گودرزی‌زاده در گفت‌و‌گو با خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) با بیان این مطلب درباره نخستین مجموعه شعرش توضیح داد: «صبح پرکنده» شامل 33 قطعه شعر سپید است که طی سال‌های 81 تا 87 سروده‌ شده‌اند. برخی از این سروده‌ها زبان گزارشی و روایی دارند و برخی از آن‌ها متاثر از عوامل و عناصر بومی هستند.

وی با تاکید بر این نکته که شعر بیش از آن‌که تکنینک باشد، برگرفته از کشف و شهود شاعراست، ادامه داد: شعر پدیده‌ای درونی است و تنها زمانی می‌توان این پدیده را تاثیرگذار خواند که برگرفته از احساس عمیق سراینده آن باشد.

گودرزی‌زاده به شاعران زبان‌گرا و تکنینک‌گرا در شعر اشاره و تصریح کرد: این شاعران شاید شعرهای مقطعی خوبی در کارنامه شعری خود داشته باشند اما در حقیقت این‌گونه شعرها تاریخ مصرف‌دار هستند.

وی یادآور شد: این امر بدان معنا نیست که شعر از تکنینک و فرم زبانی بی‌نیاز است اما افراط در این تکنیک‌گرایی می‌تواند به شعر لطمه‌ای جدی بزند.

گودرزی‌زاده پیش‌تر در زمینه روزنامه‌نگاری فعالیت داشته و این امر را در سروده‌هایش موثر می‌داند. به نحوی که سبب شده زبان شعرهایش به سوی زبانی روایی و گزارشی سوق یابند.

وی در ادامه به ارایه تعریفی از شاعر پرداخت و اظهار داشت: شاعر باید نسبت به تمام اتفاقات و مسایل پیرامون خود حساس و آگاه باشد. از سوی دیگر موج‌های گذشته را بشناسد و از تجربیات آن‌ها استفاده کند.

این شاعر به برخی از عناصر شعرهایش مانند رودخانه و جنوب اشاره و توضیح داد: با توجه به این‌که شعر متاثر از عوامل بیرونی است، در برخی از سروده‌های من نیز عوامل و عناصر بومی تاثیرگذار بوده‌اند. البته این امر نباید به شیوه‌ای اغراق‌آمیز در شعر به کار گرفته شود تا شعر را محدود به زمان و مکان ویژه‌ای نکند.

گودرزی‌زاده حدود سه سال است که شعر را به صورت جدی‌تر پیگیری می‌کند و در کارگاه‌ها و جلسات نقد و بررسی شعر نیز حضور یافته است.

وی یزدان سلحشور و علیشاه مولوی را از استادان خود خواند که او را در رسیدن به زبان شعری یاری کرده‌اند و تشریح کرد: نباید فراموش کرد که شعر حسی درونی است. البته شعر نیز نیاز به راه و رسمی برای رشد و تکامل دارد تا بتوان آن را شعری تاثیرگذار خواند. نخستین جنبه مثبت کارگاه‌های شعر آشنایی با زبان شعری سایرین است.

این شاعر ادامه داد: از سوی دیگر در این کارگاه‌ها شعر در حضور دیگران نقد و بررسی قرار می‌شود و مشکلات آن برطرف می‌شود. در برخی از کارگاه‌های حرفه‌ای نیز تکنیک‌های شعری آموزش داده می‌شوند.

وی به افرادی اشاره کرد که بی‌هیچ ذوق و قریحه ذاتی در چنین کارگاه‌هایی حضور می‌یابند و اظهار داشت: شاید تنها با آموزش تکنیک چنین افرادی بتوانند شعرسازی کنند اما به طور حتم سروده‌های این افراد دلنشین و ماندگار نخواهند بود.

این شاعر با تاکید بر این نکته که برخی از کارگاه‌های شعر دچار حاشیه و پرداختن به مسایل حاشیه‌ای شعر می‌شوند، یادآور شد: شاعرانی که به زبان شعری خود می‌رسند ترجیح می‌دهند به دلیل این حاشیه‌ها در چنین کارگاه‌هایی شرکت نکنند.

وی مطالعه به ویژه مطالعه در دنیای مجازی و آشنایی با وبلاگ‌ها شعری را امری موثر و مفید در رسیدن به تعادل میان تکنیک و احساس شاعر و رسیدن به زبان شعری درخور می‌داند.

گودرزی‌زاه در پاسخ به پرسشی مبنی بر این‌که استقبال از شعر جوان را چگونه ارزیابی می‌کند، توضیح داد: در حال حاضر در مقطعی از زمان به سر می‌بریم که جوانان از جنبه‌های گوناگون نسبت به نسل‌های پیشین خود آگاه‌تر هستند و شعر را بهتر می‌شناسند. چندین دهه را گذرانده‌ایم و شاعران جوانی که شعر را حرفه‌ای پیگیری می‌کنند به خوبی از تجربیات نسل‌های پیشین بهره می‌گیرند. به نظرم شعر روند تکاملی خود را به خوبی طی کرده تا به موقعیت کنونی برسد.

وی ادامه داد: شعر ایران به آهستگی مسیر جهانی شدن را طی می‌کند؛ چراکه از عوامل بسیاری در روند تکاملی خود بهره گرفته است. به بیان دیگر شعر در حال فرامنطقه‌ای و جهانی شدن است و به نوعی مرزهای جغرافیایی از میان برداشته می‌شود.

گودرزی‌زاده در پایان با تاکید بر مشکلات بسیار بر سر راه شاعران و به ویژه شاعران جوان گفت: علی‌رغم وجود این مسایل مانند مشکلات فنی و مالی، به نظرم شاعران با انگیزه، مسیر خود را به خوبی ادامه می‌دهند و استقبال از شعر چشمگیرتر می‌شود.

فاطمه گودرزی‌زاده متولد 1362، فوق‌ دیپلم گرافیک و دانشجوی رشته نگارگری است.

وی از سال 1380 فعالیت روزنامه‌نگاری خود را آغاز کرده و تا سال 1386 این فعالیت را ادامه داده است. پیش‌تر چند داستان کوتاه از او در نشریه ادبی «جشن کتاب» منتشرشده است.