نعيمي به خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، گفت: نوشتن نمايشنامه‌ «پروانه زرد روشن» را براساس داستان كوتاهي از ماركز با عنوان «زيباترين مغروق جهان» به پايان رسانده‌ام. اين نمايشنامه با توجه به دغدغه‌هاي هميشگي‌ام يعني انسان در مواجهه با پديده بي‌رحم سياست نوشته شده است. سياست همواره آد‌م‌هاي بي‌گناه را قرباني مي‌كند.

وي ادامه داد: داستان كوتاه و چند صفحه‌اي ماركز با نگاه شاعرانه اين نويسنده درباره جسدی است كه به كنار ساحلي می‌آيد و مردمان آن ساحل‌نشين اين جسد را طي مراسمی باشكوه و آييني دفن مي‌كنند بدون اينكه بدانند او كيست.

نعيمي افزود: همين نكته‌ زنگ اين درام را به صدا درمي‌آورد. اين جسد متعلق به كيست؟ آيا غرق شده يا كشته شده است؟ چون بين مردن و كشته شدن، تفاوت است.  غريق داستان من شخصی است كه كشته شده و نمايشنامه از اينجا آغاز می‌شود كه او ماجرای زندگی، سرنوشت خود و چگونگی كشته شدنش را روايت مي‌كند كه در نهايت تبديل به پروانه‌ای زرد روشن مي‌شود. در واقع در ديدگان تمامی اهالی روستا جسد تبديل به هزار پروانه زرد مي‌شود.

این نمایشنامه‌نویس ادامه داد: آن چيزی كه در اين نمايشنامه اهميت دارد، روابط پيچيده  افراد با يكديگر است.

نعيمي ادامه داد: كار بعدی‌ام اقتباس از «فاوست» گوته است كه كاری تحقيقی و به نوعی تحليل اين نمايشنامه محسوب مي شود.

وی «فاوست» را نمایشنامه‌ای جذاب، سنگین و غیرقابل اجرا دانست و افزود: پرداختن به «فاوست» يكي از دغدغه‌های طولانی مدت من طی سال‌ها فعاليت هنری است و در پی اين قضيه‌ام كه راهي برای اجراي اين نمايشنامه بسيار سخت با توجه به امكانات خودمان پيدا كنم.

نعيمي گفت: «فاوست» نمايشنامه‌ای بسيار پيچيده و سرشار از مفاهيم عميق است كه به شكل اختصاصی به عشق، زندگی و مرگ می‌پردازد. البته اين نمايشنامه درباره خدا، شيطان و انسان هم است.