«زندگي من: فيدل كاسترو» به قلم ايگناسيو رامونت و فيدل كاسترو در آمريكا انتشار يافت.كاسترو در اين كتاب از روابطش با رهبران جهان مثل پاپ ژان پل دوم، ميخاييل گورباچف و مائوتسه تونگ و نيز روابطش با 10 رييس جمهور آمريكا مي گويد.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، به نقل از "آسوشيتدپرس"، اين كتاب كه در برگيرنده زوايايي از زندگي سياسي كاسترو است، بر مبناي بيش از 100 ساعت مصاحبه او با ايگناسيو رامونت، ويراستار سردبير «لوموند ديپلماتيك» شكل گرفته است.
 
در اين مصاحبه ها كه پيش از بيماري فيدل كاسترو در سال 2006 انجام شده، مي توان نگاهي تمام عيار و بدون دخل و تصرف به ذهنيات اين رهبر 81 ساله در زمستان زندگي‌اش داشت كه در يك برهه تاريخي جزيره كوبا را با انديشه هاي كمونيستي اش هدايت كرد.

اواخر فوريه امسال مجلس كوبا تكليف رهبري اين كشور را روشن خواهد كرد.
 
در اين كتاب كه به شيوه پرسش و پاسخ نوشته شده، كاسترو از بزرگ شدنش در بخش روستايي كوبا، تحصيلات مسيحي و جنگ براي انقلاب كه او را بيش از 50 سال پيش به قدرت رساند سخن مي گويد. او در اين مصاحبه ها همچنين درباره انقلابي آرژانتيني «ارنستو چه‌گوارا» و برادر كوچكش رائول كه در دوره بيماري فيدل، رهبري دولت را در دست گرفت، سخن گفته است. 

كاسترو همچنين از روابطش با رهبران جهان مثل پاپ ژان پل دوم، ميخاييل گورباچف و مائوتسه تونگ و نيز روابطش با 10 رييس جمهور آمريكا در طي دوره رهبري اش بر كوبا مي گويد، به تجزيه و تحليل وقايع مهم جهاني مثل آنچه در اتحاد جماهير شوروي گذشت مي پردازد و معتقد است كه اين كشور به جاي اين كه به سمت نابودي برود بايد سعي مي كرد تا مشكلاتش را برطرف كند، آن هم در شرايطي كه رهبران چين به يك قدرت بزرگ جهاني بدل شده اند. 

با اين حال اين كتاب به زندگي خود كاسترو نپرداخته است. «رامونت» در مقدمه اي كه بر كتاب نوشته در اين زمينه گفته است كه هيچ محدوديتي بر موضوع گفت‌وگوها وجود نداشت و او اين مصاحبه ها را از اوايل سال 2003 تا دسامبر 2005 انجام داده است.

او مي گويد: در اين دو سال به ذهنش خطور نكرد كه بايد درباره زندگي خصوصي كاسترو از او سوال كند و درباره همسر و 5 پسر كاسترو كه كمتر خبري از آنها در كوبا شنيده مي‌شود، چيزي بپرسد.
 
از زماني كه كاسترو در 31 جولاي 2006 قدرت را به برادرش واگذار كرد، در حال گذراندن دوران نقاهت بوده است.
 
از بخش هاي جالب توجه اين كتاب، مي‌توان به خاطرات كاسترو درباره مادرش، نامه هايي كه او با نيكيتا خروشچف، رهبر شوروي در حدود سال 1962 رد و بدل كرده، واكنش او به وقايع ونزوئلا در سال 2002 و نيز دو نامه او به صدام حسين در زمان حمله به كويت اشاره كرد. 

اين كتاب براي نخستين بار به زبان اسپانيايي منتشر شد. اولين ترجمه آن به انگليسي با ترجمه «آلن لين» در بريتانيا منتشر شد. ترجمه دوم كتاب توسط «اندرو هارلي» به انگليسي براي انتشار در آمريكا صورت گرفته است.

اين كتاب 626 صفحه‌اي را انتشارات اسكرايبنر در آمريكا منتشر كرد.
 
ترجمه: رويا ديانت

کد مطلب : 14733