پس از سه روز مراسم سوگواري براي شاعر، نويسنده و سياستمدار فرانسوي كارائيبي، او روز گذشته در زادگاهش به خاك سپرده شد.\

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) ‌به نقل از خبرگزاري فرانسه، در مراسم خاكسپاري «امه سزر» كه روز پنج شنبه در 94 سالگي درگذشت، نيكولاي ساركوزي حضور داشت و از او به عنوان مردي كه داراي دو وجه برجسته شخصيتي بود ياد كرد؛ شاعري سرشناس و سياستمداري جاودان.
 
ساركوزي پيش از اين در بيانيه اي كه به مناسبت درگذشت امه سزر منتشر شده بود گفته بود كه ملت فرانسه در غم از دست دادن اين مرد بزرگ سوگوار است. 

در اين بيانيه آمده است: به دليل حضور جهاني او براي دريافت پاسخي مناسب با شوون بشريت، مبارزات وقفه ناپذير و مسووليت او، امه سزر همواره به عنوان سمبل اميد براي همه مردم تحت ستم باقي خواهد ماند. 

سال 2005 امه سزر از ملاقات با ساركوزي كه وزير كشور آن زمان بود، خودداري كرد. اين اقدام او در مخالفت با قانوني بود كه مي خواست جنبه هاي مثبت ميراث حكومت استعماري فرانسه را تاييد كند. حزب دست راستي ساركوزي براي تصويب اين قانون تلاش مي‌كرد و سرانجام هم از ادامه آن منصرف شد. پس از آن در سال 2006 ساركوزي فرودگاه نوبنياد مارتينيك را به نام «امه سزر» ناميد و سرانجام دو مرد با يكديگر ملاقات كردند. 

امه سزر همواره به عنوان نيروي اصلي پشت سر جنبش مقاومت طلبانه قرار داشت. اين جنبش كه جنبش ادبي – سياسي دهه 30 را شكل مي داد و توسط گروهي متشكل از امه سزر، سدار سنگور رييس جمهور سال هاي بعد سنگال و لئون داماس اهل گويان رهبري مي شد، از تعريف ميراث مشترك انساني آفريقا براي مقابله با استعمار فرانسه استفاده مي كرد. او تاثيري عميق و پابرجا بر كشورهاي غرب آفريقا داشت. اين كشورها همچون سنگال و ساحل عاج سال ها زير نفوذ فرانسه قرار داشتند. 

رييس جمهور سنگال كه از دوره دانشجوي اش در پاريس با امه سزر آشنا بود فقدان او را يك «فاجعه نه فقط براي مارتينيك و جزاير كاراييب و فرانسه كه براي ديگر كشورهاي آفريقا و جهان سياه» دانست. او گفت: با تلاش هاي امه سزر بود كه ما دريافتيم استعمار چيست و قلبمان را به روي رهايي گشوديم. 

رييس جمهور ساحل عاج نيز گفت: براي آفريقا و جهان سياه و بشريت، يك خانه هميشه روشن، خاموش شد. 

هر چند نسل جديد نويسندگان كاراييب «امه سزر» را نقد مي كنند اما هرگز ميراث او و قدرداني از تلاش هاي او را فراموش نخواهند كرد. از همين رو "فرانك اتيل"، نويسنده اهل هاييتي گفت: «ما پدر، دوست، برادر و شاعري را از دست داديم كه استادي او در به كارگيري واژه ها تكرار ناپذير است.» 

مبارزات ضد استعماري سزر موجب نشد كه او از شغل هاي سياسي باز بماند. او يك سال پس از اين كه در سال 1954 شهردار "فورت دو فرانس"، پايتخت مارتينيك شد به عنوان نماينده مارتينيك در پارلمان فرانسه نيز انتخاب شد و تا اوايل دهه آخر قرن بيستم اين مسووليت را بر عهده داشت. 

به همين دليل است كه وزير كشور امروز فرانسه در فقدان او گفت: «صداي يك مرد دانا خاموش و همراه او بخشي از روح كاراييبي فرانسه ناپديد شد.» 

سگولن رويال و وزير كشور درخواست كرده بودند كه امه سزر در پانتئون پاريس كه آرامگاه بزرگ ترين روشنفكران فرانسوي است به خاك سپرده شود؛ اما از آنجا كه او عاشق خاك مارتينيك بود، وزير فرهنگ خواست تا پانتئون او خاك جزيره اي باشد كه وي سال ها براي آن مبارزه كرده و در سرزميني كه در آنجا به دنيا آمده بود به خاك سپرده شود. 

ليليان تورام، فوتباليست مشهور فرانسوي كه زاده گوادالوپ است و چندين بار با امه سزر ديدار كرده بود ضمن مقايسه او با نلسون ماندلا و مارتين لوتركينگ گفت: فرانسوي ها به اندازه كافي او را نمي شناسند زيرا او چيزهايي مي گفت كه ما دوست نداريم بشنويم. 

كتاب امه سزر با عنوان «رساله اي در باب استعمار»‌ كه در سال 1950 منتشر شد نمونه اي از ادبيات سياسي كلاسيك فرانسوي است. يكي از مشهورترين مقاله هاي او «من سياهم و مي خواهم سياه باقي بمانم» و نيز شعري با عنوان «يادداشت هايي درباره بازگشت به سرزمين مادري» از مهم ترين آثار اوست. 

او كه به عنوان نمايشنامه نويس نيز شهرتي جهاني داشت اين شهرت را بيش از هر چيز از دو اثرش با نام هاي «تراژدي كريستوف شاه» و «توفان» اقتباسي آزاد از شكسپير كسب كرده بود. 

در سه روزي كه از مرگ او گذشت جمع زيادي از دوستداران او، اديبان و سياستمداران براي اداي احترام به استاديوم بزرگ ورزشي فورت دو فرانس كه تابوت او در آنجا قرار گرفته بود رفتند و با او وداع كردند. 

امه سزر كه در 26 ژوئن 1913 در مارتينيك متولد شده بود در فرانسه به تحصيل پرداخت و در سال 1937 با دانشجويي اهل مارتينيك ازدواج كرد كه حاصل آن 4 پسر و 2 دختر است. او در جريان جنگ جهاني دوم به مارتينيك بازگشت و از سال 1945 تا 2001 شهردار پايتخت مارتينيك بود. 

امه سزر كمك كرد تا مارتينيك در سال 1946 از استعمار فرانسه خارج و به عنوان بخشي از خاك فرانسه در آن سوي اقيانوس محسوب شود. او كه ابتدا عضو حزب كمونيست فرانسه بود خيلي زود از اين حزب جدا شد و در دهه 50 حزب ترقي خواه مارتينيك را بنياد نهاد. 

امه سزر در انتخابات سال گذشته رياست جمهوري فرانسه از خانم سگولن رويال حمايت كرده بود. 

چنين مراسم تدفين باشكوهي تا پيش از اين فقط براي سه اديب فرانسوي يعني ويكتور هوگو در سال 1885، پل والري در سال 1945 و كله در سال 1954  برگزار شده بود.

کد مطلب : 18630