به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، «اكبر رادي» همواره براي دوستداران ادبيات نمايشي و تئاتر يك حضور معنوي، روحاني و هميشگي است. وي درام‌نويسي ماندگار است و به راحتي مي‌توان او را با "اونيل"، "ميلر"، "ويليامز" و "ايبسن" مقايسه كرد.

مجموعه آثار «رادي» هيچ‌كدام شبيه به هم نيستند، زيرا كه او كهكشاني از آثار گوناگون را آفريده است و اين عين معاصر بودن است. وي هنرمندي است كه به ملت، كشور و منطقه جغرافيايي شمال وفادار و نفس او با فضاي ميهني و ملي خود آميخته بود.

«اكبر رادي» در 10 مهرماه 1318 در شهر رشت به دنيا آمد. وي فرزند سوم در بين شش برادر و خواهر بود. در سال 1340 دوره يك ساله تربيت معلم را ديد و از سال 41 با حكم رسمي وزارت‌خانه معلم شد؛ طي سي و دو سال تدريس در رشته ادبيات سال چهارم دبيرستان، ادبيات نمايشي انستيتو مربيان امور هنري، نمايشنامه‌نويسي‌ِ مقطع كارشناسي دانشگاه تهران و نمايشنامه‌نويسي‌ پيشرفته كارشناسي ارشد دانشگاه هنر ادامه داد و در سال 1373 به پايان تدريس رسيد و بازنشسته شد.

از نمايشنامه‌هاي ماندگار اين هنرمند مي توان به "ملودی شهر بارانی"، "آهنگ‌های شکلاتی"، "هاملت با سالاد فصل"، "شب روی سنگفرش خیس"، "لبخند باشکوه آقای گیل"، " ارثيه ایرانی"، "روزنه آبی"، "افول"، "از پشت شیشه‌ها" و "صیادان" اشاره كرد. 

«اكبر رادي» بامداد (5 دي ماه) در سن 68 سالگي در حالي كه از بيماري سرطان مغز استخوان رنج مي‌برد در بيمارستان پارس تهران در گذشت.