«عليرضا طبايي» در مراسم بزرگداشتش در خانه هنرمندان گفت: آرزو مي‌كنم در روزگار شگفتي كه بر شعر فارسي مي‌رود، با تشكيل محافل بزرگداشت، اين سرمايه‌ را از معرض لگدكوبي واپس‌گرايان و از سوي ديگر، شهرت‌طلبان نجات دهيم.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) ، طبايي كه عصر ديروز(سه‌شنبه 20 اسفند) در بخش پاياني برنامه‌هاي بزرگداشتش سخن مي گفت، اظهار داشت: از زماني كه خودم را شناختم، چتر حمايتي غير از مردم نداشتم. 

وي افزود: از نظر من شعر محصول و برآيند انديشه و خيال در زباني موزون و آهنگين بوده و به افسوني شبيه است كه پيامي انسان ساز را در خودش دارد. شعر مي‌تواند تا زماني كه دنيا دنياست برادري و برابري و نور و نيكبختي را روي خاك بگستراند. 
 
اين شاعر گفت: آرزو مي‌كنم در روزگار شگفتي كه به شعر فارسي مي رود، بتوانيم با تداوم چنين محافلی، اين سرمايه را از معرض لگد‌كوبي سنت‌گرايان و واپس‌گرايان و از ديگر سو، تشنگان شهرت‌طلبي برهانيم. چنين جلساتي براي سپاس از شعر فارسي است و من تنها يك وسيله بودم.     

طبايي اضافه كرد: اميدوارم شعر پويا و متعهد بتواند به جايگاه خودش برسد و شاعران ما هر جا كه روند بر صدر نشينند. كافي است ما راه را پيدا كنيم تا جهانيان بفهمند كه ما هم كسي هستيم. 

وي در پايان پس از تشكر از برگزاركنندگان اين مراسم گفت: من در اين جا ياد شاعراني چون حسين منزوي، شيون فومني، نصرالله مرداني، عمران صلاحي، سپيده كاشاني و...را گرامي مي‌دارم؛ در عين حال كه جاي دوستان شاعري چون محمد علي بهمني، جعفر اكسير، محمد جواد محبت و...را خالي احساس مي‌كنم. 

«حسن فدايي» نيز در اين نشست درباره فعاليت طبايي در مجله شعر «جوان» به ذكر خاطراتي پرداخت و گفت: ايشان در دهه 50 مسئول مجله شعر جوان بودند و ما هر دوشنبه از نقاط مختلف تهران و شهرستان ها به سوي دفتر اين مجله روان مي شديم. 

وي افزود: شعرهاي نيمايي آقاي طبايي و غزل هايشان با وزن هاي دلنشين الهام بخش شعر ما بود؛ چرا كه در آنها بدعت و ذوق به چشم مي‌خورد. 

سپس محسن اردبيلي، عباس سجادي، سهرابي و اصلاني با آويختن حلقه گل بر گردن طبایی، جوايز و لوح‌هاي موسسه اطلاعات، مجله جوانان و سازمان فرهنگي هنري شهرداري را به وي اعطا كردند. 

کد مطلب : 35902