ف‍ئ‍ودور م‍ی‍خ‍ائ‍ی‍ل‍وی‍چ‌ داس‍ت‍ای‍وف‍س‍ک‍ی‌ در نهم فوريه سال ۱۸۸۱ از دنيا رفت. وی در طول عمر ۶۰ ساله خود آثار بسياری خلق كرد. درآمد كوتاهی بر زندگی و كار او به مناسبت سالمرگش در ادامه مي آيد._

به گزارش خبرگزاری كتاب ايران (ايبنا)، نهم فوريه سالروز درگذشت نويسنده روسی «ف‍ئ‍ودور داس‍ت‍ای‍وف‍س‍ک‍ی‌» است. از آثار برجسته اين نويسنده می‌توان به «جنايت و مكافات» و «برادران كارامازوف» اشاره كرد. اين نويسنده در متن سياسی، اجتماعی و معنوی پر از مشكل جامعه روسيه در قرن نوزدهم، به كاوش در روح و روان شخصيت‌های داستانی‌اش می‌پردازد.

بسياری او را از بنيان‌گذاران و پيشروان «اگزيستانسياليسم» قرن بيستم می‌دانند. «والتر كافمن»، شاعر و فيلسوف آلمانی كتاب «يادداشت‌های زيرزمين» او را «بهترين مقدمه نوشته شده بر اگزيستانسياليم» خوانده ‌است.

«داستايوفسكی» نويسندگی را در سال ۱۸۴۴ پس از ترك ارتش روسيه آغاز كرد. يك سال بعد اولين داستان او «مستمندان»، كه قسمت به قسمت در نشريه «ادبيات معاصر روسيه» به چاپ می‌رسيد با استقبال قابل توجهی مواجه شد. سردبير اين مجله كه داستايوفسكی را «گوگول» ديگری می‌دانست، سال بعد اين داستان را به‌ صورت كتاب به چاپ رساند. به اين ترتيب «داستايوفسكی» در ۲۴ سالگی شهرت ادبی قابل توجهی كسب كرد.

او در پی فعاليت‌های سياسی‌اش در سال ۱۸۴۹، به سيبری تبعيد شد و پس از بازگشت تغييرات زيادی در عقايد سياسی و مذهبی‌اش به وجود آمده بود. زندگی سخت او در دوران تبعيد نظرش را درباره جنبش‌های فلسفی اروپا عوض كرد و باعث شد تا در نوشته‌هايش به ارزش‌های سنتی، محلی و روستايی روسيه بيش‌تر توجه كند.

نوشته‌های پس از تبعيد او منعكس‌كننده موضع انتقادي‌اش نسبت به جنبش‌های «نيهيليزم» و «سوسياليزم» است. مخصوصا رمان «تسخيرشدگان» كه علاوه بر انتقاد از «نيهيليزم» و «سوسياليزم»، از نويسندگان غرب‌زده روسی نيز به ظرافت انتقاد می‌کند. در اين آثار «داستايوفسكی» از سبك ملودرام اروپايی و شخصيت‌پردازی سطحی آثار اوليه‌اش دور شده و خط‌ داستانی پيچيده‌تری را دنبال می‌كند. شخصيت‌های اين داستان‌ها که عموما افرادی تهديد‌شده و رنج‌كشيده‌اند، نشان می‌دهند كه او در نوشتن آثارش تا حد زيادی ملهم از شخصيت خودش بوده.

مهم‌ترين آثار «داستايوفسكی» بر اين نظر تاكيد دارند كه آرمانشهر‌ها و عقايد اثبات‌گرا، سودگرايانه، غير واقعی و دست‌نيافتنی‌اند.

«داستايوفسكی» تاثير انكارناپذيری بر نويسندگان پس از خود از جمله «مارسل پروست»، «ويليام فالكنر»، «كافكا»، «ماركز» و «سلينجر» داشته ‌است. «جيمز جويس» در مصاحبه‌ای در باره او می‌گويد: «داستايوفسكی كسی‌ست كه بيش از سايرين در خلق نثر مدرن تاثير گذاشته‌ و شدت استواری آن را به آن‌چه امروز می‌بينيم، رسانده ‌است. قدرت تغيير او به حدی بود كه توانست رمان ويكتوريايی با شخصيت‌های ابله و فضای مبتذل و عاری از تخيلش را دگرگون كند.»

« ف‍ئ‍ودور داس‍ت‍ای‍وف‍س‍ک‍ی‌» زندگی سخت و پر فراز و نشيبی را تجربه كرد و در نهم فوريه ۱۸۸۱ در سن ۶۰ سالگی از دنيا رفت.

کد مطلب : 34026