مجموعه شعر«تو/تهران/1385»دومين مجموعه شعر آرش نصرت اللهي است،مجموعه اي كه توانسته تا حدودي نام سراينده اش را در محافل ادبي مطرح كند._
خبر گزاري كتاب ايران(ايبنا): شعر هايي كه نصرت اللهي در اين مجموعه به چاپ رسانده حال و هوايي مشابه با مجموعه پيشين او يعني«رفته ام خودم را بياورم» دارند اما جهش هاي تكنيكي در مجموعه دوم نشان از تجربه گرايي شاعر دارد.
آن گونه كه پيداست عنصر گرايش هاي زباني در شعرهنوز يكي از دغدغه هاي اين شاعر است و پيچيده شدن ذهنيت او با
چه از كليت شعرهاي نصرت اللهي برداشت مي شود اين است كه اوتمام توانش را براي احترام به شعور مخاطب اش به كار گرفته و مانند بخش عظيمي از شا عران امروز دردنيايي ديگر سير نمي كند اما ظاهرا حال و هواي «آن گونه» سرودن در فضاي رايج شعر را هم نمي تواند فراموش كند.
اين گرايش بسياري از شعرهايش را مشكل خوان و دير ياب كرده ،در حالي كه درون مايه اين كارها ها هيچ نيازي به پيچش هاي زباني ندارند و در صورت ارائه سرراست تر مي توانند ماندگاري بيشتري داشته باشند.
نصرت اللهي زماني كه تلاش نكرده شعرهايش را در لفافه اي از بازي هاي زباني پنهان كند به شدت موفق عمل كرده و كارهاي قابل قبولي ثبت كرده، به گونه اي كه تصاوير ارائه شده در آن ها به خودي خود شعرهايي مجزا به حساب مي آيند:«دعوت شديم /به حضور درخت/هم راه پاييز/كه با شلوار پاره آمد/ايستادم/درپيراهن قديمي/خيره بر چشم سوزن ها/كه ترسيده اند/از سر نخ!» اما زماني كه دغدغه زباني را وارد شعرهايش كرده يك افت كيفي مشهود شعرهايش را احاطه كرده:«.....دنيا به خاطر فردا فداي سرت/فردابه عشق تماشا فداي سرت/....تا صبح توي خودم راه مي روم و فردا رسيده (حالا فداي سرت).....»
آن چه از كليت شعرهاي نصرت اللهي برداشت مي شود اين است كه اوتمام توانش را براي
يكي از نكاتي كه در مجموعه نصرت اللهي بايد به آن اشاره كرد استفاده او از يك نشانه نثر فارسي مانند كروشه است،نشانه اي كه اغلب بي جا استفاده شده و حذف آن هيچ ضربه اي به كارها وارد نمي كند.
احترام به شعور مخاطب اش به كار گرفته و مانند بخش عظيمي از شا عران امروز دردنيايي ديگر سير نمي كند اما ظاهرا حال و هواي «آن گونه» سرودن در فضاي رايج شعر را هم نمي تواند فراموش كند.
نصرت اللهي با همين دو مجموعه اي كه منتشر كرده نشان داده شاعري خوش آتيه است، به شرط آن كه ذهن خود را از قيد و بند هاي دست و پاگير رها كند و بيش از پيش به دنبال استقلال در دنياي شعر باشد.
يكي از مشخصات بارز شعرهاي نصرت اللهي شكار تصاويري است كه معنايي چند لايه دارند،تصاويري كه با ساخت و ساز صحيح شعري وجهي ماندگار تر به خود مي گيرند:«صدا شده ام/صداكه در يك لولاي قديم/زيسته باشد/مي خواهم در آيم/برايم باد بفرست/باد در به در/من در جنوب فكرهاي تو/به سر مي برم/ايستاده ام اين زير/زمين را بلند كنم/زمين
مهارو چهارچوب بخشي به يك ذهنيت ثابت كه نشان دهنده شيوه منحصر به فرد يك شاعر در مواجهه با جهان است در اين مجموعه جايي ندارد و ذهن شاعر در هر شعر به سويي گرايش دارد،شاعري كه مي تواند شعري مانند «كوه نورد» را بسرايد بدون شك فضاي شعر را به خوبي مي شناسد:«پيراهن ام را/بر باز شوي پنجره ات/افراشته ام/اتاق خوابت/قله اي كه از آن/ خيابان ها خط هاي نازكي اند/براي نوشتن/حالا مي فهمم/آن چه ماموران شهرداري/بامدادان مي برند/فكرهاي ماست/پيش از آن كه به صدا در آيد/در پاي عابران» اما درست دو صفحه بعد اين حال و هوا را به شكلي عجيب ويران مي كند و باز همان دغدغه هاي ياد شده به سراغ اش مي آيند:«....هوا ايستاده روي بالكن /بالكن ايستاده روي هوا....»
را/مي خواهم به دست هاي تو/پيوست كنم» يا «دارو ندارم را/دست گرفته ام/گذاشته ام سر جناقي كه/هرساله بهار مي شكنم/سر هواي دست نخورده براي كسي/تن در قرق پيراهنم/از جيب هايم زده بيرون/بايد هوارا از لاي آجرهاي خانه/بيرون بياورم/با رطوبت تمام/بدوم در كسي/برسم ته تابستان/برهنه شويم/توي شرجي شهريور/هوايي شده ام»
يكي از نكاتي كه در مجموعه نصرت اللهي بايد به آن اشاره كرد استفاده او از يك نشانه نثر فارسي مانند كروشه است،نشانه اي كه اغلب بي جا استفاده شده و حذف آن هيچ ضربه اي به كارها وارد نمي كند.
اصرارشاعر در استفاده از اين نشانه و تقطيع نالازم بند هاي بسياري از كارها نه تنها كمكي به ساخت و معنا نكرده، بلكه تا حدودي هم صلابت سروده ها را دچار مشكل كرده است.
نصرت اللهي در اين مجموعه هم نگاه معناگرايانه دارد و هم تا حدودي گريز از معنا را دنبال كرده كه همين امر پيوند درست دنياي شعر هاي او با روح مخاطب را دچار نقص كرده است.
مهارو چهارچوب بخشي به يك ذهنيت ثابت كه نشان دهنده شيوه منحصر به فرد يك شاعر در مواجهه با جهان است در اين مجموعه جايي ندارد و ذهن شاعر در هر شعر به سويي گرايش دارد،شاعري كه مي تواند شعري مانند «كوه نورد» را بسرايد بدون شك فضاي شعر را به خوبي مي شناسد:«پيراهن ام را/بر باز شوي پنجره ات/افراشته ام/اتاق خوابت/قله اي كه از آن/ خيابان ها خط هاي نازكي اند/براي نوشتن/حالا مي فهمم/آن چه ماموران شهرداري/بامدادان مي برند/فكرهاي ماست/پيش از آن كه به صدا در آيد/در پاي عابران» اما درست دو صفحه بعد اين حال و هوا را به شكلي عجيب ويران مي كند و باز همان دغدغه هاي ياد شده به سراغ اش مي آيند:«....هوا ايستاده روي بالكن /بالكن ايستاده روي هوا....»
در مجموع بايد گفت كه مجموعه مورد بحث با تمام زير و بم هايش براي نصرت اللهي يك قدم به جلومحسوب مي شود
مجموع بايد گفت كه مجموعه مورد بحث با تمام زير و بم هايش براي نصرت اللهي يك قدم به جلومحسوب مي شود وشعر هاي درخشاني كه در اين كار عرضه شده اند از كارهاي ضعيف و متوسط بيشترند.
و شعر هاي درخشاني كه در اين كار عرضه شده اند از كارهاي ضعيف و متوسط بيشترند.
يكي از شعر هايي كه خواندنش يه مخاطب شعرهاي اين شاعر توصيه مي شود شعر «تهران توي پارك» است،شعري شسته رفته كه مي توان از آن به عنوان بهترين شعر مجموعه نام برد:«از پشت سلول هاي هوا/دست تكان مي دهي/تكان مي خورد/پنجره/خانه/خيابان/و تهران/شب را توي پارك مي خوابد/گسل ها/ بيدار شده اند/مي ترسم تنها بمانم/بيدار مي مانم/در اين دور لعنتي/غربتي باشي و/دست هاي مهربان تكان بخورند/تكان/شروع تمام اتفاق هاي جهان است/مثل مهري كه افتاده اين وسط/مهرت/گسل ها رابه خواب خواهد برد/بر مي گردم/تهران را از توي پارك ها/جمع مي كنم»
مجموعه شعر«تو/تهران/1385» سال 1387در شمارگان 1100 نسخه وقيمت 1500تومان توسط انتشارات ثالث عرضه شده است.
بخش ها
عناوين همه اخبار
پربيننده ترين مطالب
خبر 
ايبنا نوجوان 
لزوم ثبات در دنياي شعر
