نشست نقد و بررسي كتاب «فرياهاي بي‌صدا»، نوشته ميترا هنرمند، ‌عصر ديروز (سه‌شنبه، 21 مهر) با حضور فرحناز عليزاده، زهرا پور‌قربان و علي الله سليمي در سراي اهل قلم برپا شد. در اين جلسه واقع‌گرايي نقد‌پذير و از وجوه قابل توجه در اين مجموعه داستان به شمار آمد.

 به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، در ابتداي اين برنامه زهرا پور‌قربان درباره اين مجموعه داستان گفت: اين مجموعه داستان دربرگيرنده 12 داستان است كه همه آنها در ژانر داستان‌هاي حسي، عاشقي جاي مي‌گيرند.
 
وي افزود: نويسنده در اين مجموعه در‌صدد بوده تا احساسی در خواننده برانگیزد و نوعی خلا عاطفی را به او القا کند. همچنين شخصيت‌ها نيز به گونه‌اي ملموس و آشنا خلق شده‌ا‌ند؛ ‌شخصيت‌هايي كه در اطراف ما وجود دارند و ما ممكن است هر روز آنان را ببينيم.
 
پورقربان درباره حضور زن‌ها در داستان‌هاي اين مجموعه داستان توضيح داد: موضوعات همه داستان‌هاي اين مجموعه درباره زن‌ها است، ‌همراه با مشكلات و دل‌نگراني‌هايشان. ضمن آنكه كشمكش‌ها در داستان محدود و غالبا دروني است كه گاهي هم به گذشته باز مي‌گردد. 

اين منتقد ويژگي اصلي داستان‌هاي «فريادهاي بي‌صدا» را كوتاه‌نويسي دانست و گفت:كم گويي و پرهيز از اطناب، خصيصه كلي همه داستان‌ها است. اين ويژگي خواننده را خسته نمي‌كند و حس تعليق را يه وجود مي‌آورد. 

پور‌قربان با اشاره به رعايت موقعيت‌هاي داستان كوتاه در كارهاي اين مجموعه گفت: زبان اين مجموعه داستان انشايي است و انسجام خاصي دارد،‌ در حالي كه اصول داستان كوتاه تا حد زيادي دراين داستان‌ها رعايت شده. 

عليزاده نيز در ادامه اين نشست درباه مجموعه داستان «فريادهاي بي‌صدا» توضيح داد: ژانر اغلب داستان‌هاي اين كتاب واقع‌گراي اجتماعي و حس‌پذير است و تعدد زاويه ديد بيانگر اين است كه نويسنده با عناصر و زواياي ديد داستان آشناست. 

وي با بيان محتواي ديدگاه كلي اين كتاب گفت: شخصيت اصلي 9 داستان اين مجموعه زنان هستند و ديدگاه غالب بر آنها بيشتر تقدير‌پذيري و جبرگرايي است و اينكه هر شخص موقعيت خود را از طريق فرهنگ و مناسبات جامعه اي كه در آن قرار دارد، پيش مي‌برد. 

اين منتقد با اشاره به داستان «سين آخر» اين كتاب، آن را يكي از بهترين داستان‌هاي اين مجموعه خواند و افزود: پرداختن به وجوهي از باورهاي قديمي و فرهنگ فولكلور در اين داستان شايد علت موفق بودن آن باشد. 

عليزاده در ادامه گفته‌هايش خونسرد بودن راوي‌ها را در روايت، يكي از وجوهي بيان كرد كه دست خواننده را در گزينش و تامل بيشتر بر داستان باز مي‌گذارد. 

سپس پورقربان نيز با اشاره به دو نماد «درخت پير» و «گوسفند آويخته بر درخت»، شاخصه‌هاي سمبليك در داستان «سين آخر» را موفق توصيف كرد و آن را بهترين داستان كتاب دانست.
 
وي دراين‌باره خاطر‌نشان كرد: در اين داستان وجوه تاثير اسارت بر رزمنده به زيبايي توصيف شده و همذات‌پنداري خواننده با نگرش شخصيت داستان بسيار زياد است و عنوان داستان همه موقعيت‌هاي آن را زير پوشش گرفته. 

مجموعه داستان «فريادهاي بي‌صدا»، اولين اثر داستاني ميترا هنرمند است.

اين كتاب تابستان امسال (88) از سوي «انجمن قلم ايران» منتشر شد.

کد مطلب : 52244