله اسرائیل، به نکات مورد نظر ژنرال دوگل پشت کرد. سارکوزی از بعد از ریاست جمهوری اش، دفاع تقریباً بی قید و شرطی از اسرائیل می کند و امروز سیاستی را به کار می گیرد که بر خلاف تصویری است که پایه گذار جمهوری پنجم در سر داشت. به نظر او، هر انتقادی علیه اسرائیل نشانه ای از ضدیهودیت خواهد بود...»

و ادامه می دهد: «همچون آرون، البته با دلایل متفاوت، تصریح می‌کنم که این تغییر نگاه برای یهودی های فرانسه شوم است و بیش از پیش به نگاه اسرائیل در بعد سیاسی نزدیک است. کشور ما که آهسته آهسته استقلالش را از دست می دهد، در منافعی مشارکت می کند که منافع او نیست و این خطر وجود دارد که به زودی درگیر جنگ هایی شود که ارتباطی با فرانسه ندارد. نکته مورد نظر من در این کتاب، شناخت خطری است که سیاست خارجی جدید فرانسه را تهدید می کند.» 

کتاب «سارکوزی، اسرائیل و یهودها» که فقط از راه اینترنت و ارتباطات فردی ناشر و نویسنده توانسته به دست مخاطبان برسد، شامل عناوینی چون «لابی یهود یا شبکه طرفدار اسرائیل، ارزش - پناه اجتماع، مردی از شبکه آمریکایی ها، سارکوزی اسرائیلی، فرانسوی- تیراندازهای تل آویو، اریستوکراسی جدید، فرهنگ و وابستگی» است.  

کد مطلب : 73596