خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)،محمد عكاف، نويسنده و روزنامه‌نگار:
 بارها به اين موضوع فكر كرده‌ام كه چرا هميشه در نشست‌هاي تخصصي كتاب، نظرسنجي‌هاي رسانه‌اي و بررسي‌هاي آماري به دنبال«سهم كتاب در زندگي افراد جامعه‌» هستيم نه به دنبال «سهم زندگي افراد جامعه، در كتاب»؟ چرا كتاب را در كنار سرانه‌هاي عمومي و اجتماعي مي‌بينيم يا با بعضي از خدمات مقايسه مي كنيم؟ انگار وقتي از سرانه‌هاي عمومي صحبت مي‌شود، كتاب را بايد دركنار سرانه‌هايي چون فضاي سبز، حمل و نقل عمومي، ورزش و تفريح يا در سبد كالاي خانوار مثل نان و لبنيات ديد. مثل همين جمله معروف «جايگاه كتاب در سبد خانوار» كه بارها و بارها شنيده ايم و متاسفانه بسياري از رسانه‌ها يا مديران و كارشناسان نيز بر اين باور اشباه دامن مي‌زنند. نمي‌دانم چرا گاهي شان و جايگاه كتاب را با كالاهاي داخل سوپرماركت اشتباه مي‌گيريم. راستي واقعا بايد به دنبال «سهم كتاب در زنگي مان» باشيم يا «سهم زندگي مان در كتاب»؟ اين قياس همين قدر اشتباه است كه بخواهيم به دنبال سهم هوا در زندگي خودمان باشيم؛ زيرا اين زندگي ماست كه از هوا براي بقا سهم مي برد نه هوا از بقاي ما. شايد اين‌گونه قياس‌ها جزو همان اشتباهاتي باشد كه ما ناخواسته مرتكب مي‌شويم و اثراتش تا چندين نسل ادامه و امتداد غلط مي‌يابد.
 به نظر مي‌رسد آنچه امروز باعث تفاوت‌هاي بسياري در نگاه‌‌ ما به كتاب با نگاه كشورهاي توسعه يافته شده است همين باشد. زيرا آنها كتاب را جزوي از زندگي خودشان «نمي‌دانند» - بازهم روجوع كنيد به همين جمله‌اي كه بسياري از ما درباره كتاب مي گوييم- بلكه زندگي شان را در گرو بودن كتاب تعريف و تفسير مي كنند! ما نيز چنين هستيم؟
به نظر مي رسد آنچه باعث ظهور پديده‌هايي چون بوعلي‌سينا، رازي، فارابي، علامه حلي و چرا راه دور برويم علامه طباطبايي، شهیدمطهري، شريعتي، محمد تقي جعفري، سيد محمد جعفر شهيدي ودکتر حسابي شد پذيرش اين اصل بود كه «حيات و رشد معنوي و انديشه انساني در گرو مطالعه كتاب است» و در صورتي ما مي‌توانيم دوباره شاهد درخشش چنين ستاره‌هايي باشيم كه «كتاب در زندگي ما يك اصل نباشد» بلكه «اصل زندگي ما كتاب باشد».