منوچهر اكبرلو منتقد گفت: در همه جوامع عرف‌ها و ارزش‌هايي وجود دارد كه نهادهايي موظف به حفظ و گسترش آن‌ها هستند. در جامعه ما مانند تمام امور ديگر دولت وظيفه را برعهده گرفته و از آن‌جايي كه دولت‌ها تغيير مي‌كنند اين ديدگا‌ه‌هاي حاكم بر امر نظارت هم در دوره‌هاي زماني جابجا مي‌شوند.

منوچهر اكبرلو، نويسنده و منتقد در گفت‌وگو با خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) با اعلام اين مطلب افزود: اگر صاحب قلم متوجه نمي‌شود كه خود را بايد با كدام ديدگاه و تا چه زماني هماهنگ كند و اگر امور نظارتي داراي آئين‌نامه‌هاي مشخصي شود كه با تغيير مديريت‌ها تغيير نيابند و از سوي ديگر دايره بايدها و نبايدها نه بر اساس بي‌اعتمادي بلكه بر اساس اعتماد شكل بگيرد از وضعيت فعلي خارج خواهيم شد. 

وي افزود: اكنون بسياري از كتاب‌سازان كه امر توليد كتاب را به مثابه تجارت مي‌پندارند به بهانه نظارت و مميزي و مانند آن از آب‌گل‌آلود بهره مي‌گيرند و از سوي ديگر بسياري كوشش‌هاي ناكرده خود را به حساب نظارت و مميزي مي‌گذارند و كاستي‌ها و مخاطب گريزي‌هاي آثار خود را به بهانه وجود نظارت و مميزي توجيه مي‌كنند. 

اكبرلو در ادامه به عدم ارائه آمار از سوي مسوولان فرهنگي در اين باره اشاره كرد و تصريح كرد: اگر از سوي مديران نظارتي آماري ارائه مي‌شد، در مي‌يافتيم كه در يك‌دوره زماني مميزي‌ها شامل چه مواردي شده‌است و درصدهاي مربوط به مسائل مبتذل يا انديشه‌هاي مخالف چه ميزان است. 

اين نويسنده پيشنهاد داد: اگر آئين‌نامه‌اي باشد بايد در اختيار ناشران گذاشته شود و افكار عمومي و توليدكنندگان فرهنگي گذاشته شود تا آن‌ها مطلع شوند. بهتر است آئين‌نامه اعتبار زماني نداشته باشد و به مدير خاصي اختصاص نداشته باشد. 

اكبرلو تأكيد كرد: در ايران هم مي‌توان مانند بسياري از كشورها امر نظارت را بر عهده تشكل‌هاي غير دولتي گذاشت زيرا كه هيأت مديره آن‌ها نماينده آن گروه و برآيند نظراتشان هستند و اهداف كلي برجاست و در صورت تغيير مديريت اهداف تغيير نمي‌كند. 

اين منتقد تأكيد كرد: در ايران ابتدا تشكل‌ها بايد جايگاه خود را بيابند. زيرا تشكل‌هاي غير دولتي كه بدون كمك دولت نمي‌توانند سر پا باشند وضع را آشفته‌تر مي‌كنند پس ابتدا بايد اين تشكل‌ها بايد از بدنه مديريت فرهنگي كاسته شود و بعد فعاليت‌ها به آنها سپرده شود.

کد مطلب : 23141