به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، نشست نقد و بررسی مجموعه شعر «وقت هلاک خواب» عصر دیروز در سرای اهل قلم با حضور منتقدان و علاقه‌مندان این حوزه برگزار شد.

در این نشست قربان ولیئی و زهیر توکلی، سخنرانان نشست و سیداکبر میرجعفری، دبیر نشست حضور داشتند و به بررسی سروده‌های صاعدی پرداختند. 

توکلی: صاعدی در شعر حکمت و توحید را به تصویر می‌کشد
در ابتدا توکلی به شعر خاطره‌های صاعدی اشاره کرد و این سروده‌ها را جزو آثار برگزیده صاعدی برشمرد و گفت: نخستین مجموعه شعر صاعدی در سال 1345 منتشر شده است و 44 سال می‌شود که کار این شاعر در حوزه شعر تداوم و استمرار داشته است. چنین مواردی در شعر معاصر ما به‌ندرت پیدا می‌شوند.

وی ادامه داد: اغلب شاعران اگر از استعداد نسبی هم برخوردار باشند شاید حدود 15 سال در شعر بدرخشند و به عنوان پدیده شعر امروز معرفی شوند؛ اما پس از مدتی ناگهان ناپدید می‌شوند. البته این مسئله دلایل متعددی دارد. به عنوان مثال گرایش پیدا کردن برخی از شاعران به مواد مخدر و یا گرفتار معیشت شدن آن‌ها از دلایل این موضوع است.

این شاعر با تاکید بر این نکته که در درازمدت شاعر باید بداند که از شعر چه می‌خواهد توضیح داد: هنگامی که شاعری شعر را برای خودش می‌گوید تشویق و تحسین مردم اثری روی او و در اصل اراده‌اش نمی‌گذارد. اما اگر شعر را برای مردم بگوید رد یا قبول آن‌ها بر او اثرگذار است. 

وی درباره شعرهای صاعدی افزود: این شاعر در تمامی دفترهایش یک مسئله شخصی دارد و خطی را دنبال می‌کند. به عبارت دیگر شعرش نوعی شعر تمثیلی و وصفی با نگاهی به مسائل معرفتی است و بیشتر به بیان حکمت گرایش دارد.

توکلی با تاکید بر ثبات در شعرهای صاعدی تشریح کرد: برخی از شعرهای این کتاب سویه آخرالزمانی دارند. صاعدی در برخی از شعرهایش حکمت‌های اخلاقی و توحیدی را مطرح کرده و به تصویر کشیده است. همچنین لحن فروغ‌فرخ‌زاد در برخی آثار او دیده می‌شود. 

ولیئی: شعر صاعدی سویه دینی دارد
در ادامه ولیئی دیگر سخنران این نشست با تاکید بر این امر که اعتقادی به نقد ندارد و در این جلسه تنها رابطه ادبیات و دین را بررسی می‌کند، اظهار داشت: صاعدی حدود پنج دهه است که در حوزه شعرفعالیت می‌کند و استمرار فعالیت او اتفاقی خجسته است. شاعران خلاق از اتفاقات نادر جهان هستند.

وی ادامه داد: اساسی‌ترین ویژگی‌های شعر صاعدی در دو نکته است. نخست آن‌که شعرش سبقه و سویه دینی دارد و دیگر آن‌که در قالب سپید و یعنی قالبی غیر از قالب‌های کلاسیک شعر دینی گفته است. بنیان‌گذاران شعر سپید معتقد بودند که این شعر سویه اجتماعی دارد و به ماور‌الطبیعه عنایتی نشان می‌دهد.

این شاعر در ادامه آشتی دادن آدمی با خود را گوهر و هسته دین خواند و توضیح داد: مکانیزمی که دین در این امر به‌کار می‌گیرد گفت‌و‌گوی با خود است. من معتقدم شاعر فردی است که با خودش حرف می‌زند و بنیادی‌ترین ویژگی او درون‌گرا بودنش است. شاهکارهای شعری عالم سروده‌هایی هستند که شاعر در سرایش آن‌ها به هیچ وجه به مخاطب شعر فکر نکرده است. اما حالات آن شاعر و شعر او در مخاطبان شعر آن‌ها القاء می‌شود.

وی در بخش دیگر از سخنانش از زبان به عنوان گناه بزرگ انسان یاد و تصریح کرد: زبان عالم واحد را تکه‌تکه کرده و برای هر بخش آن نامی گذاشته است. اما شاعران گناه زبان را پاک می‌کنند؛ چراکه شاعران زبان را شناور می‌کنند. به عبارت دیگر شاعر با سیال کردن نام‌ها زبانی را که کارش تکثیر است به زبانی که کارش توحید است تبدیل می‌کند. 

در پایان این نشست میرجعفری، دبیر جلسه با تاکید بر این نکته که کشف‌ها یا مضامینی که صاعدی در شعر به‌کار گرفته است همام مرکز ثقل آثار او هستند گفت: طرح این مضامین برای صاعدی اهمیت بیشتری در مقایسه با ساختار شعر دارد. نکته دیگر درباره شعر او گره خوردن نگاه اجتماعی با نگاه دینی است که سبب شده نوع ویژه‌ای از شعر اجتماعی-دینی را بسراید.

نشست نقد و بررسی مجموعه شعر «وقت هلاک خواب» سروده عبدالعظیم صاعدی چهارشنبه(17 شهریور) از ساعت 17 و 30 دقیقه تا 19 و 30 دقیقه در سرای اهل قلم واقع در خیابان فلسطین جنوبی، کوچه خواجه‌نصیر، پلاک 2 برگزار شد.