انتشار نامه های جدیدی از جی.دی سلینجر نویسنده «ناتور دشت» نشان می دهد که او آنقدر گوشه نشین که خیلی ها تصور می کنند نبود.

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از خبرگزاری فرانسه، برمبنای این مجموعه از نامه های سلینجر که دیروز پنج شنبه خبر آن منتشر شد، می توان دریافت که سلینجر بسیار اهل سفر بود و از خوردن همبرگرهای بزرگ هم لذت می برد. 

سلینجر که سال پیش در حالی درگذشت که 91 ساله بود، پس از انتشار کتاب «ناتور دشت» در سال 1951 که او را به شهرت و ثروت رساند و او را به یک نماد فرهنگی بدل ساخت، از این که در مرکز توجه عموم قرار گیرد عصبانی می شد. 

با این حال مجموعه ای از 50 نامه تایپ شده و 4 کارت پستال دست نویس که او در طی دو دهه برای دوست بریتانیایی اش «دونالد هارتاگ» فرستاده است، جنبه دیگری از شخصیت او را نشان می دهد و از عشق او به زندگی خانوادگی، تفریح و حمایت او از تنیس باز بریتانیایی «تیم هنمن» خبر می دهد. 

فرانسیس دختر هارتاگ که این نامه ها را به دانشگاه ایست آنگلیا در شرق انگلیس داده است، درباره این نامه ها می گوید :«باوجود این که این نامه ها درباره موضوع های کاملا معمولی هستند، بسیار هیجان انگیز و به ویژه نشان دهنده سبکی است که سلینجر دوستی قدیمی خود با پدرم را ادامه می داد». 

او می گوید گرمای فوق العاده و محبتی که در این نامه ها نسبت به پدرم وجود دارد، وجه کاملا متفاوتی با آنچه معمولا از سلینجر ارائه می شود را عیان می کند. 

این نامه ها نشان می دهد که سال هایی که سلینجر دور از خانه اش در نیوهمپشایر گذراند، با همسرش به آلمان رفت و با یک تور از آبشار نیاگارا دیدار کرد و به گراند کانیون رفت. 

در آوریل1989 سلینجر سفری به لندن کرد تا در جشن تولد 70 سالگی هارتاگ درکنار او باشد و در طی این سفر آنها شام را در یک هتل خوردند و از باغ وحش لندن دیدن کردند. در یک عکس هم می توان این دو دوست را که در کنار هم روی نیمکتی نشسته اند، دید. 

سلینجر و هارتاگ نخستین بار در سال 1937 با هم آشنا شدند و این زمانی بود که هر دوی آنها 18 ساله بودند و خانواده هایشان آنها را به وین پایتخت اتریش فرستاده بودند تا آنجا زندگی کنند و زبان آلمانی یاد بگیرند. 

این آشنایی ادامه یافت و هارتاگ بعدها به یک واردکننده مواد غذایی بدل شد و در سال 1986 مکاتباتشان دوباره از سرگرفته شد. در سال 1994 هم هارتاگ از سلینجر در آمریکا دیدن کرد. 

فرانسیس هارتاگ با سلینجر زمانی روبه رو شد که او به لندن آمده بود و می گوید او هیچ شخصیت عمومی اش را نداشت. او می گوید نمی خواستم او را ببینم چون نوشته هایش را دوست داشتم و از اینکه ممکن بود او را ناخوشانید ببینم نگران بودم، اما او اصلا چنین آدمی نبود و واقعا جذاب و دوست داشتنی بود. 

در این نامه ها سلینجر از آتشی که در سال 1992 خانه اش را نابود کرد نوشته است و با این حال در این نامه های می توان از باغ سبزیجات او، خانواده اش، گربه هایش، تماشای فیلم های محبوبش درتلویزیون و دکوراسیون خانه اش خواند. 

او دوستش را خیلی صمیمانه «دان» خطاب و نامه اش را با اسم «جری» امضا می کند. او از نظراتش نسبت به آمریکا و جهان سیاست می نویسد و درباره قهرمانی تنیس ویمبلدون اظهار نظر و از قهرمان شماره یک بریتانیا یعنی «هنمن» هواداری می کند. 

کریس بیگسبی پروفسور مطالعات آمریکایی دانشگاه می گوید با این حال در این نامه ها هم او اشاره می کند که از شهرت فرار می کند چون می خواهد خودش را برای خودش نگه دارد. 

سلینجر این مکاتبات را در سال 2002 متوقف کرد اما همسرش کالن به نوشتن برای هارتاگ تا زمان مرگ او که 5 سال بعد رخ داد، ادامه داد. فرزندان هارتاگ این نامه ها را حفظ کردند و حالا آنها را به آرشیو دانشگاه اهدا کرده اند. 

فرانسیس هارتاگ می گوید اینها آن سلینجر جنگنده دهه 60 نیستند، هرچند او هنوز هم از انتشار مطالبی درباره خودش ناراحت می شد. با این حال او می خواست درباره اش نوشته شود ، اما درباره آنچه او نوشته بود، نه آنچه او بود یا انجام می داد. 

دیروز نخستین سالگرد درگذشت جروم دیوید سلینجر بود. او 27 ژانویه سال پیش در خانه اش در نیوهمپشایر آمریکا درگذشت.

کد مطلب : 94899