كتاب «چشم و چراغ مرجعيت» به كوشش مجتبي احمدي، عبدالرضا ايزدپناه، حسين شرفي، سيدعباس صالحي و محمدحسن نجفي از سوي موسسه بوستان كتاب تجديد چاپ شد.\

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، در اين اثر كه حاصل مصاحبه‌هاي ويژه مجله حوزه با شاگردان آيت‌الله‌العظمي بروجردي(ره) است، شخصيت اين بزرگ مرجع شيعه را از زواياي مختلف بررسي شده است.

با اين باور كه بروجردي چشم و چراغ مرجعيت است، مجله حوزه، ويژه‌نامه‌اي را در سال 1370 سامان داد و خورشيد را در آينه‌هاي شفاف، زيبا و رخشان كه در محضر او باليده و در صدق و صفا شهره بودند و به تماشا نشست و در شماره 43 و 44 مجله براي استفاده اهل نظر بازتاباند و اكنون كه آن شماره ناياب شده و درخواست‌ها بسيار، در صحيفه‌اي ديگر، با فهرست‌هايي چند، با نام «چشم و چراغ مرجعيت» منتش كرده است.

آيت‌الله‌العظمي آقاي بروجردي از سادات جليل‌القدر «طباطبائي» بروجرد است و با 30 واسطه به دومين پيشواي شيعيان حضرت امام حسن مجتبي(ع) فرزند ارشد امير مومنان علي عليه‌السلام و نوه بزرگ پيغمبر اسلام صلي‌‌الله عليه و آله مي‌پيوندد. 

وي گذشته از شخصيت علمي و ديني و موقعيت بسيار ممتازي كه داشت، از جانب پدران خود و همچنين از طرف نياكان مادري، وارث مرجعيت و رياست ديني نیز بود؛ به اين معني كه از چند قرن به اين طرف، همواره مرجعيت شيعه از خاندان پدري و مادري وي بيرون نرفته است.

سيدمحمد طباطبائي بروجردي، جد پنجم آيت‌الله بروجردي، دخترزاده علامه مجلسي اول و سيدمهدي بحرالعلوم، عموي جد دوم آن مرحوم، و سيدجواد طباطبائي جد سوم وي و حاج ميرزا محمود بروجردي عموي جد نخست او، همه از مراجع تقليد و پيشوايان مردم و فقها و دانشمندان بلندپايه عصر بوده‌اند. 

خاندان آيت‌الله بروجردي از سه طرف به علامه مجلسي اول نسبت مي‌رسانند و نواده دختري وي به حساب مي‌آيند، لذا دانشمندان اين دودمان مانند علامه بحرالعلوم و حاج ميرزا محمود بروجردي و خود مرحوم آيت‌الله بروجردي از مجلسي اول به جد و از مجلسي دوم، مولف «بحارالانوار» به دائي تعبير مي‌كنند. به طور خلاصه، پدران و نياكان و بستگان پدري و مادري آيت‌الله بروجردي اغلب از دانشمندان و فقهاي شيعه و گروهي از آنان مراجع بزرگ عصر خود بوده‌اند. از اين روست كه بايد گفت در حقيقت آيت‌الله بروجردي زعامت و مرجعيت در عالم تشيع را به ارث برده است. (به نقل از كتاب «زندگاني زعيم بزرگ عالم تشيع، آيت‌الله بروجردي» نوشته مرحوم استاد علي دواني)

آيت‌الله‌العظمي طباطبائي بروجردي(ره) در ماه صفر سال 1292 هجري قمري در شهر تاريخي بروجرد واقع در استان غربي ايران ديده به جهان گشود. از همان ايام كودكي مورد مهر و علاقه سرشار پدر دانشمندش بود و در سايه توجهات او رشد کرد. پدرش در تعليم و تربيت و آموزش و پرورش او جهد كافي و سعي بليغ مبذول مي‌داشت. وقتي فرزند عزيزش هفت ساله شد، او را به مكتب فرستاد تا نزد معلم به تحصيل اشتغال ورزد.

آيت‌الله بروجردي، علوم مقدماتي نظير صرف، نحو، منطق، معاني،‌ بيان، بديع و سطح فقه و اصول را نزد پدر دانشمندش و ديگر استادان آن روز بروجرد آموخت و در سن 18 ‌سالگي يعني در سال 1310 هجري به اصفهان كه در آن روزگار حوزه علميه گرمي داشت، رهسپار شد.

آيت‌الله بروجردي براي چهار سال در اصفهان سرگرم تكميل معلومات خود و كسب فيض از محضر استادان بزرگ فن شد. او سپس به بروجرد برگشت و ازدواج كرد و دوباره به اصفهان برگشت و به مدت پنج سال علوم فقه و اصول و فلسفه و رياضي را فرا گرفت. وي سپس به نجف اشرف عظيمت و پس از 9 سال به بروجرد مراجعت کرد. وي 33 سال در بروجرد اقامت كرد و سپس در سال 1363 هجري قمري براي معالجه راهي تهران ‌شد كه در مسير تهران، وقتي به شهر مقدس قم رسيد، به هوش آمد و گفت كه اگر شفا يابد، بقيه عمر خود را در شهر مذهبي قم بسر خواهند برد. وي در تهران عمل جراحي شد و پس از بهبودي در روز 14 محرم سال 1364 مطابق با 9 دي ماه 1323 در فصل زمستان به قم عظيمت كرد و پس از درگذشت مرجع عاليقدر شيعه، حضرت آيت‌الله‌العظمي سيدابوالحسن اصفهاني در 13 آبان 1325 شمسي، غالب مقلدين وي به آيت‌الله بروجردي رجوع کردند و پس از رحلت آيت‌الله قمي، اكثريت شيعيان ايران و عراق مقلد وي شدند.

سرانجام اين مرجع كل، صبح روز پنجشنبه 12 شوال 1380 مصادف با 10 فروردين ماه 1340 دار فاني را وداع گفت.

كتاب حاضر علاوه بر متن پيام معظم رهبري به كنگره آيت‌الله بروجردي، دربردارنده 15 مصاحبه با استادان و بزرگان حوزه علميه است كه در ويژه‌نامه مجله حوزه به چاپ رسيده است.

در انتهاي اين اثر، نمايه‌اي از آيات، روايات، كسان، مكان‌ها، كتاب‌ها، آيين‌ها، گروه‌ها، فرقه‌ها، قبيله‌ها و اشعار نيز درج شده است.

چاپ دوم كتاب «چشم و چراغ مرجعيت» در شمارگان 1000 نسخه، 492 صفحه و بهاي 110000 ريال راهي بازار نشر شد.

کد مطلب : 63525