به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، كتاب سنت عزاداري و منقبت‌خواني از يك مقدمه و دو مقاله تشكيل شده است. «شيعه اماميه و عزاداري امام حسين(ع) از آغاز تا عصر صفوي» عنوان مقاله نخست است كه تحقيق دوره دكتراي حسين پوراحمدي است و عزاداري در سيره رسول‌الله‌(ص)، دشمنان و عزاداري حسيني، امامان شيعه(ع) و عزداري امام حسين(ع) و رعايت ضوابط ديني از مهم‌ترين بخش‌هاي آن به شمار مي‌رود. 

نويسنده در اين مقاله به بررسي جواز و چگونگي عزاداري در سيره پيامبر(ص)، و اهل بيت(ع)، ‌پرداخته و در اين‌باره به نمونه‌هايي از رفتار آن بزرگواران اشاره كرده‌است. عزاداري پيامبر(ص)، براي فاطمه بنت اسد و به سوگ نشستن پيامبر(ص)، براي شهداي احد از نمونه اين رفتارهاست. 

در بخشي از اين مقاله آمده‌است: «اعمالي مانند گريبان چاك زدن و صورت خراشيدن و مانند اين‌ها مورد تأييد امامان شيعه(ع) و علماي شيعه نيست و در مورد صحت بعضي روايات كه مثلاً در روز عاشورا زنان موهاي خود پريشان كردند و بر صورت خود سيلي زدند و غيره، بايد تحقيق و بررسي شود.» 

مقاله دوم، در واقع بخشي از كتاب «پويايي فرهنگ و تمدن اسلام و ايران» ‌نوشته دكتر اكبر ولايتي است كه با اجازه وي مورد استفاده مؤسسه شيعه‌شناسي قرار گرفته‌است، داراي يك مقدمه و بخش‌هاي گوناگوني از جمله عزاداري و پيشگويي پيامبر(ص)، درباره امام حسين(ع)، عزاداري خاندان يزيد، غزنويان و عزاداري سيدالشهدا(ع)، عصر قاجاريه و رواج تعزيه و عزاداري در شبه قاره و جنوب شرق آسياست. 

در اين مقاله نويسنده به بررسي آغاز دوره سوگواري براي سيدالشهدا(ع) و شهداي كربلا و چگونگي سوگواري در دوره‌هاي مختلف پرداخته است. به عنوان مثال؛ در عصر آل بويه دسته‌‌هاي عزاداري و سينه‌زني به راه افتادند، ولي سلطان محمود غزنوي در زمان خود با عزاداري براي امام حسين(ع)، مخالفت مي‌كرد و مردم را به خاطر انجام آن مورد آزار قرار مي‌داد. در اين مقاله اشعاري از شاعران معروف مانند عبدالرحمان جامي، محمد اقبال لاهوري و ديگران در سوگ سيدالشهدا(ع)، آورده شده‌است. 

كتاب سنت عزاداري و منقبت‌خواني در تاريخ شيعه اماميه از سوي مؤسسه شيعه شناسي در 216 صفحه و شمارگان 3000 نسخه، منتشر شده‌است.