به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) صالحی پس از مقدمه ای درباره سیمین دانشور، نوشته است: ...صبح روز شنبه 30 تير ماه، يادداشتي روي ميز كارم ديدم، با امضاي يكي از بستگان كه از قول دوستي معتمد نوشته بود "دانشور بزرگ در اغماء است و احتمال حادثه مي‌رود." سعي كردم شماره تلفن بيمارستان پارس را بگيرم، موفق نشدم. تلفن آن دوست معتمد نيز پاسخ نمي‌داد. همزمان از يكي از خبرگزاري‌ها با من تماس گرفته شد و موضوع بستري شدن دانشور گرامي را جويا شدند. ...در پاسخ جوينده احوال دانشور گفتم: بنا به خبرهاي رسيده به نظر مي‌رسد كه دانشور در اغماء است، بايد از نظر روحي آماده تحمل درد سنگين ديگري باشيم. 
اما در يادداشت، ذكر شده بود «مرحوم دانشور»!! چه كسي اشتباه كرده بود؟ راوي يا راقم يادداشت، يا سهل انگاري من به دليل عدم پيگيري صحت موضوع!؟ ساعت چهار بعدازظهر همان روز، به ديدار دانشور رفتيم. همه باقي مانده عمر من پيشكش او باد كه زن بزرگ روزگار ماست. سوء برداشت شتابزده‌اي بود. اگر من مقصرم، عذر مي‌خواهم.